برجستهترین پاراگرافهای هر رهبر دربارهٔ این نمایه، هر کدام از یک متن.
تهیهشده با هوش مصنوعیجامعهای که اقلیتی حاکم بر اقتصاد و قانون و سرنوشت دیگران مسلط است.
امام خمینی
اسلام طبقهای را حاکم و طبقهای را محکوم نمیخواهد
… شروع شد. و الآن ایران با آن زمانی که آن همه هیاهو میکردند برای تمدن بزرگ، حالای ایران بسیار پیشرفتهتر از آن وقت است. و مهم این است که ما الآن مستقل هستیم، یعنی هیچ کشوری در دنیا نیست که بتواند به یک سپور ما جسارت کند. شما الآن مستقلّید و آقای خودتان هستید. و اسلام هم این طور نیست که طبقاتی باشد و بخواهد یک طبقهای را حاکم کند، یک طبقهای را محکوم. اسلام خدمتگزار دارد و کسانی که خدمت میکنند، ملت باید با این خدمتگزارها همراهی کند. و دولت ما یک دولت خدمتگزاری است، مجلس ما یک مجلس خدمتگزاری است، رئیس جمهور ما یک خدمتگزاری است نسبت به همه کشور. و همان طوری که اسلام مقرر فرموده است که طبقات در کار نباشد. و …
ممنوعیت تحصیل طبقهٔ پایین عهد انوشیروان به نقل شاهنامه
… بوده. آنها آن طبقه بالا مالیات بده نبودند، به نظام هم نمیرفتند. در نظام باید طبقه پایین که پیشهوران بودند، میگفتند اینها باید خدمت کنند، و مال اینها صرف بشود در آن طبقات دیگر؛ اینها به نظام بروند، اینها جنگ بکنند، اینها کارها را انجام بدهند، آنها بخورند. اجازه نمیدادند که این طبقه پایین تحصیل کند، ممنوع بود. این قصه در شاهنامه هم هست که پیش او شکایت بردند که بوذرجمهر پیشاش شکایت برد که هزینه کم شده است و ارتش محتاج به مئونه است، و در بین این طبقات پایین هستند اشخاصی که مال داشته باشند. بعد رفتند و پیدا کردند یک نفری که حالا میگویند کفشگر بوده، پیدا کردند و او گفت که من میدهم- به حسب نقل شاهنامه- من میدهم لکن به شرط اینکه بچه من را اجازه بدهند درس بخواند. رفتند به او گفتند قبول نکرد، گفت نه، ما نه پولش را میخواهیم، نه اجازه میدهیم، برای اینکه اگر اجازه بدهیم که یک آدم پایینی بیاید و درس بخواند، این آن وقت بعد میخواهد دخالت کند در امور و این نمیشود. این عدالتی است که انوشیروان داشته است. و در تاریخ ثبت است این جنایاتی که اینها میکردند. و من گمان ندارم در تمام سلسله سلاطین حتی یک نفرشان آدم حسابی باشد، منتها تبلیغات زیاد بوده است، برای شاه عباس آن قدر تبلیغ کردند، با اینکه در صفویه شاید از شاه عباس بدتر …
امام شهید سید علی خامنهای
تسلط اقلیتی حاکم بر راه و قوانین و سرنوشت بقیهٔ مردم
بهطورکلی دوجور ممکن است یک جمعیت ساخته بشود، شکل اجتماعی بهوجود بیاید. یکجورش این است که در میان پنجاههزار، یا پنجاهمیلیون جمعیتی که در فلان نقطه زندگی میکنند، یک طبقۀ از مردم، یک اقلیتی از مردم، حاکم و فرمانفرما و مسلط و سررشتهدار و زمامدار تمام امور بقیۀ مردم باشند. راه مردم را آنها معین کنند، قوانین مردم را آنها بگذارند، اگر مردم برخلاف میل آنها رفتار کردند، بهشدت از آنها انتقام بگیرند؛ اگر مردم به آنها گفتند شما بالای چشمتان ابروست، بهشدت آنها را ادب کنند؛ اگر چنانچه در میان این جامعه یک حادثهای پیش آمد، آن حادثه را به نفع خودشان کنند، اگرچه به زیان بقیۀ مردم باشد؛ اگر چنانچه قرار شد این اجتماع، این جمعیت، مورد یک بلایی قرار بگیرد، مردم …
نقد تقسیم چهارطبقهای جامعه نزد مشرکان هند
… برای بدبخت بودن ساخته شده؛ من بندۀ خدایی هستم که آن خدا قدرتش بیشتر است، او بندۀ یک خداییست که آن خدا عُرضهاش کمتر است؛ مثل چیزی که بنیاسرائیل میگفتند. بنیاسرائیل میگفتند که خدای ما، خدای عالم، یَهُوَه[13] است و یَهُوَه لطفش به بنیاسرائیل بیشتر است. بتپرستان مشرک هندوستان میگفتند که جامعه به چهار طبقه تقسیم میشود، هر طبقهای یک خدای مخصوصی دارند و از یک جای مخصوصی آفریده شدهاند. اما بینش توحیدی خالص اسلامی میگوید تمام ممکنات و موجودات از یکجا، از یک مبدأ، از یک دست قدرت، آفریده و ساخته و پرداخته شدند؛ همه درمقابل او بندگان و بردگانند، همه درمقابل او اسیر قدرتند، همه باید فرمان او را ببرند. هیچکس حق ندارد سرش را به پای دیگری …