دشمن خندان؛ توصیهٔ سختگیری بر ایران در نامهٔ وداع
خب، [وقتی] گفتیم آمریکا، انگلیس، فلان دشمن خارجی، [آیا] همینطور شعار میدهیم یا نه؟ من عرض بکنم به شما، شعار نیست؛ این متّکی به واقعیّات است. خب، از قضایای دنیا ما مطّلع میشویم؛ وقتی که فرض کنید وزیر خارجهی[5] خوشاخلاق![6] آمریکا در نامهی وداعیّهی خود توصیه میکند به دولت بعدی که به ایران سخت بگیرید، هرچه میتوانید سختگیری کنید، تحریمها را حفظ کنید، نگه دارید، بدانید با سختگیری میشود از ایران امتیاز گرفت کمااینکه ما گرفتیم -او میگوید- خب این دشمن است؛ حالا این دشمن، دشمن خندان است؛ یک دشمن بود که میآمد صریحاً میگفت که ایران محور شرارت است،[7] او این را صریحاً نمیگوید امّا رفتار او همین رفتار است. این شد دشمن. پس ما که دائم میگوییم دشمن، دشمن، نه این است که میخواهیم شعار بدهیم، نه اینکه به قول بعضی آدمهای بیانصاف میگویند اینها در کار …
دلخوشی وزیر خارجهٔ آمریکا به گزارش بدگویی چند جوان در کافیشاپها
… حضور. مقصود فقط حضور جسمانی نیست؛ هم حضور فکری، هم حضور بیانی -که حالا تبیین را بعداً عرض خواهم کرد- هم احیاناً حضور جسمانی آنوقتی که لازم باشد در مسائل اصلی کشور؛ یعنی هم دوستان انقلاب، هم دشمنان انقلاب باید مواضع شما را در زمینهی مسائل مهمّ کشور بدانند؛ وقتی نمیدانند، خب فرض کنید فلان خبرنگار اروپایی یا آمریکایی میآید ایران، بعد هم میرود به جان کری گزارش میدهد، او هم میگوید -همین دو سه روز پیش گفت- که بله، کسانی که از ایران میآیند، به من خبر میدهند که جوانهای ایرانی در کافیشاپها مینشینند، قهوه میخورند و راجع به آیندهی کشورشان حرف میزنند؛ دلش خوش است![22] حالا [اینکه] چند تا کافیشاپ را رفتهاند دیدهاند، بنده خبر ندارم؛ حالا گیرم بیست تا، سی تا، پنجاه تا کافیشاپ [را هم دیدهاند] -کافیشاپ هم یعنی همان قهوهخانه؛ کافیشاپ تقریباً ترجمهی تحتاللّفظی قهوهخانه است منتها از کلمهی قهوهخانه بعضیها پرهیز میکنند، اسمش را میگذارند کافیشاپ- حالا چند تا جوان هم رفتهاند در …