اجاره دادن استانها به حاکمان و دوشیدن مردم در رژیمهای پیشین
… و نمیخواهید ظلم بکنید، این حرفها نباشد، مثل سابق نباشد که اجاره میدادند یک استانی را، اجاره رسمی بود. چقدر بدهد تا اینکه این در این استان برود، و آن وقت [که] رفت باید چقدر بدهد و چقدر درآورد تا آن را ادا کند، و برای خودشان چقدر باشد؛ قضیه «تیول» بود! یک جایی را به یک نفری میدادند به اجاره، تیول میدادند، این باید برود مردم را آن قدر بدوشد که این مقداری را که باید به مثلًا آن نخست وزیر آن وقت، یا آن فرض کنید که- فرمانفرما و آن کسی که در راس بود باید ادا کند، ادا کند. خوب، قهراً خودش هم که رفته برای این کار برای خودش هم ببندد بار خودش را! وقتی وضع این طور شد که از اول آن کسی که صدر اعظم بوده است- آن وقت، صدر اعظم آن وقت منشا امور بود- صدر اعظم این حکومت، استانهایی را که میخواست بفرستد اجاره میداد به تیول او، این استان، استان کرمان است، کمدرآمدتر است، کمتر! استان خراسان زیادتر درآمد دارد؛ استان آذربایجان زیادتر، روی درآمد آنجا و اینکه ثروتمندهای آنجا چقدر هستند؛ چقدر میشود از آنها این استفاده بکند! وقتی بنا شد سند اجارهبندی یک استانی دست یک حاکمی باشد و یک چیزی داده باشد برای این کار، خوب، بالاخره باید برود …