قطعنامهٔ آتشبس شورای امنیت بدون محکومیت متجاوز پس از اشغال خاک ایران
… نکرد؛ چندین روز صبر کردند. وقتى که قشون عراق با استفاده از اوضاع نابسامان آن روزِ ما، خوب جاگیر شد در خاکهاى کشور عزیزمان، ایران عزیز اسلامى و چند هزار کیلومتر را گرفت، تازه شوراى امنیّت سرش را بلند کرد که یک کلمه حرف بزند؛ قطعنامه صادر کرد. قطعنامه چه بود؟ آیا این قطعنامه این بود که متجاوز از خاک ایران بیرون برود؟ ابدا؛ قطعنامه صادر کرد که ایران و عراق آتشبس اعلام کنند! یعنى چه؟ یعنى قشون عراق وارد خاک ایران شده است؛ حالا که نوبت دفاع جانانهى ملّت ایران است، دستها بسته بشود و کسى دفاع نکند و اینها را بیرون نریزند! این قطعنامهى شوراى امنیّت بود. و میدانید که چند سال همین جور اینها بدون اینکه متجاوز را محکوم کنند، همین حرف را زدند. البتّه رزمندگان ما، در مدّت نه چندان زیادى تقریباً در ظرف یک سال و نیم اکثر زمینها را خودشان پس گرفتند. این سابقه را ما آنجا داشتیم.
پیروزی ملت ایران برخلاف شکست در همهٔ جنگهای دویست سال اخیر
… میکنند؛ ما قضایاى متعدّدى را از این قبیل در تاریخ گذشته، چه در قضایاى مشروطه، چه قبل از آن، چه بعد از آن و چه در جنگها داشتیم، امّا یک حضور همگانى از همهجاى کشور، با این استقامت، با این روشنبینى، آن هم به مدّت چند سال، چرا چنین چیزى در گذشته دیده نشده بود؟ در همهى جنگهایى که در طول این یکى دو قرن گذشته شاید از دویست سال پیش به این طرف ایران با همسایههاى خود و دیگران داشته است، در همهى این جنگها ایران شکست خورده است مگر در همین جنگ تحمیلى هشتساله که از همهى جنگهایى که ملّت ایران در این دویست سال با آنها مواجه شده، سختتر و طولانىتر بود؛ در این جنگ ملّت ایران پیروز شد. [چنین چیزى] سابقه ندارد؛ در جنگهاى ایران و روس زمان فتحعلى شاه ما شکست خوردیم؛ در جنگ هرات[2] شکست خوردیم؛ در جنگ بینالملل[3] آن وقتى که وارد کشور ما شدند شکست خوردیم؛ هر کدام از همسایهها [که] از هر جایى از این کشور یک تعرّض و تجاوزى کردند، ما در مقابل …
اتحاد جهان به رهبری آمریکا و شوروی برای شکست ایران و ناکامی آن
… حالا امروز خیلى از کشورها هستند که آنجور زیر بار آمریکا نیستند؛ خب یک تبعیّت مختصرى دارند [ولى] آنقدر نه. امّا در آن روزى که شوروى بود، کلّ اروپاى غربى هم به یک معنا در اختیار آمریکا بود، اروپاى شرقى هم در اختیار آن یکى بود؛ بقیّهى جاهاى دنیا هم همینجور. همهى دنیا به رهبرى آمریکا و شوروى، آن روز متّفقالقول شدند براى اینکه ایران را در این جنگ شکست بدهند و نتوانستند؛ این که مال تاریخ نیست، این که مال همین چند سال قبل خود ما است؛ همهى ملّت ایران به چشم خودشان دیدند. مگر نبود که این دو قدرت متّحد شدند براى اینکه شاید بتوانند خوزستان را از ایران جدا کنند، شاید بتوانند جمهورى اسلامى را ذلیل کنند، ضعیف کنند، سرنگون کنند و نتوانستند؛ مگر غیر از این است؟ آن روز دو قدرت بودند، هر دو هم قوى، هر دو هم متّحدِ در قضیّهى ایران، و نتوانستند کارى کنند، امروز اینها چه کار میتوانند بکنند؟ چرا میترسید؟ چرا قرآن را نمیخوانیم که اینقدر تکرار میکند: فَلا تَخشَوُا النّاسَ وَاخشَون؟[16] اَلَّذینَ قالَ …
جنگی بینالمللی علیه ایران با دخالت همهٔ کشورهای ذینفع
… جلویش و نگاه کرده؛ گفته خب، چرا اینجا حمله نمیکنید؟ یعنى پیدا بود که یک دید تازه است در قضیّه، و درست هم فهمیده بودند. حرکت کردند و آمدند؛ ما را آنجا در شمال مشغول کردند، خودشان هم آمدند جنوب، کار را تمام کردند؛ یعنى این کار، کار صدّام و صدّامىها نبود. بنابراین از همهى کشورهاى ذىنفع و ذىدخل به نحوى در این جنگ دخالتى صورت گرفت؛ بعضىها با آدم، بعضىها با فکر، بعضىها با ماهواره، بعضىها با سلاح، بعضىها با پول و همه با تبلیغات؛ خب، یک جنگ بینالمللى علیه ما [بود]؛ ما هم واقعاً هشت سال مقاومت کردیم به طورى که دشمن نتوانست یک قدم جلو بیاید؛ مگر این شوخى است؟ الان شما نگاه کنید به مرزهاى بینالمللى، [انسان] مىبیند مرزهاى بینالمللى همانى است که بوده؛ این کم چیزى است مگر در یک کشور؟ آن وقت یک کشورى براى این جنگ، ارتش …
اتحاد قدرتهای جهان در حمایت از دشمن برای خاموش کردن ایمان اسلامی
همهى دنیا با هم متّفق شدند ــ در این که کسى تردید ندارد؛ آن روز هم ماها میگفتیم لکن بعد از پایان جنگ و فروکش کردن قضایا، همه گفتند و اسرار پنهان براى ما هم حتّى برملا شد ــ همه ریختند بر سر ایران اسلامى براى خاموش کردن شعلهى ایمان اسلامى که در اینجا مشتعل شده بود و آنها از آن بیمناک بودند. قصد آنها از این اقامهى جنگ و تهاجم به جمهورى اسلامى چه بود؟ اینکه شما در این هشتساله همیشه مشاهده میکردید که از لحاظ تسلیحاتى، از لحاظ تبلیغاتى، از لحاظ سیاسى همواره آمریکا، شوروى آن روز، قدرتهاى پیمانهاى دفاعى بزرگ دنیا، مرتجعین در سراسر عالم، وابستگان به قدرتهاى دوگانهى آن روز دنیا در همهجاى دنیا، همه علیه ما بودند و این دشمن زبون ظالم ما را تقویت میکردند، براى چه بود؟ براى این بود که هشت سال دو طرف سرگرم بشوند، بعد هم همان مرزهاى بینالمللى باقى بماند و قضیّه تمام بشود و حکومت اسلامى قوىتر و مقتدرتر بشود؟ قصد اینها چه بود از این جنگ؟ غیر از این بود که یا میخواستند نظام اسلامى را سرنگون کنند، یا میخواستند نظام اسلامى را …
آرزوی ناکام دشمنان برای تکرار فاجعهٔ بوسنی بر سر مسلمانان ایران
آقایان، ایرانیان، مسلمانان، مردم دنیا! بدانید اینها در مورد جنگ ایران و عراق هم همین کار را میخواستند بکنند، منتها نتوانستند. آرزوى اینها این بود که آن بلائى که در اروپا بر سر مسلمانان بوسنى و هرزگوین آمد، در اینجا بر سر مسلمانان ایران بیاید؛ در افغانستان بر سر افغانهاى مسلمان همین بلا بیاید؛ اینها میخواستند، آرزو داشتند [امّا] نتوانستند. آنجا حالا ناخنشان بند شده است به این بیچارهها و هممنطقهاىهاى خودشان؛ آنها هم اروپایىاند دیگر. این، وضع دنیا است و فساد اخلاقى دنیا.
ناکامی جنگ هشتسالهای که دشمنان با کمک همهٔ دنیا به راه انداختند
… دو و سه هم در طول سالهاى ۵۶ و ۵۷ از این حوادث رخ داد؛ قبل از آنها هم که در سال ۴۲ اتّفاق افتاده بود. امروز دشمن از این غلطها نمیتواند بکند با ملّت ایران. امروز مشت ملّت ایران آهنین است؛ مگر جرئت میکنند با ملّت ایران صریحاً دشمنى بکنند و اعلام جنگ بکنند؟ یک بىعقلى را پیدا کردند و هفت هشت سال با ملّت ایران به جنگ انداختند، از همهجاى دنیا هم کمکش کردند، آخر هم دیدند هیچ غلطى نتوانست بکند.
تهاجم دنیا به ملت به خاطر پذیرش یک حقیقت با پیشانداختن صدام
… آلمان و فرانسه کجا،جنگ ایتالیا و فرانسه کجا، جنگ عراق و ایران کجا؟ اصلاً دو مقوله است، دو حقیقت است، یک جور دیگر است. اینجا مسئله این نبود که یک کشورى میخواهد به یک کشور دیگرى حمله کند، و چهار شهر آن را بگیرد؛ قضیّه، قضیّهى برخورد با آرمانهاى یک ملّت بود. یک ملّتى به خاطر یک حقیقتى مورد تهاجم قرار گرفت؛ ما یک حقیقتى را قبول کردیم، مورد تهاجم دنیا قرار گرفتیم، این بىعقل[8] را هم پیش کردند، انداختند سرِ ما که بیا اینجا را به هم بزن؛ به این نیّت بوده و ملّت ما از یک آرمان دفاع کردند، از یک حقیقت مقدّس دفاع کردند، دلیلش هم این است؛ آن کسى در رأس این جنگ بود که از همهى مردم کشور ما، معنوىتر و الهىتر و خدایىتر و محبوبتر بود؛ بحث این نبود که فرمانده فرض کنید که یک آدم معمولى است، یا یک …
پوشیدن لباس سربازی و شرکت در عملیات شب اول بدون آشنایی با جنگ
… کلاشینکف خودم است. الان هم آن را دارم. یعنی شخصی است و ارتباطی به دستگاه دولتی ندارد. کسی یک وقت به من هدیه کرده بود. کلاشینفک مخصوصی است که بر خلاف کلاشینکفهای دیگر، یک خشاب پنجاه تایی دارد. غرض؛ حالا یادم نیست کلاشینکفِ خودم همراهم بود، یا آنجا، گرفتم. همان شبِ اوّل رفتیم به عملیات. شاید دو، سه ساعت طول کشید و این در حالی بود که من جنگیدن بلد نبودم. فقط بلد بودم تیراندازی کنم. عملیات جنگی اصلاً بلد نبودم. غرض؛ این، یک کار ما بود که در اهواز بود و عبارت بود از تشکیل گروههایی که به اصطلاحِ آن روزها، برای شکار تانک میرفتند. تانکهای دشمن تا «دبّ حردان» آمده بودند و حدود هفده، هیجده یا پانزده، شانزده کیلومتر تا اهواز فاصله داشتند و خمپارههایشان تا اهواز میآمد. خمپارهی …
هشت سال عقب افتادن کشور از سازندگی و نابودی منابع
… قریب پانزده سالى که از پیروزى انقلاب ما میگذرد، این خصومت و دشمنى به همین عللى که من گفتم از سوى ابرقدرتها علیه ما بوده است، الان هم هست. من نمیگویم دشمنىهاى آمریکا بر اوضاع کشور عزیز ما و ملّت عزیز ما اثرى نگذاشته است؛ چرا، اینها به مصالح ملّت ما ضرر زده؛ آنها با تحمیل جنگ، ما را هشت سال عقب انداختند؛ ما را که باید در جادّهى سازندگى حرکت میکردیم، مجبور به دفاع از کشور کردند و بسیارى از منابع اساسى ما را هم در داخل کشور و در حین جنگ از بین بردند؛ بنابراین ضرر از سوى دشمن حتمى است، در این تردیدى نیست؛ منتها یک واقعیّت بسیار روشنى وجود دارد و آن این است که ملّت ایران با ایستادگى خود و با مقاومت خود توانسته است توطئههاى دشمنان را که میخواستند او را به تسلیم بکشانند و دوباره بر سرنوشت این کشور مسلّط …
تحمیل جنگ هشتساله به دست رژیم بعثی با تشویق و کمک مدعیان صلح
… بیشترین پشتیبانى را کرده و گروههاى تروریست ضدّ انقلاب ایرانى را در زیر چتر حمایت خود قرار میدهند و حقوقبگیران آنان صدها بار در داخل ایران اسلامى بمبگذارى کرده و هزاران نفر از مردم عادّى و عناصر انقلابى و مرد و زن و کودک بىگناه را به قتل رساندهاند. ضدّیّت با صلح را کسانى به جمهورى اسلامى نسبت میدهند که جنگى هشتساله را با تشویق رژیم بعثى عراق و به دست او بر ایران تحمیل کردند و در همهى آن مدّت، انواع کمکها را به آن رژیم که به خاطر حمله به ایران اسلامى، رژیم محبوب آنان به شمار میرفت، مبذول داشتهاند. تضییع حقوق زنان، تهمت از سوى کسانى است که شأن والاى زن ایرانى را که با حفظ حجاب و حدّ شرعى، در برترین فعّالیّتهاى کشور شرکت مىورزد، نمىپسندند و ابتذال حاکم بر روابط زن و مرد و بهرهکشى ناجوانمردانه از زن در جوامع غربى را نسخهى مطلوب در حیات اجتماعى زن …
حضور در خوزستان و بررسی وسیع منطقهٔ غرب تا خرداد ۶۰
تا آخر آن سال را کلاً در خوزستان بودم و حدود دو ماه بعدش هم تا اواخر اردیبهشت یا اوایل خرداد ۶۰ رفتم منطقهی غرب و یک بررسی وسیع در کلّ منطقه کردم، برای اطّلاعات و چیزهایی که لازم بود؛ تا بعد بیاییم و باز مشغول کارهای خودمان شویم. که حوادث «تهران» پیش آمد و مانع از رفتن من به آنجا شد. این مدت، غالباً در اهواز بودم. از روزهای اوّل قصد داشتم بروم «خرمشهر» و آبادان؛ لکن نمیشد. علت هم این بود که در اهواز، از بس کار زیاد بود، اصلاً از آن محلّی …
مرخص کردن محافظان هنگام رفتن به منطقهٔ خطر
… برای کار در صحنهی عملیات. البته در اینجاها هم، بنده در همان حدِّ توان، مشغول بودهام... مرحوم چمران هم با من به اهواز آمد. در یک هواپیما، با هم وارد اهواز شدیم. یک مقدار لباس آورده بودند توی همان پادگان لشکر ۹۲، برای همراهان مرحوم چمران. من همراهی نداشتم. محافظینی را هم که داشتم همه را مرخّص کردم. گفتم من دیگر به منطقهی خطر میروم؛ شما میخواهید حفاظت جانِ مرا بکنید!؟ دیگر حفاظت معنی ندارد! البته، چند نفرشان، به اصرار زیاد گفتند: «ما هم میخواهیم به عنوان بسیجی در آنجا بجنگیم.» گفتیم: «عیبی ندارد.» لذا بودند و میرفتند کارهای خودشان را میکردند و به من کاری نداشتند.