و در نظام اسلامى و حیات اسلامى و حیات طیّبه، هر حرکتى که مؤمن انجام میدهد، باید با همین فکر باشد که این حرکت، این گفتار، پیش خدا محفوظ است و به سراغ ما خواهد آمد. هیچ کدام از این گفتهها و کردهها و حرفها و سکوتها و حرکتها و سکونها و رفتن و نرفتن و فداکارى کردن و فداکارى نکردن و هواى نفْس را زیر پا گذاشتن و زیر پا نگذاشتن و همه، جزو گذشتهى فانى و زایل نمیباشد؛ همه موجود است. روز قیامت وقتى این صفحهى اعمال را باز کردند، آن وقت است که کسى که در دنیا این حقیقت را نفهمیده، به آن ایمان نیاورده، از آن غفلت ورزیده است، این صفحهی بازشدهی این نوار را در مقابل خود میبیند و میبیند که همه چیز در آن هست، تعجّب میکند و میگوید: مَالِ هَٰذَا
فروگذار نشدن هیچ عمل کوچک و بزرگ در پروندهٔ اعمال
الکِتٰبِ لَا یُغَادِرُ صَغیرَةࣰ وَلَا کَبِیرَةً إِلّآ أَحصىٰها؛[2] عجب پروندهاى است! عجب نوار زندهاى است! کوچک و بزرگى را فرو نگذاشته مگر اینکه احصاء کرده.