خب، حالا یک مرورى به این شش سال جنگ میکنیم در یک بحث کوتاه و خلاصه. امروز دیگر در محافل مطّلع در کشور ما همه و در بسیارى از جاهاى جهان هم بسیارى از مردم میدانند که جنگ اساساً به منظور خاموش کردن نورافکن انقلاب بر پا شد. استکبار جهانى بعد از آنکه از راههاى دیگر نتیجهاى نگرفت، به این فکر افتاد که باید با یک تهاجم نظامى این نظام نوپا را مشغول کرد، گرفتار کرد، ضربهى قاطعى بر این نظام وارد آورد، آن را ساقط کرد؛ بعد هم یک دولت دستنشاندهى آمریکا و قدرتهاى استکبارى و …
لزوم درسگیری ملت ایران و مسئولان از تجربههای شش سال جنگ برای آینده
… باشند؛ اشتباهات گذشته را در آینده دیگر تکرار نکنند. خود عراق هم تجربهاى دارد و آن تجربهها را بایستى به کار ببندد، از آنها استفاده کند. کشورهاى همسایهی ما در خلیج فارس هم این شش سال برایشان یک کتاب پُر از درس و تجربه بود؛ از آن باید استفاده کنند. و بالاخره خود ما ملّت ایران و مسئولان نظام و این تودهى مردم عظیم و قوى و قهرمان از تجربههاى این شش سال باید استفاده کنند و همه باید سعى کنند که گذشته را کتاب درسى قرار بدهند براى آینده.
تجاوز رژیم عراق در ادامهٔ توطئهٔ استکبار و امید آن به سرکوب انقلاب با این جنگ
… لدفاعه المقدّس أمام عدوان النّظام العراقیّ. هذا الدّفاع الّذی یجسد روح التّضحیة والفداء والتّحرّک الجماهیریّ العامّ لصدّ المعتدین. قبل ستّة أعوم بدأ النّظام العراقیّ المعتدی عدوانه الشّامل علی الجمهوریّة الإسلامیّة الإیرانیّة جوّا وبرّا علی امتداد الحدود. وکان ذلک فی الواقع استمرارا لمؤامرات الاستکبار العالمیّ ضدّ الثّورة الإسلامیّة ونظام الجمهوریّة الإسلامیّة. فی تأریخ الثّورات المنتصرة خلال العقود الأخیرة کان الهجوم العسکریّ بأنواعه المختلفة من قبل دولة مجاورة للبلد الثّائر إحدی سبل قمع الثّورات. لکن هذه الظّاهرة اتّخذت فی الحرب الظّالمة المفروضة علی الثّورة الإسلامیّة أبعاداً استثنائیّاً. الاستکبار العالمیّ عقد الأمل علی النّظام العراقیّ لیکون الدّرع الواقی أمام الثّورة الإسلامیّة و لیکون المعول الّذی یُنزل الضّربة القاضیة بالثّورة ویقف أمام امتدادها الطّبیعیّ إلی الشّعوب الأخری. ما کان بالإمکان أن تنجح هذه الحرب علی هذا الحجم والکیفیّة لولا ما تحمله الطّغمة المسیطرة علی العراق من خصال متمیّزة تتمثّل فی الاندفاع نحو ارتکاب العدوان و سفک الدّماء والبحث عن المغامرات والرّغبة البلهاء فی التّوسّع. لکن هذه الخصائص أدت إلی حدوث هزّة شدیدة …
عدم اجازهٔ عقل و احکام اسلامی به توقف در مرز پس از راندن دشمن
اما عقل و منطق انسانی، همچنین احکام اسلامی به ما اجازهی این را نمیدهند. ما دشمن را باید ببینیم که چگونه دشمنی است. یک وقت دشمنی است که آمده برای گرفتن یک تپه، تصرف یک رودخانه، یک موذیگری مرزی، بعد هم سرکوب میشود برمیگردد سرجایش و قضیه تمام میشود. اینجا البته بعد از آنی که دشمن را ما راندیم مسأله تمام شده است. لکن یک وقت دشمن …
نداشتن قصد ماندن در مناطق تصرفشدهٔ عراق مانند فاو
البته ما این را گفتیم بارها و همه هم این را قبول کردند از ما که ما قصد ماندن در این مناطق تصرف شدهی از عراق را نداریم. نه فاو، نه جزیره و نه هیچ نقطهی دیگر، نقاطی نیست که ما اینها را برای خودمان و جزء خاک خودمان دانسته باشیم. نه اینها مال عراق است، مال مردم عراق است، مال هر رژیم صالحی است که بعدها بر سر کار بیاید در عراق. فعلاً حرکت ما، حرکتی است که در دفاع از امنیت ما و در دفاع از آرامش و صلحی است که برای زندگی دو همسایه که ما و عراق باشیم، ضروری و لازم است.
پاسخ قدرتهای سلطهجو به تهدید انقلاب اسلامی برای منافعشان
… تشنّج و زمینهسازی برای مداخلهی مستمر قدرتها بوده و لذا بروز انقلاب اسلامی و ظهور جمهوری اسلامی ایران که لزوم نابودی رژیم صهیونیستی و قطع مداخله و نفوذ غرب و شرق از خاورمیانه را در صدر شعارهای خود قرار داده، از آغاز تهدید جدی علیه منافع قدرتها تلقّی گردید. جنگ تحمیلی بر جمهوری اسلامی ایران، پاسخ عملی قدرتهای سلطهجو علیه این تهدید بوده است. روند جنگ در طول شش سال گذشته، جریان کمکهای تسلیحاتی به عراق از سوی هر دو قطب، سیل کمکهای مالی مستقیم به عراق از سوی کارگزاران امپریالیسم در منطقه، سکوت مجامع بینالمللی در قبال تجاوزات آشکار عراق به مقررات حقوق بینالملل، عدم تمایل شورای امنیّت به رسیدگی به مسألهی شروع تجاوز از سوی عراق و صدها دلیل و قرینهی دیگر، همه بیانگر این واقعیّت مسلّم است: ظهور یک کشور واقعاً غیرمتعهّد در منطقهای که بشدت مورد طمع و علاقهی اقطاب موجود است قابل تحمل نبوده و میبایست بطور همهجانبه مورد تهاجم قرار گیرد. عراق به عنوان اهرم اجرای سیاست امپریالیسم در منطقه انتخاب و مأمور میگردد.
حملهٔ عراق برای اشغال ایران و سقوط نظام انقلابی
آقای رئیس؛ اسناد جنگ چنین حکایت میکند: عراق با سوء استفاده از شرایط ایرانِ بعد از انقلاب و به تصور اینکه ارتش از هم پاشیده است حملهی وسیعی را به منظور اشغال سرزمین و سقوط نظام انقلابی، آغاز میکند. قسمت بزرگی از خاک ایران اشغال میشود. شهرها و دهات و مناطق اشغالی با خاک یکسان میشود، مردم غیرنظامی به اسارت گرفته میشوند یا دسته جمعی اعدام میگردند. مقررات بینالمللی یکی پس از دیگری نقض میشود و قرارداد الجزایر که میان رژیم کنونی عراق با رژیم شاه برای حلّ و فصل مسائل مرزی بسته شده بود، از سوی …
رد تحلیل اشتباه محاسباتی عراق بهعنوان علت جنگ
اگر جمهوری اسلامی ایران راهی برای جبران میلیاردها خسارت جنگ بیابد، جانِ از دست رفتهی بهترین فرزندان کشور ما و فرصتهای از دست رفتهی سازندگی در بهترین سالهای انقلاب چگونه قابل جبران خواهد بود؟ برخی میگویند: تنها یک اشتباه محاسبه دربارهی نیروهای دفاعی جمهوری اسلامی ایران بود که عراق را به شروع جنگ تشویق کرد، و اکنون که جمهوری اسلامی ایران قدرت خود را نشان داده، این اشتباه محاسبه دیگر صورت نخواهد گرفت. این تحلیل به یک شوخی بیشتر شبیه است؛ زیرا آنچه برای امنیّت ملّی هر کشور اهمیّت دارد، وجود استعداد تجاوزگری و سلطهجویی در آن سوی مرزهاست، و گرنه اشتباه محاسبه در هر مکان و هر لحظه امکان وقوع دارد. از زمانی که رژیم عراق با یک کودتا روی کارآمده تاکنون نه تنها جمهوری اسلامی ایران بلکه اکثر کشورهای منطقه، لحظهای از تجاوزات آن در امان نبودهاند.
لزوم مجازات متجاوز و نقد ادعای صلحخواهی عراق در آستانهٔ سقوط
آیا در حالی که هر جرم کوچک شخصی همواره مستوجب مجازات است، میتوان پذیرفت که یک جنایات عظیم بینالمللی بیمجازات بماند؟ آیا وجدان جامعهی جهانی میپذیرد که رژیم متجاوز، صدها میلیارد دلار ثروت دو کشورِ در حال توسعه را به آتش بکشد و دهها هزار نفر مرد و زن و کودک را به قتل برساند، بزرگترین تشنّجها را در مهمترین مناطق استراتژیک دنیا ایجاد کند. اکثر مقررات مهم بینالمللی را نقض کند و سپس هنگامی که به کفّارهی این همه جنایت، در آستانهی سقوط قرار گرفت، ادعای صلحخواهی کند و در مجامع جهانی، شعور و آگاهی نمایندگان کشورها را به مسخره گیرد؟ آیا میتوان باور کرد که تاریخ، قراردادی است و بر حسب اقتضای روز و علایق قدرتها میتوان آن را از سر نوشت؟ جنگ چگونه آغاز شد؟ به نظر میرسد بعضیها پیشنهادهای سازندهای برای تغییر تاریخ و سرگذشت جنگ دارند.
ناتوانی مجامع بینالمللی و بیتوجهی راهحلها به عدالت، علت ادامهٔ جنگ
ناتوانی مجامع و مراجع بینالمللی در برخورد قاطع با مسألهی جنگ، خود جزء علل مهم ادامهی جنگ به حساب میآید: در حالی که دو دوره از ریاست جنبش سپری شده، جنگ تحمیلی هنوز به پایان عادلانه نرسیده است؛ یعنی نظام موجود بینالمللی نتوانسته با جنگ برخوردی اصولی، عملی و واقعبینانه داشته باشد. مشکل اساسی از آن نشأت میگیرد که راهحلّهای پیشنهادی مجامع بینالمللی و کشورهای علاقهمند به برقراری صلح فاقد توجّه و عنایت لازم به عنصر عدالت بوده است.
هدف میانجیها نجات متجاوز، نه صلح و عدالت
در آن هنگام که عراق در موضع قدرت قرار داشت، مجامع بینالمللی و کشورهای جهان، اقدامی برای جلوگیری از تجاوز و استقرار صلح نکردند ولی اکنون که در اثر مقابلهی شجاعانهی رزمندگان ما سرنوشت جنگ تغییر یافته و رژیم عراق به شکست قطعی تهدید میشود، از هر سو ندای صلح سر میدهند. امروز برای ما ثابت شده که هدف بسیاری از واسطگان فقط نجات متجاوز است، نه نیل به صلح و عدالت. لاجرم بار تأمین عدالت، که یک مسؤولیّت بینالمللی در قبال هر نوع تجاوز است، در تمام دورهی جنگ بر عهدهی جمهوری اسلامی ایران قرار داشته است.
تبدیل ادعاهای پوچ صدام به التماس عاجزانه برای صلح
… آن روزى که ما امضا کردیم، ضعیف بودیم، حالا قوى هستیم و قبول نمیکنیم. با این حرفها بىتجربگى و خامى خودش را نشان داد و خودش را رسوا کرد. با این حرف که هفتهى آینده در اهواز همدیگر را ببینیم، با رفقاى عربش قرار میگذاشتند؛ نشان داد که آدم سبکمغزى است. آن هارت و هورتها و حرفهاى پوچ و بىمغز، امروز تبدیل شده به اینکه با کمال عجز و با ضعفى که همهى دنیا دیگر آن را فهمیدهاند، درخواست صلح میکند؛ گاهى از مسئولین جمهورى اسلامى، گاهى از مردم ایران، گاهى از کشورهاى عربى، حتّی گاهى از ابرقدرتها، که بیایید یک کارى بکنید که ما قرارداد ببندیم. همان دستى که آن روز قرارداد را پاره میکرد، حالا به التماس افتاده که بیایید قرارداد امضا کنیم! این شش سال جنگ یک چنین وضعیّتى را به وجود آورده.
فراهم شدن زمینهٔ پیروزی دوم انقلاب با تحمیل جنگ از سوی استکبار
… خودش ثبت کرده بود و آن، پیروزى بر رژیم شاه بود؛ الان که آنها جنگ را تحمیل کردند و ملّت ما با کمال قدرت این جنگ را به پیش میبرد و قطعاً به پیروزى خواهد رساند، بعد که جنگ پیروز بشود، دو پیروزى در سابقه و گذشتهى این انقلاب ثبت خواهد شد؛ کار آنها بود. اگر از پیروزى انقلاب خائفند، هراسانند، باید این جنگ را تحمیل نمیکردند. خود آنها بودند که زمینهى پیروزى دوّم را با به وجود آوردن و راه انداختن جنگ براى ما فراهم کردند. الان هم هر روزى بگذرد، باز آنها بیشتر ضرر میکنند. ما اگر بعد از دو سال جنگیدن پیروز شده بودیم، پیروزى ما پیروزى بعد از دو سال مقاومت بود، یک درجهى معیّنى از عظمت را در دنیا داشت؛ امسال اگر پیروز بشویم، پیروزى بعد از شش سال مقاومت است، و عظمت بیشترى دارد. …
چشمپوشی نکردن ملت از حق خود و تحملناپذیری ماندن متجاوز پشت مرزها
… ادامهى جنگ پافشارى کند و بر مواضع غلط و خشن و غیر عادلانهى خودش باز هم اصرار بورزد. این تجربه را به نظر ما با گذشت این شش سال، دیگر بایستى رژیم کنونى عراق خوب یاد بگیرد و بیاموزد. بیخود مقاومت میکنند، بیخود در مقابل یک ملّت انقلابى سرسختى نشان میدهند. این ملّتى که با تمام توان خودش از حقّ خود دارد دفاع میکند، ممکن نیست که از حقّ الهى و اسلامى و انسانى خودش صرف نظر کند. این ملّتى که جوانهاى خودش را این جور مشتاقانه به جبههى جنگ میفرستد، نمیتواند تحمّل بکند که متجاوز در پشت مرزها بِایستد، با نیّت تجاوز مجدّد و با این قصد که باز قدرت پیدا بکند و تجاوز کند؛ این یک چیز روشنى است.
رد ادعای تمایل ایران به گسترش جنگ
اشتباه بعضى از همسایههاى ما در خلیج فارس هم این است که به دست خودشان جنگ را گسترش میدهند. البتّه آنها دست پیش میزنند که پس نیفتند؛ آنها میگویند ایران میخواهد جنگ را گسترش بدهد! لکن نه، همهى عقلا میدانند؛ هر کسى که بتواند یک تحلیل ساده بکند، میفهمد؛ ما چه سودى میبریم از گسترش دادن جنگ؟ ما هیچ علاقهمند به گسترش جنگ نیستیم امّا آنها دارند جنگ را گسترش میدهند؛ آنها مایلند که با آتش بازى کنند. کمک کردن به یک کشور در حال جنگ، آن هم براى عملیّات نظامى، براى ضربه زدن به حریف، این دخالت در جنگ است در عرف همهى ملّتهاى دنیا. ما از روز اوّل گفتیم که خلیج فارس را منطقهى جنگى نکنید؛ خود ما هم علاقهمند هستیم که …
ورود به خاک دشمن برای گوشمال متجاوز و تأمین مرزها تجاوز نیست
… همان اوّل ذکر کردند، اما حتی خودشان هم کاملاً واقف بودند و میدانستند که اینها بهانه است. دنیا هم این را فهمید. لذا بود که همهی کسانی که توی مسأله جنگ وارد شدند، تا امروز هم بما میگویند، از اوائل هم به ما گفتند که ما میدانیم متجاوز کی است، این تجاوز است. یکجور وارد شدن به خاک دشمن هست که برای استنقاذ حق است، برای گوشمال دادن به متجاوز است، برای حفظ امنیت است. برای تأمین مرزها از حوادث مشابه بعدی از سوی همین دشمن هست، این را نمیشود گفت تجاوز.
باقی ماندن مناطقی مانند نفتشهر در اختیار دشمن و دفاعی بودن بازپسگیری آن
… ما، تا وقتی که در پشت مرزهای خودمان میجنگیدیم که روشن بود داشتیم دفاع میکردیم از خاک خودمان. آن وقتی هم که وارد خاک عراق شدیم، باز به دنبالهی همین مسأله است. ما مجازات متجاوز و گوشمال دادن به متجاوز را یکی از هدفهای ادامهی جنگ ذکر کردیم و همین هم هست. البته این را هم باید بگویم که هنوز در مرزهای ما، همهی مناطق از دشمن پاکسازی نشده است. ما هنوز مناطقی را داریم که از جمله نفتشهر و بخشی از مراکز دیگر مرزىِ ما که هنوز در اختیار دشمن هست و ما ادامهی جنگمان ولو برای پس گرفتن اینها هم که باشد، یک عمل دفاعی است. اما وقتی اینها را هم پس بگیریم، ما دنبال کردن دشمن و رفتن داخل اعماق خاک او برای گوشمال دادن او، این را همه، دفاع از خود و مجازات متجاوز میشناسند. بنابراین دفاعی بودن این جنگ یک چیز واضحی است.
ظلم عظیم تاریخی و ناممکنی بیطرفی انسان آزاده
آقای رئیس؛ اگر صدها میلیارد خسارات مادی دو کشور را بر این فجایع اضافه کنیم، اگر ضرر ناشی از فوت فرصتهای سازندگی برای هر دو ملّت را بر این مجموعه بیفزاییم، به نتیجهی تکاندهندهای میرسیم که هیچ انسان آزادهای نمیتواند در مواجههی با آن بیطرف بماند. ظلمی عظیم در معیار تاریخی، واقع شده است. تاریخ میگوید هرگاه جنگافروزی و تجاوزات بینالمللی مورد مجازات قرار نگرفته و عدالت تأمین نشده باشد، ریشههای جنگ، به انتظار لحظهی مساعد برای بروز مجدد، زنده میماند. بدون تأمین عدالت، بدون رفع ظلم و بدون نابود کردن ذهنیّتهای تجاوزگر، دعوت از ظالم و مظلوم برای …
مسئولیت عراق در ادامهٔ جنگ و بیاعتباری تضمینهای بینالمللی
آقای رئیس؛ بنا به تکلیف اسلامی و ملّی خود، و نیز بنا به اصول اولیّهی جنبش، جمهوری اسلامی ایران موظّف است، رژیم جنگافروز عراق را به مجازات رساند. البتّه خسارات معنوی وارد به هر دو ملّت ایران و عراق به حدی است که جبران آن یقیناً غیرممکن است. همچنین با توجّه به نقض مستمر کلیّهی مقررات بینالمللی از سوی رژیم عراق، و ثبوت این واقعیّت تلخ که این رژیم کمترین اهمیّتی برای مهمترین تعهّدات خود قائل نیست، هیچ تضمین بینالمللی برای جلوگیری از تجاوز مجدد عراق به خاک جمهوری اسلامی ایران نمیتواند نافذ باشد. در نتیجه عراق یعنی شروعکنندهی جنگ، مسؤولیّت ادامهی آن را نیز به عهده دارد.
پاسخ به درخواست پذیرش میانجیگری از جمهوری اسلامی
وی با اشاره به جنگ تحمیلی درخواست پذیرش میانجیگری از جمهوری اسلامی ایران نمود. لازم است چند نکته را به ایشان یادآور نمایم:
مردود بودن هر موضعی که اصول یادشده را تأمین نکند
۱۱- از نظر جمهوری اسلامی ایران هر موضعی از جانب هر کس که اصول فوقالذّکر را تأمین نکند مردود، بیاثر و غیر بیطرفانه است.
نقل سخنی از آغاز جنگ در رد میانجیگری اعراب
«مایلم در برابر شما و در برابر ملّت عرب اعلام کنم که تلاش برخی مقامات عرب را برای میانجیگری رد کردهایم. هیچیک از اعراب نباید یک موضع میانجیگری داشته باشند. اگر آمادهی حمایت از برادر عرب خود در جنگ نیستند، حداقل میباید سکوت کنند. این حداقل انتظار ماست.»