رفتن به محتوای اصلی

جامعهٔ توحیدی

نام‌های دیگر: جامعهٔ الهی

مقایسهٔ دیدگاه رهبران
توضیحتهیه‌شده با هوش مصنوعی

جامعهٔ بنا شده بر توحید و نفی تبعیض طبقاتی و نژادی در حکومت و اقتصاد و روابط آن.

نخستین کاربرد در متن‌های این سایت:سخنرانی در جمع وزیر فرهنگ و روسای دانشگاهها (همراهی حوزه و دانشگاه)— ۱۳۵۸/۰۳/۰۳

سیر زمانی

از ۱۳۵۸ تا ۱۳۵۹
۱۳۵۸۱۳۵۹

فقط سال ۱۳۵۹همهٔ سال‌ها

تعریف در کلام رهبر

فرقی ما بین قشر شما و قشر ما در این مساله نیست، ما هر دو طایفه باید تربیت کنیم قشر جامعه را. ما احتیاج به آدم داریم. مملکت ما احتیاج دارد به اینکه انسان درست بشود در آن؛ مومن باشد. این آدمی که از زیر دستگاه شما یا از دستگاه ما بیرون می‌آید، اگر مومن باشد، دیگر نمی‌شود که زیر بار ظلم اجانب برود و یا تطمیع بتوانند بکنند او را. این تطمیعها و تهدیدها را همه آنی که تطمیع می‌شود و تهدید [در] آنها اثر می‌کند آنهایی [هستند] که ایمان ندارند. آنی که تقوا و ایمان دارد نه تطمیع در او تاثیر می‌کند- که خیانت کند- برای اینکه ببرد یک چیزی؛ و نه تهدید در او اثر می‌کند؛ برای اینکه تهدیدها را با خلاف تکلیف کردن موازنه می‌کند، می‌گوید نباید بکنم. اگر شما و ما دست به هم بدهیم و یک جامعه توحیدی، به معنای اینکه همه معتقد به خدا، همه معتقد به اینکه یکوقتی کارها جزا دارد، همه معتقد و مومن به همه جهات، اگر ما و شما دست به هم بدهیم و جوانها را مومن، متقی، بار بیاوریم، مملکتمان تا آخر احیا می‌شود و اگر چنانچه ما کوتاهی بکنیم، این مسئولیت بزرگ را ما به دوش خودمان بکشیم و کوتاهی بکنیم در حق فرزندان این مملکت، فرض کنید چند روزی هم یک چیزی بشود و یک صورتی پیدا بکند، فردا بدتر از این است، به دست این اشخاصی که اعتقاد ندارند؛ ایمان ندارند؛ توجه به مصالح کشور ندارند؛ فقط برای مصلحت خودش می‌خواهد کار بکند. [وضع بدتری پیش می‌آید].
این جز این است که اصل ارتش را به هم بزند؟ یعنی ارتش ما نمی‌خواهیم؟ این معنایش این است که اصلًا ایران ارتش نمی‌خواهد. ایران ژاندارمری هم نمی‌خواهد. ایران شهربانی هم نمی‌خواهد. ایران دولت هم نمی‌خواهد. اصلًا جامعه توحیدی. اینها اصلًا نمی‌فهمند، اگر یک جامعه، توحیدی باشد معنایش چیست. جامعه توحیدی معنایش این است که در عین حالی که- فرض کنید- سرلشکر هست و دیگران باید از سرلشکر اطاعت بکنند و در عین حالی که سپهبد- فرض کنید اگر باشد- هست و در عین‌ حالی که حکومت هست، همه اینها یک فکر داشته باشند. جامعه توحیدی معنایش این است که همه اینها به خدا فکر کنند؛ توجه به خدا داشته باشند نه هرج و مرج باشد. جامعه توحیدی اصل قابل وجود به آن معنا که می‌گویند نیست. جامعه توحیدی به آن معنا که می‌گویند خوب، همه رعیت باشند، ما دیگر نساج نمی‌خواهیم، ما دیگر فرض کنید که آن کسی که آهنگر نمی‌خواهیم، این توحیدی نمی‌شود. یکی زحمتش زیاد است. یکی زحمتش کم است. جامعه توحیدی در حیوانات هم کم است. در بعضی حیوانات یا اکثر حیوانات جامعه توحیدی است. یعنی اینکه دیگر در حیوانات یک بالا و پایین نیست، الّا در بعضی‌شان. در مثل موریانه. آنها هم تمدن دارند و می‌گویند تمدنشان هم اسبق است از انسان. یا در مثلًا زنبور، زنبور نحل- یعنی زنبور عسل- آنها هم بالا و پایین دارند. اگر بنا باشد که به آن معنا که شما می‌گویید جامعه توحیدی، معنایش این است که تفاوت ما بین افراد نباشد. شما در غیر حیواناتی که آن هم حیواناتی که تمدن ندارند، در غیر حیوانات، در کجای عالم پیدا می‌کنید که تفاوت نباشد، یعنی همه ما یا مهندس باشیم یا هیچ درس نخوانیم. همه کشور ما یا همه‌شان باید مهندس باشند. خوب، همه مهندس، ما کشاورز نمی‌خواهیم؟ همه کشاورز، ما کارگر نمی‌خواهیم؟ همه کارگر، ما کارفرما نمی‌خواهیم؟ اصلًا قابل ذکر است این؟
اینها چی می‌گویند؟ کجای دنیا جامعه توحیدی هست که اینجا باشد؟ در شوروی دیگر روسا و مرءوسین نیستند؟ کرملین حکم نمی‌کند برای همه کشور خودش. سردارهای آنجا حکم نمی‌کنند. صاحب‌منصبهای آنها، همه اینها از زیر بارشان در می‌روند، درجه‌هاشان می‌کنند که جامعه توحیدی نیست. چین هم که همین طور است. کجای دنیا هست که سرباز همه باشند؛ هیچ صاحب منصب نداشته باشند. یا همه صاحب منصب به یک درجه باشند. این چه غلطی است که در فکر اینها رفته. خیانت است این به اسلام. خیانت است این به کشور. خیانت است این به ارتش. ارتش باید باشد با همان قدرتی که باید باشد. البته همه به یک فکر باید باشند. جامعه توحیدی این است.تمام ملت ایران باید یک فکر کنند و آن این است که خودشان را از زیر بار اجنبی نجات‌ بدهند، و خودشان اداره کنند ملت خودشان را، مملکت خودشان را. جامعه توحیدی آن بود که در این نهضتی که پیروز شدید شما، آن بود که در این نهضت پیروز شدید. یعنی همه آمدند با هم به طور وحدت کلمه، وحدت فکر. نه معنای جامعه توحیدی این است که هرج و مرج بشود. و نه دولتی باشد و نه ملتی باشد، و نه مدیری باشد و نه اداره‌ای باشد و نه مهندسی باشد، نه چیزی. این یک مسئله‌ای است که اصلًا خطرناک است برای مملکت ما.

جامعهٔ متوجه به خدا و الهی شدن اقتصاد، فرهنگ، ارتش و دانشجو و معلم

همین معناست که یک جامعه‌ای پیدا بشود که همه متوجه به خدای- تبارک و تعالی- باشند و همه در راه او. اگر همه در راه او شد، اقتصاد هم الهی می‌شود، فرهنگ هم الهی می‌شود، ارتش هم الهی می‌شود، ژاندارمری هم الهی می‌شود، دانشجو و معلّم هم الهی می‌شوند. خداست و طاغوت، همین دو، غیر از این نیست. یا راه خداست و یا راه طاغوت. راه خدا راهی است که انسان را در تمام ابعادی که دارد- در بُعد عقلانی، در بُعد متوسط که بُعد خیالی است و در بُعد متنزِّل که بعد عمل است- این ابعاد را هدایت بکند به‌ آن راهی که باید باشد. اگر …