پاسخ هوشیارانهٔ مردم مقاوم ایران و ناکامی بدخواهان
پیروزی انقلاب اسلامی به رؤیاهای رژیم ستمگر و ضد مردمی پادشاهی و سلطه ی استکبار جهانی در کشور ما پایان داد. شعار بلند استقلال و آرمان اصیل نه شرقی و نه غربی موجب خشم دشمنان انقلاب مردمی ما گردید و اجرای توطئه های گوناگون علیه ملت مسلمان و انقلابی ایران در اوج آن تحمیل جنگی هشت ساله و ناخواسته را، مردم مقاوم و ایثارگر ایران، هوشیارانه پاسخ گفتند و بدخواهان را در راه رسیدن به اهداف سلطه جویانه، ناکام ساختند.
غافلگیری ایران در آغاز جنگ به سبب مسائل داخلی و کمبود تجربه
… نظامی که با ظهور خود معادلات سیاسی اقتصادی منطقه را عوض کرده، و دست استکبار - مخصوصاً امریکا - را از کشور بزرگ ایران کوتاه کرده بود. برای امریکا و بعضی دیگر در صورت شکست ما آب رفته به جوی برمیگشت، و همان داستان همیشگی نفوذ اقتصادی و سیاسی و غیرو تکرار میشد. ما اول غافلگیر شدیم، این را اعتراف میکنیم. سرگرمی به مسائل بیشمار انقلاب در داخل کشور و عدم تجربهی کافی آن را بر ما تحمیل کرد؛ ولی ویژگیهای انقلاب به دادمان رسید.
درس تلخ ملت از پیمانشکنی عراق و تعیین هدفهای خود
رئیس رژیم عراق صریحاً اعلام میکرد که قرارداد قبلیاش با دولت ایران در سال ۱۹۷۵ معروف به قرارداد الجزائر، چون در هنگام ضعف عراق بوده اکنون لازم الاجرا نیست؛ قرارداد را پاره کرد و پس از روزهای معدودی حمله را آغاز نمود. این برای ملت ما درسی تلخ و آموزنده بود. از آن لحظه ملت بیدار و انقلابی ما تصمیم خود را گرفت و هدفهای خود را مشخص کرد.
تبدیل ادعاهای پوچ صدام به التماس عاجزانه برای صلح
… آن روزى که ما امضا کردیم، ضعیف بودیم، حالا قوى هستیم و قبول نمیکنیم. با این حرفها بىتجربگى و خامى خودش را نشان داد و خودش را رسوا کرد. با این حرف که هفتهى آینده در اهواز همدیگر را ببینیم، با رفقاى عربش قرار میگذاشتند؛ نشان داد که آدم سبکمغزى است. آن هارت و هورتها و حرفهاى پوچ و بىمغز، امروز تبدیل شده به اینکه با کمال عجز و با ضعفى که همهى دنیا دیگر آن را فهمیدهاند، درخواست صلح میکند؛ گاهى از مسئولین جمهورى اسلامى، گاهى از مردم ایران، گاهى از کشورهاى عربى، حتّی گاهى از ابرقدرتها، که بیایید یک کارى بکنید که ما قرارداد ببندیم. همان دستى که آن روز قرارداد را پاره میکرد، حالا به التماس افتاده که بیایید قرارداد امضا کنیم! این شش سال جنگ یک چنین وضعیّتى را به وجود آورده.
فراهم شدن زمینهٔ پیروزی دوم انقلاب با تحمیل جنگ از سوی استکبار
… خودش ثبت کرده بود و آن، پیروزى بر رژیم شاه بود؛ الان که آنها جنگ را تحمیل کردند و ملّت ما با کمال قدرت این جنگ را به پیش میبرد و قطعاً به پیروزى خواهد رساند، بعد که جنگ پیروز بشود، دو پیروزى در سابقه و گذشتهى این انقلاب ثبت خواهد شد؛ کار آنها بود. اگر از پیروزى انقلاب خائفند، هراسانند، باید این جنگ را تحمیل نمیکردند. خود آنها بودند که زمینهى پیروزى دوّم را با به وجود آوردن و راه انداختن جنگ براى ما فراهم کردند. الان هم هر روزى بگذرد، باز آنها بیشتر ضرر میکنند. ما اگر بعد از دو سال جنگیدن پیروز شده بودیم، پیروزى ما پیروزى بعد از دو سال مقاومت بود، یک درجهى معیّنى از عظمت را در دنیا داشت؛ امسال اگر پیروز بشویم، پیروزى بعد از شش سال مقاومت است، و عظمت بیشترى دارد. …
چشمپوشی نکردن ملت از حق خود و تحملناپذیری ماندن متجاوز پشت مرزها
… ادامهى جنگ پافشارى کند و بر مواضع غلط و خشن و غیر عادلانهى خودش باز هم اصرار بورزد. این تجربه را به نظر ما با گذشت این شش سال، دیگر بایستى رژیم کنونى عراق خوب یاد بگیرد و بیاموزد. بیخود مقاومت میکنند، بیخود در مقابل یک ملّت انقلابى سرسختى نشان میدهند. این ملّتى که با تمام توان خودش از حقّ خود دارد دفاع میکند، ممکن نیست که از حقّ الهى و اسلامى و انسانى خودش صرف نظر کند. این ملّتى که جوانهاى خودش را این جور مشتاقانه به جبههى جنگ میفرستد، نمیتواند تحمّل بکند که متجاوز در پشت مرزها بِایستد، با نیّت تجاوز مجدّد و با این قصد که باز قدرت پیدا بکند و تجاوز کند؛ این یک چیز روشنى است.
رد ادعای تمایل ایران به گسترش جنگ
اشتباه بعضى از همسایههاى ما در خلیج فارس هم این است که به دست خودشان جنگ را گسترش میدهند. البتّه آنها دست پیش میزنند که پس نیفتند؛ آنها میگویند ایران میخواهد جنگ را گسترش بدهد! لکن نه، همهى عقلا میدانند؛ هر کسى که بتواند یک تحلیل ساده بکند، میفهمد؛ ما چه سودى میبریم از گسترش دادن جنگ؟ ما هیچ علاقهمند به گسترش جنگ نیستیم امّا آنها دارند جنگ را گسترش میدهند؛ آنها مایلند که با آتش بازى کنند. کمک کردن به یک کشور در حال جنگ، آن هم براى عملیّات نظامى، براى ضربه زدن به حریف، این دخالت در جنگ است در عرف همهى ملّتهاى دنیا. ما از روز اوّل گفتیم که خلیج فارس را منطقهى جنگى نکنید؛ خود ما هم علاقهمند هستیم که …
ورود به خاک دشمن برای گوشمال متجاوز و تأمین مرزها تجاوز نیست
… همان اوّل ذکر کردند، اما حتی خودشان هم کاملاً واقف بودند و میدانستند که اینها بهانه است. دنیا هم این را فهمید. لذا بود که همهی کسانی که توی مسأله جنگ وارد شدند، تا امروز هم بما میگویند، از اوائل هم به ما گفتند که ما میدانیم متجاوز کی است، این تجاوز است. یکجور وارد شدن به خاک دشمن هست که برای استنقاذ حق است، برای گوشمال دادن به متجاوز است، برای حفظ امنیت است. برای تأمین مرزها از حوادث مشابه بعدی از سوی همین دشمن هست، این را نمیشود گفت تجاوز.
باقی ماندن مناطقی مانند نفتشهر در اختیار دشمن و دفاعی بودن بازپسگیری آن
… ما، تا وقتی که در پشت مرزهای خودمان میجنگیدیم که روشن بود داشتیم دفاع میکردیم از خاک خودمان. آن وقتی هم که وارد خاک عراق شدیم، باز به دنبالهی همین مسأله است. ما مجازات متجاوز و گوشمال دادن به متجاوز را یکی از هدفهای ادامهی جنگ ذکر کردیم و همین هم هست. البته این را هم باید بگویم که هنوز در مرزهای ما، همهی مناطق از دشمن پاکسازی نشده است. ما هنوز مناطقی را داریم که از جمله نفتشهر و بخشی از مراکز دیگر مرزىِ ما که هنوز در اختیار دشمن هست و ما ادامهی جنگمان ولو برای پس گرفتن اینها هم که باشد، یک عمل دفاعی است. اما وقتی اینها را هم پس بگیریم، ما دنبال کردن دشمن و رفتن داخل اعماق خاک او برای گوشمال دادن او، این را همه، دفاع از خود و مجازات متجاوز میشناسند. بنابراین دفاعی بودن این جنگ یک چیز واضحی است.
ظلم عظیم تاریخی و ناممکنی بیطرفی انسان آزاده
آقای رئیس؛ اگر صدها میلیارد خسارات مادی دو کشور را بر این فجایع اضافه کنیم، اگر ضرر ناشی از فوت فرصتهای سازندگی برای هر دو ملّت را بر این مجموعه بیفزاییم، به نتیجهی تکاندهندهای میرسیم که هیچ انسان آزادهای نمیتواند در مواجههی با آن بیطرف بماند. ظلمی عظیم در معیار تاریخی، واقع شده است. تاریخ میگوید هرگاه جنگافروزی و تجاوزات بینالمللی مورد مجازات قرار نگرفته و عدالت تأمین نشده باشد، ریشههای جنگ، به انتظار لحظهی مساعد برای بروز مجدد، زنده میماند. بدون تأمین عدالت، بدون رفع ظلم و بدون نابود کردن ذهنیّتهای تجاوزگر، دعوت از ظالم و مظلوم برای …
مسئولیت عراق در ادامهٔ جنگ و بیاعتباری تضمینهای بینالمللی
آقای رئیس؛ بنا به تکلیف اسلامی و ملّی خود، و نیز بنا به اصول اولیّهی جنبش، جمهوری اسلامی ایران موظّف است، رژیم جنگافروز عراق را به مجازات رساند. البتّه خسارات معنوی وارد به هر دو ملّت ایران و عراق به حدی است که جبران آن یقیناً غیرممکن است. همچنین با توجّه به نقض مستمر کلیّهی مقررات بینالمللی از سوی رژیم عراق، و ثبوت این واقعیّت تلخ که این رژیم کمترین اهمیّتی برای مهمترین تعهّدات خود قائل نیست، هیچ تضمین بینالمللی برای جلوگیری از تجاوز مجدد عراق به خاک جمهوری اسلامی ایران نمیتواند نافذ باشد. در نتیجه عراق یعنی شروعکنندهی جنگ، مسؤولیّت ادامهی آن را نیز به عهده دارد.
پاسخ به درخواست پذیرش میانجیگری از جمهوری اسلامی
وی با اشاره به جنگ تحمیلی درخواست پذیرش میانجیگری از جمهوری اسلامی ایران نمود. لازم است چند نکته را به ایشان یادآور نمایم:
مردود بودن هر موضعی که اصول یادشده را تأمین نکند
۱۱- از نظر جمهوری اسلامی ایران هر موضعی از جانب هر کس که اصول فوقالذّکر را تأمین نکند مردود، بیاثر و غیر بیطرفانه است.
نقل سخنی از آغاز جنگ در رد میانجیگری اعراب
«مایلم در برابر شما و در برابر ملّت عرب اعلام کنم که تلاش برخی مقامات عرب را برای میانجیگری رد کردهایم. هیچیک از اعراب نباید یک موضع میانجیگری داشته باشند. اگر آمادهی حمایت از برادر عرب خود در جنگ نیستند، حداقل میباید سکوت کنند. این حداقل انتظار ماست.»
تصمیم به عقب زدن دشمن با قدرت بهجای دادن امتیاز
… دشمن خودش را صاحباختیار آنجا دانست؛ حالا به دشمن میگویند برو، میگوید نمیروم مگر امتیاز بدهید؛ امتیاز میگیرد و عقب میرود و تازه عقب هم نمیرود! دیدید امتیازى که در «کمپدیوید»[1] به دشمن داده شد، چقدر خفّتبار بود، تا وجببهوجب این صحراى وسیع را عقب بزنند. ما گفتیم ما نمیتوانیم بنشینیم ببینیم که دشمن [برای] وجببهوجب و قدمبهقدم از هشتاد کیلومتر دُبّ حردان[2] تا مرز، دائم منّت بر سر ما بگذارد، دائم از ما امتیاز بخواهد و عقب بنشیند؛ ما با قدرت، دشمن را عقب میزنیم. اینها لبخند میزدند، میگفتند ــ به زبان حال ــ که نمیشود، نمیتوانید. عقیدهى عمومى بر این بود که نمیتوانید. حرفشان هم این بود که میگفتند خب یک نیرویى اینجا خواب رفته و غافل است، آن نیروى دیگر مىآید در ظرف نصف روز هشتاد کیلومتر جلو میرود، امّا حالا که میخواهی …
لزوم بازپسگیری حق ضایعشدهٔ ملت ایران با روحیهٔ آزادسازی خرمشهر
… یک درس و یک تجربه است. آن روز گفتیم که تجربه به ما نشان داده که قبول تحمیل دشمن، به معناى گستاختر کردنِ دشمن است؛ اگر آن روز ما قبول میکردیم، دشمن گستاخ میشد. ما امروز این درس را در انقلابمان و در همین جنگ، به صورت یک درسِ تجربهشدهى قطعى یاد گرفتهایم. به فضل الهى با همان روحیهاى که خرّمشهر پس گرفته شد، بایستى حقّ تضییعشدهى ملّت ایران استنقاذ[3] بشود.
اهدای قلک صد هزار دانشآموز برای جنگ، نشانهٔ عزم مردم به ادامهٔ جنگ تا پیروزی
… دیگر چگونه است. این، حضور مردم در صحنه است. هر چیزى که دشمنان جهانى ما بخواهند در مقابل انقلاب به آن دست بزنند، مردم عکسالعمل نشان میدهند. هوشیارى مردم آن چنان است که تا احساس کردند دشمن روى چیزى حسّاس است، بیشتر فشار را روى همان چیز وارد میکنند. همین الان به من اطّلاع دادند در نماز جمعهى تهران صد هزار قلّک از طرف صد هزار کودک آورده شده تا اهدا بشود براى جنگ. کودکان دانشآموز با این عمل سمبولیک خود چه چیزى را ثابت میکنند؟ صد هزار کودک دانشآموز در تهران؛ شما ببینید این چه نمایش عظیمى است از حضور و علاقهمندى مردم در صحنه و عقیدهى آنان به اینکه این جنگ را باید تا به دست آوردن پیروزى کامل و قاطع ادامه داد. این جواب آن کسانى است که به پیروى از دلبخواهِ گردانندگان مطبوعات و تبلیغات و رسانههاى صهیونیستى جهانى میخواهند به مردم تلقین کنند که مردم از جنگ خسته شدهاند.[14]
مقایسهٔ ناکامیهای سال گذشته با پیروزیهای امسال در جبههها
یک مثال جنگ امسال و جنگ پارسال را میزنم برایتان. ما از امسال تا پارسال تجهیزات جنگی بیشتری نداریم، مهمات و ابزار و تانک و هواپیمای بیشتری نداریم، چرا ما پارسال در میدان جنگ در فضای حزن و اندوه به سر میبردیم و امسال همه جای صحنهی نبرد به ما لبخند میزند؟ چرا؟ چرا پارسال خبر از پیروزیها نبود یا بسیار کم بود؟ چرا پارسال برای ما خرمشهر، خونینشهر بود؟ و هویزه و ایستگاه حمید و عینخوش و بسیاری از این مناطق دستنیافتنی بود؟ امسال همهی اینها زیر پای فرزندان عزیز این کشور میخندد، چرا؟
دگرگونی وضع جبهه با ورود نیروهای مردمی
پارسال یک گلولهی خمپاره برای سپاه گرفتن، به قدر یک میدان از دشمن گرفتن زحمت داشت. امسال سپاه و ارتش در کنار یکدیگر، با یکدیگر، با فرماندهی واحد، دوش به دوش دارند حرکت میکنند. وقتی نیروی مردم در جنگ دخالت داده میشود، که ما سپاه را از نیروهای مردمی میدانیم چون یک نهاد انقلابی است و همچنین بسیج، وقتی این وارد میدان شد، وضع میدان به این شکل عوض شد.
دفاع از اهواز و خوزستان در هفتههای نخست جنگ
در اوّل جنگ تحمیلىِ متجاوزان عراقى پس از اوّلین هفته، آن وقتى که فضاى غمانگیز صحنههاى جنگ و شهرهاى نزدیک به جبههى جنگ دل همه را میفشرد و ناراحت میکرد، چمران با عزمى جزم و مصمّم، تصمیم گرفت که در منطقهى خوزستان و در شهر اهواز ــ که آن روز به اشغال تهدید میشد ــ بماند و همهى توانى را که در خود داشت، براى نجات اهواز و نجات خوزستان و کوبیدن دشمن متجاوز به کار ببرد؛ و این کار را کرد و تقریباً نُه ماه متوالى در آن منطقه ماند و بارها و بارها با خطر مواجه شد و چندین نوبت تا کام مرگ رفت و در هیچ یک از حوادث سختى که منطقه را و بخصوص اهواز را تهدید میکرد، از تلاش و مجاهدت شبانهروزى دریغ نکرد و جز به ضرورت و براى خاطر یک امر …
تقدم مناقشات سیاسی بر جنگ نزد بنیصدر
… خصومتهای داخلی میان مردم و پیدایش جو اختلاف و کدورت شد. آیا بنیصدر در آن هنگام از حدوث قریبالوقوع جنگ مطلع بود یا نه؟ به هر تقدیر یکی از دو شق، بیهوشی و بیتقوایی یعنی به هر حال بیکفایتی بر آن منطبق است. به گمان زیاد، بنیصدر انتظار چنان حملهای را داشت. خود ایشان یک جا تصریح میکند که من خبر داشتم، ولی قاعدتاً او چنان کسی است که مناقشات و درگیریهای سیاسی برای او بر هرچیزی مقدم است؛ حتی در حال جنگ. نمونهای از این روحیه را که در طول جنگ نتوانست آن را هرگز پوشیده نگه دارد، در شمارههای متوالی کارنامه و در مصاحبهها و سخنرانیهای عاشورا و ۱۴ اسفند و قزوین و اصفهان و غیره بهوضوح میتوان دید. اکنون نمونهای را که در ارتباط با حادثهی سقوط بخش غربی خرمشهر …
شرایط تحمیلی قرارداد پیشنهادی غیرمتعهدها برای پایان جنگ
چند موضوع دیگر به نظرم مهم و اساسی میرسید که اینها را نرسیدم بنویسم. یک موضوع، مسئلهی قرارداد پیشنهادی چهار کشور غیر متعهد است که ایشان در اعلامیهی اخیر خود در مورد این قرارداد یک دروغ آشکار گفته است. این قرارداد، یک قراردادی بود که در جلسهی شورای عالی دفاع رو شد و اگر چنانچه آن را در اینجا من مطرح کنم و نمایندگان محترم و ملت ایران اطلاع پیدا کنند که شرایطی که در آن قرارداد به ما تحمیل میکرد، چه بود، همه رد خواهند کرد. دو پیشنهاد در زمینهی آن قرارداد در مجلس گفته شد که آن دو پیشنهاد، یکی از سوی آقای رجایی و یکی دیگر از سوی بنده مطرح شد و پذیرفته شد که اگر این دو پیشنهاد عمل بشود، آن وقت این قرارداد قابل قبول تلقی میشود و ما هنوز پاسخی به آن قرارداد ندادهایم؛ و ایشان در این اعلامیه وانمود میکنند که این قرارداد وجود داشته و بنا بوده که کشورهای غیر متعهد بیایند و تعقیب کنند آن را و عزل ایشان از فرماندهی کل قوا به این کار صدمه زده و پایان آبرومند جنگ را عقب انداخته است و این یک دروغ آشکار است.
جنگ رزمندگان در راه خدا و جنگ دشمن در راه آمریکا و اسرائیل
«فئة تقاتل فی سبیل الله» یک گروه در راه خدا میجنگد، برای قرآن میجنگد، برای جمهوری اسلامی میجنگد «و اخری کافرة» یک گروه کافر است، برای کفر میجنگد؛ «و الذین کفروا یقاتلون فی سبیل الطاغوت»[2] در راه آمریکا میجنگد، در راه اسرائیل میجنگد، در راه هواها و هوسها و غرورهای خود میجنگد. «و الله یؤید بنصره من یشاء» خداست که پیروز میکند و تأئید میکند آن را که بخواهد و خدا مؤمنان را یاری میکند. «و کان حق علینا نصر المؤمنین» این حق و قطعی است که خدا مؤمنان را پیروز خواهد گردانید.
پرسش از دانستن چگونگی آغاز و چرایی هشت سال جنگ از سوی جوانان
جوانهای ما امروز احتیاج دارند به شناخت گذشتهی پُرافتخار کشور، بخصوص گذشتهی همین چند ده سال مربوط به انقلاب. ما در روایتها ضعیفیم؛ مثلاً آیا جوانهای ما ابعاد قضیّهی تصرّف لانهی جاسوسی را درست میشناسند و میدانند؟ [آیا] درست قضیّهی شروع جنگ هشتساله را میدانند؟ اگر کسی به ذهنش بیاید که خب چرا هشت سال جنگ کردیم که اینهمه جوان از دست بروند، جوابش را بلدند؟ میدانند چه اتّفاقی افتاد که اینجوری شد؟ اینها باید روایت بشود؛ روایت درست باید بشود. البتّه خوشبختانه من میبینم کارهای خوبی دارد انجام میگیرد؛ بعضی از کتابها، بعضی از نوشتهها، بعضی از کارها را تا جایی که فرصت هست، من مشاهده میکنم. خب، این راجع به این مسائل.
تهاجم بینالمللی به ایران نه فقط تهاجم یک همسایه
… گروهی سعی میکردند گرایش به ملّیّت را و نام ایران را و بزرگداشت ایران را در مقابل گرایش اسلامی و انقلابی قرار بدهند و تفکیک کنند بین مسئلهی ملّیّت و مسئلهی اسلامیّت. جنگ، دفاع مقدّس و شهدای عزیز ما این وسوسهی باطل را به طور واضح و به صورت عملی ابطال کردند. امتحانِ بزرگِ جنگ پیش آمد، به مرزهای کشور حمله شد، ایران مورد تهاجم قرار گرفت، آن هم نه فقط تهاجم یک دولت و یک همسایه، [بلکه] یک تهاجم بینالمللی به معنای واقعی کلمه که مکرّر این را عرض کردهایم؛[14] آن کسانی که ادّعا میکردند طرفدار ایران هستند، از ترس درون خانههای خودشان خزیدند و حاضر نشدند یک قدم برای دفاع از مرزهای کشور بردارند، بعضیهایشان هم که گذاشتند رفتند از کشور؛ همان کسانی که مدّعی طرفداری از ایران و ایرانیّت بودند! چه کسی از مرزها دفاع کرد؟ بچّهمسلمانها، نمازشبخوانها، چیتسازیانها، سلگیها، لشکر انصارالحسین؛ اینها دفاع کردند، اسلام دفاع کرد از مرزهای ایران. اسلامیّت و ایرانیّت دو قطب متضاد نیستند، یک حقیقتند. …
کمک غرب به صدام به خیال ساقط کردن جمهوری اسلامی در چند روز
… میگفتند شش ماه دیگر! از این ششماههها بیش از هشتاد شش ماه گذشته، جمهوری اسلامی که آن روز یک نهال باریک بود، یک درخت تناور و ریشهداری شده، روزبهروز قویتر و مقتدرتر هم شده. محاسبهشان آنجا غلط بود، اینجا هم غلط است. این محاسبه هم مثل همان محاسبات است؛ مثل محاسبهشان در قضیّهی جنگ تحمیلی؛ به صدّام کمک کردند به خیال اینکه در ظرف چند روز جمهوری اسلامی را ساقط کند؛ کودتاگران را کمک کردند به امید اینکه بتوانند یک غلطی بکنند؛ همهی اینها محاسباتی بود که آمریکاییها و غربیها کردند و همه غلط بود. امروز هم این محاسبه غلط است که خیال کنند میتوانند ملّت ایران را در مقابل نظام اسلامی قرار بدهند، میتوانند در مقابل جمهوری اسلامی …
مجموع جنگ و دفاع و بدخواهی دشمن لطفی الهی نیازمند تحلیل
… است. من به دو قسمت از این ابعاد گوناگون، امروز برای شما جوانان عزیز یک اشارهی کوتاه میکنم: یک قسمت مربوط به عامل این جنگ و آن علّتی که موجب شد ایران مورد این تهاجم قرار بگیرد؛ دوّم، کیفیّت دفاع جمهوری اسلامی و ملّت ایران در این جنگی که بر او تحمیل شده بود. عرض کردم، مجموعش را که نگاه میکنید، این جنگ تحمیلی، این دفاع، آن بدخواهیها، آن خباثتها که از طرف دشمن انجام گرفت، آن شجاعتها، آن مظلومیّتها که از طرف ملّت ایران صورت گرفت، همهی اینها درمجموع یک لطف الهی بود، امّا بالاخره اینها بایستی تحلیل بشود، باید شناخته بشود؛ این دو نقطه را من امروز خیلی مختصر برای شما جوانان عزیز عرض میکنم.
آشکار شدن نیاز به تجهیزات نظامی موجود با حملهٔ عراق
… دولت موقّت آن روز گفته است این افچهاردههایی که رژیم طاغوت خریده به درد ما نمیخورد، میخواهیم چه کار کنیم این افچهاردهها را! پس بدهیم بهشان. آنجا خب ما ایستادیم، هیاهو کردیم، مصاحبه کردیم و مقابله کردیم، جرئت نکردند این کار را بکنند؛ میخواستند پس بدهند. چند صباح بعدش، جنگ ایران و عراق پیشامد کرد و حمله کردند به ما و معلوم شد که ما چقدر احتیاج داریم به همین وسایلی که داریم؛ همین افچهارده و همین افچهار و امثال اینها. امروز هم بعضیها همین آهنگ را پیش گرفتهاند که موشک چیست، موشک میخواهیم چه کار کنیم، روزگار روزگار موشک نیست! پس روزگارِ چیست آقا؟
هدف جنگ تحمیلی از بین بردن انقلاب
همهی همّت آنان این است که این ماندگاری را یکجوری به هم بزنند؛ همهی همّت من و شما باید این باشد که این ماندگاری را افزایش بدهیم. از اوّل انقلاب دائم در فکر این بودند که این را از بین ببرند: جنگ تحمیلی بهخاطر همین بود؛ جنگهای قومیّتها در اطراف کشور بهخاطر همین بود؛ محاصرهی اقتصادی بهخاطر همین بود؛ تحریمهای شدیدی که در این سالهای اخیر برقرار کردند برای همین است؛ تشکیل گروههای تکفیری در شرق و در غرب کشور ما همه برای همین است که این انقلاب را از بین ببرند، این ماندگاری را …
حملهٔ مجدد عراق پس از قطعنامه و عقب راندن دشمن
… میکردم یک جادّهی وسیعی بود، یک در بزرگی روی همه باز بود که افراد با میل خودشان میرفتند از آن در وارد میشدند که [ناگهان] این در بسته شد و بقیّه ماندند پشت این در. واقعاً تا چند روز یک غمی بر دل من مستولی شد در آن وقتی که این احساس را کردم. البتّه طول نکشید؛ به خاطر اینکه بعد از قطعنامه عراق مجدّداً حمله کرد و آمد و یک جاهایی را گرفت. من بلند شدم رفتم؛ رفتم جبهه؛ نماندم تهران. مدّتی رفتم ــ نمیدانم چقدر ــ تا یواشیواش دیگر تمام شد. بچّهها عملیّات کردند و [دشمن را] عقب راندند و چه کردند و تمام شد و برگشتیم و اوضاع برگشت به همان حالت. تصوّر نمیشد که باب شهادت مفتوح بماند برای بندگانش. الحمدلله بندگان خالص خدا در این …