رفتن به محتوای اصلی
توضیحتهیه‌شده با هوش مصنوعی

صاحبان ثروت و سرمایه و وظیفهٔ آنان در انفاق و نیازهای عمومی.

نخستین کاربرد در متن‌های این سایت:پیام به مسلمانان ایران و جهان درباره کمک به مردم لبنان‌— ۱۳۵۵/۱۱/۰۲

سیر زمانی

از ۱۳۵۵ تا ۱۳۶۶
۱۳۵۵۱۳۶۶

فقط سال ۱۳۶۱همهٔ سال‌ها

به کار انداختن ثروت مشروع در کشاورزی و صنعت، عبادتی ارزشمند

و به ثروتمندان و پولداران مشروع وصیت می‌کنم که ثروتهای عادلانه خود را به کار اندازید و به فعالیت سازنده در مزارع و روستاها و کارخانه‌ها برخیزید که این خود عبادتی ارزشمند است.

فرض گرفتن اموال پردرآمدان و معاف داشتن مستضعفان برای جنگ

… ماجوج بریزد به ایران و همان کاری را که در اهواز کرد و خرمشهر کرد در تهران بکند و در مشهد بکند و در اصفهان. اگر حضرت احساس این معنا را کرد، چه می‌کرد؟ می‌نشست موعظه می‌کرد؟ می‌گفت که خودم تنها درست می‌کنم؟ پول نداشت، کافی نبود، مالیات تنها کافی نبود، چه بکند؟ حضرت آن وقت حکم می‌کرد به اینکه مردم به حسب توانشان، مستضعفین، طایفه کم درآمد، اینها کنار و طایفه‌هایی که پر درآمدند، صد میلیون مثلًا اینها هر سال درمی‌آورند و بیشتر و خصوصاً آنهایی که کاری به کار این مسائل ندارند، البته نوع بازرگانان این جور نیستند، نوع تجار این جور نیستند، نوع کسبه این طور نیستند، امّا در بینشان خوب اشخاصی هست، شما هم می‌شناسید که یک معامله چند صد میلیونی می‌کند و در آن معامله هم بیشتر از صد میلیون نفع می‌برد و حساب و کتابی هم در کارش نیست. امیر المومنین با این کشوری که در معرض خطر است چه می‌کرد؟ همه افراد را می‌فرستاد جنگ. با فشار، اموال اشخاصی که ثروتمند بودند و اینها را می‌گرفت و می‌فرستاد و اگر نمی‌رسید عبای خودش را می‌داد، عبای من را هم می‌داد، کلاه شما را هم می‌داد برای حفظ کشور اسلام، برای حفظ نوامیس خود این مردم. شما می‌دانید که اگر خدای نخواسته صدام‌