برجستهترین پاراگرافهای هر رهبر دربارهٔ این نمایه، هر کدام از یک متن.
تهیهشده با هوش مصنوعیانباشتن مال و انفاق نکردن آن و داوری اسلام دربارهٔ آن.
امام خمینی
مفتخور شمردن صاحبان بانکها و کاخها که منافع ملت را به جیب خود یا اسرائیل میریزند
… که مرحوم آقای حاج شیخ عبد الکریممان وقتی که فوت میشود، آقازادههای آن [مرحوم] همان شب چیز نداشتند، همان شب شام نداشتند [گریه شدید حضار]؛ ما مفتخوریم؟ مایی که مرحوم آقای بروجردیمان، وقتی که از دنیا میرود ششصد هزار تومان قرض میگذارد، ایشان مفتخورند؟ اما آنها که بانکهای دنیا را پر کردهاند، کاخهای عظیم را روی هم ساختهاند، و باز رها نمیکنند این ملت را، و باز دنبال این هستند که سایر منافع این ملت را به جیب خودشان یا اسرائیل برسانند، اینها مفتخور نیستند؟ باید دنیا قضاوت کند، باید ملت قضاوت کند که مفتخور کیست.
امام شهید سید علی خامنهای
ناممکن بودن ثروتهای سریع جز از راه تقلب و حرام، و پذیرش ثروت از راه صحیح
بله؛ این اشکال وارد است. خود من یکی از کسانی هستم که به این مسأله ایراد دارم. البته اگر کسی از راه صحیح میتواند ثروت جمع کند، هیچکس به او اعتراضی ندارد؛ منتها اینکه کسانی باسرعت به ثروتهای کذایی میرسند، اصلاً از راه صحیح و جز با تقلّب و روشهای ممنوع و حرام امکان ندارد. منابع کشور محدود است. لازمه انباشته شدن ثروت حرام در یکجا، گود افتادن و خالی شدن کیسه عدّهای دیگر در کنار آن است؛ همینکه امیرالمؤمنین فرمود:«ما رأیت نعمة موفورة الّا و فی جانبها حقّ مضیّع[1] ». اصلاً تمام تلاش ما این است که این موضوع نباشد. تکیه ما روی …
لزوم گناه شمردن جمع ثروت شخصی از سوی صاحبان قدرت در نظام اسلامی
در نظام اسلامی، مراکز قدرت و کسانی که دستگاههای مختلف و مدیریّتها و امضاءها را در اختیار دارند، باید به جمع ثروت شخصی برای خود، به عنوان یک گناه نگاه کنند. اگر اینطور شد، آنگاه دستها و دامنها پاک خواهد ماند؛ والّا اگر مسئولی که فلان تجارت خارجی و فلان مناقصه بزرگ در اختیار اوست؛ فلان پروژه مهم و پُرخرج زیر امضای اوست و فلان صندوق پول زیر کلید اوست، به خودش اجازه دهد برای منافع شخصی و جمعآوری ثروت برای خود یا …
جمع ثروت و انفاق نکردن، ضد ارزش و گناه و شاید گناه کبیره
نکتهی دیگری که امروز نکتهی آخری خواهد بود که عرض میکنم، این است که جمع ثروت و عدم انفاق از نظر اسلام یک ضد ارزش و یک گناه و شاید یک گناه کبیره است. اینجور نیست که چون کار با سرمایه جایز و مباح هست، پس بنابراین انسان حق دارد - ولو از طرق مشروع و حلال - ثروتی را جمع کند و آن را نگه دارد، در حالی که جامعه به ثروت او و به امکانات او و به دارائی او احتیاج دارد، آن را در راه مصالح عمومی و در راه خدا خرج نکند؛ …
همراهی هر ثروت انباشته با حقی ضایعشده
… بناست بگویم و خواهم گفت، خودِ شما پیش از گفتن من، به همان نتیجه عیناً برسید. این جامعهایست که اسلام میخواهد و مانند اسلام است همۀ ادیان توحیدیِ عالم. جامعهای که در آن زور نباشد، قلدری نباشد، جمع ثروت در کنار محرومیتها و مستمندیهای طبقات مستمند نباشد. امیرالمؤمنینِ همین مکتب و همین دین میفرماید: که «ما رَاَیتُ ثِروَةً مَوفورَةً اِلّا وَ فی جانِبِها حَقٌّ مُضَیَّع»[3] من هیچجا ثروتی را انباشته ندیدم، مگر آنکه در کنار آن حقِ ضایعشدهای را دیدم. اگر بنا باشد سرانه تقسیم کنند، به آقای راک فِلِر[4] اینقدر نمیرسد. اینیکه میبینید اینقدر رسیده، برای خاطر این است که او سهم خودش را با سهم ده میلیون انسان دیگر، بیست میلیون انسان دیگر، رویهم گذاشته، شده اینقدر. یک دهمیلیونیُم برای او است، یک صدهزارم برای او است؛ «ما رَاَيتُ ثِروَةً موفورَةً اِلّا وَ فى جانِبِها حَقٌّ مُضَيَّع».
تلاش برای منصرف کردن آیهٔ کنز از ثروتاندوزان مسلمان
..از صدر اسلام کوشش میشد که آیۀ «وَ الَّذینَ یَکنِزونَ الذَّهَبَ وَ الفِضَّةَ»[6] یا از معنا منصرف[7] بشود، یا مخصوص به مسئلۀ کنز[8] اهل کتاب و احبار و رهبان بشود تا جمعکنندگان ثروت در بین مسلمانان را شامل نشود. یکی از کوششهای آنها این بود که سعی داشتند «واو» را از سر «وَ الَّذینَ یَکنِزونَ الذَّهَبَ وَ الْفِضَّةَ» بیندازند و آن را «الَّذینَ یَکنِزونَ الذَّهَبَ وَ الفِضَّةَ» تلاوت کنند تا عبارتِ بعد از «واو»، صفتی باشد برای ماقبلش. و نیز کوشش میشد مفاد آیه اینطور نشان داده شود که میخواهد همان حکم زکات واجب را معیّن کند. لذا کَعبُالاَحبار[9] به عثمان اینطور میگفت که اگر کسی بعد از ادای زکات ـ که شرعاً در نُه قلم از اجناس، مقرر شده ـ خانهای بسازد که خشتی از طلا و خشتی از نقره داشته باشد، اشکالی ندارد. کعب الاحبار طبق میل عثمان حرف میزد و فتوا میداد؛ اما ابوذر با این حرف …