برجستهترین پاراگرافهای هر رهبر دربارهٔ این نمایه، هر کدام از یک متن.
تهیهشده با هوش مصنوعیزمامداران جوامع و حدود اختیار و مسئولیت آنان در برابر مردم.
امام خمینی
لزوم نوکر ملت بودن و نساختن کاخ طلا با پول ملت
… این ارتشیها؛ همه اینها با این طرح خبیث که اسارت ملت عرب را و اسارت اسلام را ثبت میکند- به خیال خودشان- و به دست اسرائیل میدهد، مخالفت کنند. هر کس مخالفت نکند، خائن به اسلام است. و بدانید که ملتها اگر با یک چیزی مخالفت کردند، دولتها نمیتوانند اجرا بکنند. امروز مثل سابق نیست که یک دولتی بیاید هر غلطی میخواهد بکند. خیر، باید موافق امیال صحیحه ملت عمل بکند؛ نوکر ملت باید باشد، نه آقای ملت. او کاخ طلا درست نکند با پول ملت و ملتش ضعیفترین و فقیرترین ملتها باشد. ان شاء الله، خداوند به همه ما و به همه شما و به همه ملتهای اسلام یک روشنایی عنایت کند، یک نور هدایتی عنایت کند که همه ما در خدمت اسلام و در خدمت خدای تبارک و تعالی و اطاعت رسول خدا باشیم.
لزوم بیشتر تزکیه برای دولتمردان نسبت به مردم عادی
و این تزکیه برای دولتمردان، برای سلاطین، برای روسای جمهور، برای دولتها و برای سردمداران بیشتر لازم است تا برای مردم عادی. اگر افراد عادی تزکیه نشوند و طغیان پیدا کنند، یک طغیان بسیار محدود است. یک نفر در بازار یا یک نفر در روستا اگر طغیان بکند، یک نقطه محدودی را به فساد ممکن است بکشد، لکن اگر طغیان در کسی شد که مردم او را پذیرفتهاند، در عالمی شد که مردم آن عالم را پذیرفتهاند، …
انحطاط کشور به دست منحرفان و افزایش فضیلت به دست فاضلان
… است، لکن احتیاج طبیعی بوده است رسیده به آن. آن، همه توجهش رسیدن به آن است، دیگر کاری به چیز دیگری ندارد. چنانچه انسان هدایت نشود به آن طریق مستقیمی که خدای تبارک و تعالی جلوی پای انسان گذاشته است، اگر این راه را نرود، راهها همهاش دیگر اعوجاج و انحراف است. اگر منحرفین و مُعْوَجین در یک کشوری سرنوشت آن کشور را به دست بگیرند، آن کشور رو به انحطاط میرود، رو به انحراف میرود. و اگر افاضل و دانشمندانی که با فضیلت هستند، با فضیلت انسانی هستند، اینها سر رشتهدار یک کشور بشوند، فضیلت در آن کشور زیاد میشود، برای اینکه در آن مقامی که هستند، مردم به حسب عادت توجه به آنها دارند و حرفهای آنها در ذهنهای عمومی مردم کارگر است و تاثیر میکند. و چه بسا حرف یک نفر آدمی که در جامعه مورد توجه است یک جامعه را رو به فساد ببرد. و همین طور از آن طرف، یک حرف آدمی که در جامعه توجه به او دارند، ممکن است یک جامعه را رو به صلاح ببرد. و شما آقایان میخواهید که یک همچو افرادی را به جامعه تحویل بدهید. خیال نکنید …
گسترش عدالت در دستگاه حکومت در صورت عدالتپروری و تزکیهٔ حاکم
… خودشان. منشا تمام این گرفتاریها، در همه جا، این است که آنهایی که متکفّل امور ملت هستند تزکیه نشدهاند. یک نفر آدمی که تزکیه نشده، سلطه بر یک ملت پیدا بکند، این همه گرفتاریهایی که در طول پنجاه و چند سال برای ملت ما پیش آمد، این همه گرفتاریها را ایجاد میکند. آن کسی که به یک ملتی سلطه دارد، به یک ملتی حکومت دارد، این چنانچه عدالتپرور باشد، دستگاه او عدالتپرور خواهد شد؛ قشرهایی که به او مرتبط هستند قهراً به عدالت گرایش پیدا میکنند؛ تمام اداراتی که تابع آن مملکت است، تابع آن حکومت است، خواه ناخواه به عدالت گرایش پیدا میکند. عدالت گسترده میشود. در صورتی که یک نفر که به مردم حکومت میکند مزکّی باشد و تزکیه شده باشد. اگر همه ملت تزکیه بشوند، همین دنیا بهشت آنهاست؛ تمام گرفتاریها از بین میرود. از آن طرف، از باب اینکه حکومتهایی که در رژیم طاغوتی بر مردم حکومت کردند حکومتهایی بودند که تزکیه نشده بودند …
اثر حاکم فاسد یا صالح بر فساد و صلاح جامعه
… بودند و قلمها را خرد کرده بودند، به اسم اینکه آزادید. هیچ آزادی برایمان نبود، و به اسم «تمدن بزرگ» ما را کشاندند به تباهی. و الآن که رفتند یک مملکت آشفته، یک ملت عقب مانده، یک اقتصاد فاسد و همین طور هر جا دست بگذاری، یک دانشگاه استعماری، و هکذا سایر جاها. این برای این است که یک فرد فاسد حکومت کرد بر این جمعیت، یک حیوان فاسد. هیچ وقت حیوانهای دیگر را این طور نمیکنند، اما یک فرد فاسد یک جامعه را به فساد میکشد. از آن طرف چنانچه یک فرد پیدا بشود که صالح باشد- مثل انبیا- یک امت را به صلاح میکشد.
مطلقالعنان نبودن حاکم و پرهیز از گرفتن آنچه حلالیتش معلوم نیست
… کشانده او را آورده اینجا، براى اینکه به او بفهماند تو که دارى میروى و حالا بر یک شهرى مسلّط خواهى شد، یک عدّه مردمى در اختیارت هستند ــ مالیات آنها، پول آنها، جان آنها، مال آنها، عِرض آنها؛ آن وضعى که آن روزها بوده ــ مواظب باش! این قدرت، قدرت مطلقه نیست؛ تو به عنوان حاکم، مطلقالعنان و افسارگسیخته نیستى؛ حواست جمع باشد؛ بفهم چه کار دارى میکنى. بعد فرمودند: فَاِیّاک وَ تَناوُلَ ما لَم تَعلَمُ حِلَّه؛[17] مبادا چیزى را که حلال بودن آن را نمیدانى، تناول کنى، بخورى یا بگیرى ــ تناول فقط خوردن نیست ــ آن را در اختیار نگیر، مگر یقین کنى که حلال است. مىبینید؛ این وضع زندگى امیرالمؤمنین و زهد او است و درس او است.
حق نداشتن زمامداران برای نابودی ملت خود یا ملتهای دیگر
… سوى رهبران و رؤساى عراق و چه از سوى آمریکا و متّحدانش از اروپایىها و غیرهم؛ و همین تصوّر غلط از قدرت و قدرتمندى و توهّم اختیاردارى که این قدرتهاى غاصب و ظالم براى خودشان نسبت به ملّتها قائلند، این فاجعه را به وجود آورده؛ و این فرهنگ در دنیا باید عوض بشود. رؤساى کشورها، رؤساى جمهور، مسئولان ملّتها حق ندارند ملّتهاى خودشان را به ورطههاى فنا و هلاک بکشانند و حق ندارند براى منافع ملّتهاى خودشان یا به نام آنها ملّتهاى دیگر را نابود کنند. این قدرتى که اینها به آن متّکى هستند یک قدرت ظالمانه است، یک قدرت غاصبانه است. فرهنگ صحیح الهى این قدرت را غاصبانه میداند و کسانى را که از قدرت اینجور استفاده میکنند ــ مثل همین آقایان رؤساى آمریکا و بعضى از کشورهاى اروپایى و غیر اینها ــ جنایتکار به حساب …
باجدادن به عدهای برای حفظ قدرت و بستن دهان بدخواهان
جلوۀ دومی که میخواهم بگویم، قاطعیت درمقابل توقعات بود که یک نمونهاش را دربارۀ طلحه و زبیر عرض کردم و نمونههای دیگری هم دارد. (63/4/1) باجخواهی از زمامدار، یکی از کارهای رایج است، در همۀ زمانها هم هست، و زمامدار که خودش قویترین و گردنکلفتترین آدم یک جامعه است، باز بهنوبۀ خود به یک عدهای باج میدهد. از همه باج میگیرد، اما باز به یک عدهای باج میدهد. چرا؟ برای خاطر حفظ قدرت خودش، برای خاطر بستن دهان بدخواهان. همین باجدادنها، اولِ انحطاط و انحراف زمامدار است؛ اولِ عدول از حق است. برای خاطر یک مصلحتی به یکی باج میدهد و درمقابل زورگویی و پرتوقعی او، تسلیم میشود. و خود آن تسلیم، که یک نقطهضعف است، او را به تسلیمهای دیگری وادار میکند؛ و هَلُمَّ جَرّا[7].