از این بالاتر، توفیقات جمعى است. فرض بفرمایید ناگهان یک حادثهاى اتّفاق مىافتد که بر حسب موازین عادّى تقریباً ناممکن است. مثل این حوادثى که پیش آمد که همه به سربلندى ملّت ایران منتهى شد؛ این حادثهى عراق و منهدم شدن آن هستهاى که سالهاى متمادى در ویرانى جمهورى اسلامى پافشارى کرده بود.[3] چه کسى این برنامهها را ریخت؟ چه کسى طرّاحى کرد که یک دشمنِ پا به نقدِ دمِ گوش نشستهى شریر، اینجور پا در گل بشود؟ اصلاً کسى نمیتوانست. واقعاً اگر چنانچه عراق با آن ساز و برگى که بعد از جریانات پایان قطعنامه و قبول قطعنامه [از سوى] ما، باقى میماند پشت این ۱۳۰۰ کیلومتر مرز ما، فکر میکنید …
رنج مردم عراق و منطقه در تحولات یک سال پس از بازگشت آزادگان
یک سال گذشت. این یک سال درس بود و هست براى یکایک من و شما. شما ببینید از سال گذشته همین روزها که شما بتدریج وارد کشور میشدید، اوضاع منطقه چه تحوّلاتى و چه تلاطمهایى را به خود دید؛ چه آتشِ افروختهاى در منطقهى خلیج فارس به وجود آمد؛[2] چه انسانهاى مظلومى از آحاد ملّت عراق که یا به وسیلهى متجاوزان غربى، آمریکایى و غیره و یا به وسیلهى خونآشامان بعثى در زیر باران آتش و گلوله از بین رفتند یا عزیزانشان را از دست دادند؛ رژیم متجاوز و متجاسر[3] و مستکبر آمریکا چه کرد در این یک سال! رژیم سبکسر و ابله و جاهطلب عراق چه کرد در این یک سال! مردم عراق چه کشیدند؛ آوارگان چه کشیدند؛ ما چه کشیدیم؛ منطقه چه سختىهایى را تحمّل کرد.
خسارتهای بحران برای عراق و منطقه و احساس قدرت آمریکا در منطقه
جنجالى کردند و قدرتطلبىاى به خرج دادند و بعد در مقابل هجوم نیروهاى اردوگاه استکبار مثل موشى به سوراخ خزیدند و براى حفظ جان و موقعیّت و سلطنت خودشان تسلیم زورگویىهاى آمریکا شدند و عوضِ آن را سر ملّتشان درآوردند. هم ملّت عراق ضرر کرد، هم منطقه ضرر کرد، هم عراق ویرانه شد، هم کشورهاى اسلامى در مقابل هم قرار گرفتند و هم بدتر از همهى اینها و خطرناکتر از همهى اینها، آمریکا در منطقه احساس قدرت کرد و پایش را وسط گذاشت و شروع کرد به عربدهکشى کردن و مبارزطلبى. اینها خساراتِ ناشى از چیست؟ ناشى از بىایمانى و بىدینى و هواپرستى و خودپرستىِ جمعى که سرنوشت یک ملّت به دست آنها است. حالا ببینید اسلام چقدر براى انسانیّت قیمت دارد. ببینید که اگر یک جُو ایمان به خدا و کار براى خدا در دل آن سردمداران بىانسانیّت و بىایمان …
عقبنشینی حاکمان دیکتاتور عراق نشانهٔ ضعف آنان، نه قدرت آمریکا
دیدید در این قضایاى خلیج فارس[6] که این سردمداران دیکتاتور کشور عراق با همهى اظهار شجاعتها و قدرتهایشان، چون به جان و به مقام خودشان علاقه داشتند، چطور عقب نشستند و کوتاه آمدند! [امّا] این دلیلِ قدرت آمریکا نیست؛ این دلیل ضعف آنهایى است که در مقابل آمریکا قرار داشتند. یک ملّت، یک گروه مبارز اگر آماده باشد که در راه هدف فداکارى بکند، هیچ قدرتى بر او فائق نخواهد آمد؛ راز پیشرفت ملّت ایران در این بود؛ این را همهى ملّتهاى مبارز باید به یاد داشته باشند.
ویرانی شهرها و کشته شدن مردم عراق در پی تجاوز رژیم به کویت
والموضوع الاخر وهو موضوعٌ یعزّ مثیله فی المرارة والالم والحزن، إنّه قضیّة الشّعب العراقیّ المسلم. النّظام البعثیّ الحاکم من خلال اعتدائه الجاهل والتّوسّعیّ علی الکویت وفسح المجال لامریکا المجرمة وحلفائها لدخول المنطقة قد عرّض القطر والشّعب العراقی لاقصی الضّربات والمآسی الموجعة وصبّ الدّمار والخراب علی المدن، وأودی بحیاة الکثیرین من أبناء هذا الشّعب. کلّ ذلک فی سبیل تحقیق تحرّکٍ عقیمٍ خاسر ثمّ استسلم فی نهایة المطاف وبکلّ ذلّةٍ ومهانةٍ لکلّ شروط أمریکا وحلفائها تارکاً أقدام الجنود الامریکان والانجلیز والفرنسیّین تطأ جزءاً من الاراضیّ العراقیّة المسلمة. إلّا أنّ هذا النّظام البعثیّ لم یکتف بذلک بل راح هو …
لزوم ترویج سیاست اتخاذشدهٔ نظام در رسانه
… نظام و سیاستهاى نظام باید رعایت بشود. البتّه گاهى هست که براى جا انداختن سیاستهاى نظام لازم است تدابیرى اندیشیده بشود که لزوماً آن تدابیر، تأیید مستقیم نیست ــ در این بحثى نداریم ــ امّا در جهت مخالف سیاستهاى نظام هیچ حرکتى نباید در برنامهها به وجود بیاید. فرض بفرمایید یک روز جنگ خلیج فارس[12] است بین عراق و کویت ــ که حالا تعبیر درستش را بخواهیم بکنیم، جور دیگر باید حرف بزنیم ــ ما خب یک سیاستى داریم، نظام یک سیاستى اتّخاذ کرده؛ باید همین سیاست گفته بشود و ترویج بشود. یک نفرى هم خوشش مىآید یک چیزى بگوید، نمیتواند جهت سیاستهاى کلّى نظام را عوض کند.
تجربهٔ سیاسی بزرگی که هوشمندی دیپلماتها در آن آشکار شد
… است از لحاظ نیروى انسانى؛ انسانهاى خوب، انسانهاى انقلابى، مسلمان، اکثراً یا عموماً بچّههاى انقلاب، جوانهاى انقلابى مؤمن در وزارت خارجه بحمدالله حضور دارند با فکرهاى خوب؛ ما چرا از تلاش و تفکّر و سنجش و عقلیّت بچّهحزباللّهىهاى خودمان مأیوس باشیم؟ دیدیم که همین بچّههاى خودمان، همین بچّهحزباللّهىها، همین برادرهاى وزارت خارجه، همین عناصر مؤمن و خوب، در یک تجرب سیاسى مثل تجرب جنگ خلیج فارس[7] ــ که خیلى چیز عظیمى بود و چقدر [افراد] اشتباه کردند[8] ــ یا مثل قضیّ قطعنامه،[9] از خودشان عقل و شخصیّت و هوشمندى نشان دادند. در ارتباطات فراوانى همینجور است. کار را سنجیده انجام بدهیم. کارهاى نسنجیده انجام نگیرد، چون تأثیر ضرر کار نسنجیده در اینجا با ضرر کار نسنجیده فرضاً در ادار ثبت احوال فلان جا یا وزارت صنایع یا وزارت فلان فرق میکند. اینجا ضرر کار نسنجیده عمیقتر و عمومىتر …