برجستهترین پاراگرافهای هر رهبر دربارهٔ این نمایه، هر کدام از یک متن.
تهیهشده با هوش مصنوعیجامعهٔ بنا شده بر توحید و نفی تبعیض طبقاتی و نژادی در حکومت و اقتصاد و روابط آن.
امام خمینی
پیروی همه از حکم خدا و انجام هر کار برای خدا با حفظ نظم
… توحیدی، آن هم توحید اصلًا نمیداند مردکه یعنی چه. یک کسی، یک کمونیستی آمده بیخ گوشش این را گفته، ترویج کرده. ارتش توحیدی یعنی دیگر یک ارتشی که هیچ نظام نداشته باشد. هیچ نظمی نداشته باشد. هیچ بالا و پایین نداشته باشد. این معنایش این است که ارتش نمیخواهیم. مسئله نظام توحیدی معنایش این است که همهشان دنبال حکم خدا باشند. همه توجه به خدا داشته باشند. هر کس هر کاری میکند برای خدا بکند. این نظام توحیدی است. یعنی همه یکی است. جوش خوردند به هم. آن نظامی که این برای خودش میکِشد و آن برای خودش میکِشد. و این به آن فحش میدهد، و آن به او بد میگوید، این نظام توحیدی نیست. آن نظامی که پایین از بالا اطاعت نمیکند، بالا به پایین ظلم میکند، این توحیدی نیست، این نظام …
توحید در مقصد و انجام وظیفهٔ هرکس در جای خود
همه هم مقصد واحد است. همه مقصد واحد جامعه اگر بنا شد این طور باشد این جامعه توحیدی میشود؛ یعنی، توحید در مقصد. اگر ما یک جامعه توحیدی پیدا بکنیم، یعنی این طور باشد که هر کدام در محل خود، کار خودشان را انجام بدهند برای آن مقصد. شمایی که در ژاندارمری هستید کار ژاندارمری را به همان نظم که در آنجا مقرر است انجام بدهید برای مقصد واحد و آن حفظ کشورتان. آنها هم که در ارتش هستند آنها هم نظم خودشان را حفظ بکنند برای همان مقصد. ماها هم که طلبه هستیم نظم خودمان را حفظ کنیم برای آن مقصد. آنها …
جامعهای با حفظ همهٔ مراتب و یک مقصد الهی مانند اعضای بدن انسان
جامعه توحیدی عبارت از جامعهای است- توحیدی به معنای حقیقی، نه به آن معنای غلطی که گفته شده است- عبارت از جامعهای است که با حفظ همه مراتب یک نظر داشته باشند، کانّه یک موجودند. شهربانی، شهرداری- عرض میکنم که- ارتش، ژاندارمری، سایر قشرهای دولت، ملت، رئیس جمهور، پایینتر، همه با حفظ مراتبشان یک مقصد داشته باشند و آن یک مقصد الهی، کانّه همان طوری که یک جامعه توحیدی در خود بدن انسان است. انسان به منزله جامعه توحیدی است. چشم، گوش، دست، اینها، اما هم فرمانفرما دارد، هم فرمانبر دارد. مغز فرمان میدهد، دست فرمان میبرد، اما همه یک راه دارند. همه برای این است که این کشور فردی را- انسانی را- اداره کنند. همه دنبال اینند که فرمان از بالا میآید و …
جامعهٔ توحیدی یعنی همفکری و توجه همه به خدا در عین وجود فرماندهی و حکومت، نه هرجومرج
… را به هم بزند؟ یعنی ارتش ما نمیخواهیم؟ این معنایش این است که اصلًا ایران ارتش نمیخواهد. ایران ژاندارمری هم نمیخواهد. ایران شهربانی هم نمیخواهد. ایران دولت هم نمیخواهد. اصلًا جامعه توحیدی. اینها اصلًا نمیفهمند، اگر یک جامعه، توحیدی باشد معنایش چیست. جامعه توحیدی معنایش این است که در عین حالی که- فرض کنید- سرلشکر هست و دیگران باید از سرلشکر اطاعت بکنند و در عین حالی که سپهبد- فرض کنید اگر باشد- هست و در عین حالی که حکومت هست، همه اینها یک فکر داشته باشند. جامعه توحیدی معنایش این است که همه اینها به خدا فکر کنند؛ توجه به خدا داشته باشند نه هرج و مرج باشد. جامعه توحیدی اصل قابل وجود به آن معنا که میگویند نیست. جامعه توحیدی به آن معنا که میگویند خوب، همه رعیت باشند، ما دیگر نساج نمیخواهیم، ما دیگر فرض کنید که آن کسی که آهنگر نمیخواهیم، این توحیدی نمیشود. یکی زحمتش زیاد است. یکی زحمتش کم است. جامعه توحیدی در …
معنای جامعهٔ توحیدی و همکاری حوزه و دانشگاه برای ساختن آن
… و تهدید [در] آنها اثر میکند آنهایی [هستند] که ایمان ندارند. آنی که تقوا و ایمان دارد نه تطمیع در او تاثیر میکند- که خیانت کند- برای اینکه ببرد یک چیزی؛ و نه تهدید در او اثر میکند؛ برای اینکه تهدیدها را با خلاف تکلیف کردن موازنه میکند، میگوید نباید بکنم. اگر شما و ما دست به هم بدهیم و یک جامعه توحیدی، به معنای اینکه همه معتقد به خدا، همه معتقد به اینکه یکوقتی کارها جزا دارد، همه معتقد و مومن به همه جهات، اگر ما و شما دست به هم بدهیم و جوانها را مومن، متقی، بار بیاوریم، مملکتمان تا آخر احیا میشود و اگر چنانچه ما کوتاهی بکنیم، این مسئولیت بزرگ را ما به دوش خودمان بکشیم و کوتاهی بکنیم در حق فرزندان این مملکت، فرض کنید چند روزی هم یک چیزی بشود و یک صورتی پیدا بکند، فردا بدتر از این است، به دست این اشخاصی که اعتقاد ندارند؛ ایمان ندارند؛ توجه به مصالح کشور ندارند؛ فقط برای مصلحت خودش میخواهد کار بکند. [وضع بدتری پیش میآید].
ویژگیهای جامعهٔ الهی: نبود ظلم، احساس حضور خدا و رهایی از مادیت
… است که عمل، حرکات، گفتار، کردار و حتی خاطرات و خطورات ذهنی او، طبق رضای خدا انجام میگیرد. از او ظلمی به کسی نمیرسد؛ نسبت به همنوع، مهربان است و در مقابل انسانهای دیگر و حقوق آنها، احساس تکلیف و مسؤولیت میکند. انبیا، چنین انسانی را میخواهند به وجود آورند. جامعهای الهی، جامعهای است با دل انسانی؛ جامعهای است با احساسات و عواطف صحیح و سالم؛ جامعهای است که درآن، کسی به کسی و آن جامعه به جوامع دیگر ظلم نکند؛ جامعهای است که در آن، هرکاری با این احساس که «خدا میبیند و مؤاخذه میکند» انجام میگیرد؛ جامعهای است که آحادش دچار غفلت نیستند؛ غرق در مادیّت نیستند؛ غرق در خودخواهی و خودپرستی نیستند و کار برای خدا و برای رسیدن به آستان لقای او انجام میگیرد. چنین جامعهای کامل است و انسانی که در این جامعه زندگی کند، در نیل به کمال، موفّق است.
تکریم اصل انسان فارغ از نژاد و طبقه و ملیت
… و معیارهای انسانی در این جامعه وجود داشته باشد، امّا ماهیّت انسان و این مفهوم کلّی انسان که بر هر انسانی صدق میکند، در این جامعه یک چیز ارزشمند محسوب نمیشود؛ این از خصوصیّات جامعهی جاهلی است که اگر نقطهی مقابلش درست تشریح بشود، این هم کاملاً روشن میشود. نقطهی مقابلِ جامعهی جاهلی «جامعهی توحیدی» است ــ که این جامعهی توحیدی هم باز از واژههای خودمانی و مال خود ما است و تعبیر قرآنی و سنّتی است ــ که از خصوصیّاتش تکریم انسان است؛ برای «انسان» ارزش قائل شدهاند نه برای انسان فلان نژاد، انسان فلان طبقه، انسانی که از فلان ملّت است، انسانی که فرض بفرمایید دارای فلان خصوصیّت است؛ نه، اصل انسان. حتّی انسان منحط هم، انسان سطح پایین هم، انسان منحرف هم از این جهت که انسان است ارزشمند است، منتها ارزشمندیِ او ایجاب میکند که این گوهر را حفظ کنند، این نهال را به بالندگی و رشد برسانند. این در جامعهی توحیدی است.
جامعهای که فقط خدا در آن حاکم و قانونگذار است، حتی نه پیامبر
توحید همهچیز مکتب انبیا است. اعتقاد به توحید و وجود خدا و وحدانیت خدا هم تأمینکنندۀ هدف نهایی و غایی انبیاست، و هم اینکه آن محیطی را که برای انسانسازی لازم میدانند، برای پیادهکردن کارخانۀ آدمسازی؛ توحید بهترین و گویاترین شعار است؛ برای خاطر اینکه جامعۀ توحیدی یعنی جامعهای که در آن، خدا فقط آقایی و خدایی میکند. هیچکس غیر خدا در آن خدایی نمیکند. هیچ موجودی در جامعۀ توحیدی، تحمیل و تکلیف و قانونگذاری برای دیگران ندارد. هیچ موجود دیگری در جامعۀ توحیدی، مردم را به اطاعت خود فرا نمیخواند، حتی پیغمبر؛ حتی پیغمبر که نمایندۀ خداست.
جامعهٔ بیطبقه با حقوق و امکانات یکسان برای همه
نفی طبقات اجتماعی؛ و با یک عبارت کوتاه که تفصیلاتش را بعداً عرض میکنیم، جامعۀ توحیدی طبق این اصطلاحی که به گوش شما آشناست، یک جامعۀ بیطبقه است، یک جامعهای است که گروههای انسانها در آن جامعه از یکدیگر برحَسَب حقوق و مزایا جدا نشدند. همۀ انسانها زیر یک سقفِ حقوقی زندگی میکنند. همه در یک مسیر و با یک نوع امکانات و با یک نوع حقوق زندگی میکنند و حرکت میکنند. این جامعهایست که توحید از لحاظ طبقهبندی اجتماعی، درمقابل دیدِ ذهن ما و تصور ما میگذارد.
بیمعنا بودن تبعیض و اختلاف طبقاتی در جامعهٔ توحیدی
اگر چنانچه قائل به توحید باشی، در جامعه اختلاف طبقاتی و تبعیض معنی ندارد دیگر، اصلاً معنی ندارد. آن جامعهای که سَری و تَهی دارد، بالایی و پایینی دارد، آن جامعه، جامعۀ توحیدی نیست. توحید میگوید که «كُلُّكُم مِن آدَمَ وَ آدَمُ مِن تُراب»[16] همه فرزندان آدمند و آدم از خاک است. نزدیکی شما به خدا و رجحان شما به تقواست و بس؛ هرکسی بیشتر مراقب فرمان خدا باشد، او بالاتر است. واِلّ در یک جامعهای که هزاران موجب برای تبعیض وجود دارد ـ میگویی …