رفتن به محتوای اصلی
توضیحتهیه‌شده با هوش مصنوعی

انباشتن مال و انفاق نکردن آن و داوری اسلام دربارهٔ آن.

نخستین کاربرد در متن‌های این سایت:خطبه‌های نماز جمعه‌ تهران— ۱۳۶۶/۰۷/۲۴

سیر زمانی

از ۱۳۶۶ تا ۱۳۸۲
۱۳۶۶۱۳۸۲

فقط سال ۱۳۸۱همهٔ سال‌ها

لزوم گناه شمردن جمع ثروت شخصی از سوی صاحبان قدرت در نظام اسلامی

در نظام اسلامی، مراکز قدرت و کسانی که دستگاههای مختلف و مدیریّتها و امضاءها را در اختیار دارند، باید به جمع ثروت شخصی برای خود، به عنوان یک گناه نگاه کنند. اگر این‌طور شد، آن‌گاه دستها و دامنها پاک خواهد ماند؛ والّا اگر مسئولی که فلان تجارت خارجی و فلان مناقصه بزرگ در اختیار اوست؛ فلان پروژه مهم و پُرخرج زیر امضای اوست و فلان صندوق پول زیر کلید اوست، به خودش اجازه دهد برای منافع شخصی و جمع‌آوری ثروت برای خود یا …

سوءاستفادهٔ کارگزاران از نفوذ و قدرت برای دستیابی به امکانات عمومی و ثروت گزاف

این‌که امیرالمؤمنین علیه‌السّلام میفرماید: «ما رأیت نعمة موفورة الّا و فی جانبها حقّ مضیّع[6] »؛ یعنی هرجا شما دیدید ثروت انباشته‌ای به وجود آمده، بدانید در کنارش حقوق ضایع‌شده فراوانی وجود دارد؛ مظهر اصلی و مصداق عمده‌اش همین است که کارگزاران و مسئولان حکومت، با استفاده از نفوذ و قدرت، راحت بتوانند از امکانات عمومی استفاده کنند؛ بانکها راحت وام بدهند؛ مراکز گوناگون، امکان استفاده از زمین، آب، هوا، تجارت و وارد کردن و صادر کردن را در اختیار آنها بگذارند؛ ناگهان ببینید کسانی که دستشان از مال دنیا تا اندکی پیش خالی بود، ثروتهای گزاف پیدا کرده‌اند؛ ظاهر کار هم قانونی است.