اختلافافکنی دشمنان میان شیعه و سنی با هدف تضعیف اسلام
… اگر در سرتاسر دنیا تعارف[5] میکند و شناسایى میکند افراد خود را و افراد شیعه به یکدیگر دست آشنایى میدهند، این به معناى رد و نفى فرقههاى دیگر اسلامى نیست. این منافاتى با وحدت بین فِرَق مسلمین به هیچ وجه ندارد؛ این کمک به آن وحدت است؛ در جهت آن وحدت است. سالهاى متمادى دشمنان اسلام سعى کردند بین فِرَق اسلامى و بیش از همه، بین شیعه و سنّى اختلاف و جنگ و درگیرى و تنازع به وجود بیاورند؛ و قصد آنها نه حمایت از تشیّع بود، نه حمایت از تسنّن؛ نه گرایشى به شیعه داشتند، نه گرایشى به سنّى بلکه هم دشمن شیعه بودند، هم دشمن سنّى؛ قصد آنها عبارت بود از تضعیف اسلام؛ جامعهى اسلامى را خواستند ضعیف کنند، بین آنها اختلاف داخلى به وجود بیاورند و اختلاف داخلى براى هر ملّتى و هر امّتى، سمّ مهلک است. ما اگر میخواهیم که شیعه مجتمع باشد، بدین معنا نیست که بین شیعه و سنّى اختلافى به وجود بیاید؛ بعکس، ما میخواهیم که این وحدت و …
دامنزدن به اختلافات مذهبی و قومی به دست بیگانگان و خودیها
… مسلمین است که مضمون برجستهى دیگرى از مناسک حج است. از آغاز ورود استعمار اروپایى به کشورهاى اسلامى یکى از سیاستهاى قطعى استعمارگران ایجاد تفرقه میان مسلمین بوده است؛ گاه با حربهى اختلافات فرقهاى، و گاه با ابزار ملّىگرایى و قومگرایى، و گاه با غیر اینها. متأسّفانه با وجود فریاد مصلحان و منادیان وحدت، این حربهى دشمن هنوز تا حدودى بر پیکر امّت اسلامى ضربهها و جراحتهایى وارد میسازد. دامن زدن به اختلافات شیعه و سنّى، عرب و عجم، آسیایى و آفریقایى، و عمده کردن ناسیونالیسمهاى عربى، تورانى و فارسى، اگرچه به وسیلهى بیگانگان آغاز شده است امّا متأسّفانه امروز به وسیلهى خودىهایى که بر اثر کجفهمى و یا نوکرى اجانب، آب به آسیاب دشمن میریزند، ادامه مىیابد. کار این انحراف گاه به آنجا میرسد که برخى از دولتهاى مسلمان با صرف پول تلاش میکنند میان مذاهب اسلامى یا ملّتها و اقوام اسلامى تفرقه ایجاد کنند، و یا بعضى از عالِمنمایان، صریحاً فتوا به کفر بعضى از فِرَق اسلامى که سوابق درخشانشان در تاریخ اسلام واضح است …
تشتت، تفرقه و غفلت مسلمانان، بزرگترین و مادر مصائب جهان اسلام
… ممتاز است، امکان براى اینکه مسلمین سیادت پیدا کنند هست، ولى معالأسف وقتى نگاه میکنید، مىبینید که مسلمانها مبتلا هستند، مسلمانها تسلیم دشمنان دین هستند؛ یا به طُوع و رغبت تسلیم شدهاند یا به زور و عُنف،[6] آنها را زیر مهمیز[7] قدرتهاى بیگانه قرار دادهاند. وضعیّت تشتّت مسلمین امروز یکى از مصیبتها است. ما مصائب جهان اسلام را میشمریم ــ و بنده همین ساعتى قبل[8] مصائب دنیاى اسلام را میشمردم ــ خونریزىها را، قضایاى فلسطین را،[9] قضایاى بوسنى را،[10] قضایاى افغانستان را،[11] قضایاى کشمیر را،[12] قضایاى تاجیکستان را،[13] قضایاى هند را،[14] قضایاى بعضى کشورهاى دیگر را ــ که اینها مصائب جهان اسلام است ــ امّا بزرگترینِ این مصائب که شاید بشود آن را مادر این مصائب دانست، تشتّت مسلمین و تفرّق مسلمین و غفلت مسلمین و دورى مسلمانها از خواستهاى ملّتها و امّت بزرگ اسلامى است؛ این را باید اصلاح کرد؛ در این باید تحوّلى ایجاد کرد. اگر مسلمانها متّحد بشوند، اگر بیدار بشوند، اگر متوجّه قدرت خود بشوند، اگر باور کنند که وضعیّت فعلى قابل تغییر است و میشود بر سرنوشت خود مسلّط شد، و ببینند که چگونه بعضى از ملّتها مثل ملّت بزرگ ایران …
تبدیل نبرد با صهیونیسم به نزاع درون امت به خواست آمریکا و اسرائیل
… الّذین غصبوا فلسطین. فحکومة اسرائیل هى المجرم المباشر، وشرکاؤها فى الجریمة هم اولئک الّذین دعموها فجرّئوها على ذلک. إنّ الدّعم الأمریکىّ ألّا مشروط لاسرائیل وخصوصاً فى المحادثات المذلّة الاخیرة قد وفّر للحکومة الاسرائیلیّة جوّاً ءامناً لترتکب هذه الجریمة. أمّا الشّرکاء الأخرون فهم کلّ اولئک الکتّاب والسّیاسیّین والاعلامیّین المطبّلین الّذین عملوا وسعهم لضرب الصّفّ الاسلامىّ المجاهد ضدّ الصّهیونیّة الغاصبة، وتحویل الصّراع الى نزاعٍ بین جناحین لهذه الامّة، وذلک نزولاً عند الرّغبة الامریکیّة الإسرائیلیّة.
تبدیل نبرد با صهیونیسم به اختلاف درون امت به خواست آمریکا و اسرائیل
… مجرم اصلى است و شرکاى جرم آن نیز همانهایى هستند که از او حمایت کرده و به او جرئت و جسارت این کار را دادهاند. حمایت بى قید و شرط آمریکا از اسرائیل، بویژه طىّ مذاکرات ذلّتبار اخیر، جوّ امن و مناسبى را براى دولت اسرائیل فراهم کرد تا مرتکب این جنایت شود. شرکاى دیگر نیز عبارتند از همهى آن نویسندگان، سیاستمداران و ارباب رسانههایى که با تبلیغات خود تا آنجا که میتوانستند، براى تأمین نظر آمریکا و اسرائیل به صف مسلمانان مجاهدى که با صهیونیسم غاصب مبارزه میکنند، ضربه زدند و این کشمکش را به درگیرى و اختلافى میان دو جناح امّت اسلامى تبدیل کردند.
شکستن وحدت شیعه و سنی به دست خودیها همراهی با خواست دشمن است
… بزرگوار توانست اسلام را عزیز کند، به برکت ایجاد احساس وحدت در بین مسلمین بود. در اقصیٰنقاط عالم به نام امام، مسلمان حرکت میکرد و فکر نمیکرد که مذهب من چیست، مذهب او چیست؛ من سنّىام، او شیعه است؛ او سنّى است، من شیعهام. این حالت، حالت مضرّى است براى دشمن؛ دشمن میخواهد این را بشکند. حالا اگر دوست این را بشکند، چه؟ اگر به جاى قدرتهاى استکبارى، خود من و شما با حرف زدنمان، با نوشتنمان، با گفتنمان این وحدت را بشکنیم [چه]؟ شیعه را از سنّى، سنّى را از شیعه [جدا کنیم]؛ بعد که اینها از هم جدا شدند، نوبت میرسد به فرقههاى سنّى؛ این فرقه را از آن فرقه، اصحاب این اصول را از اصحاب آن اصول، این فروع را از اصحاب آن فروع [جدا کنیم]. و نوبت میرسد به شیعه؛ بین شیعه، این فرقه را از آن فرقه، این دسته را از آن دسته، مگر ابقا[14] میکنند …
بد نمایاندن معارف مذاهب برای یکدیگر، شیوهٔ تفرقهافکنی دشمنان اسلام
… سیاسی و استعماری در این حرکت گمراه کننده، از هر زمان دیگر آشکارتر است، حتی از آن زمان که خلفای بنیامیه و بنیعباس دروغپراکنی در باب شیعه را همچون جزیی از مبارزهی همه جانبهی خود با پیروان اهل بیت (علیهمالسّلام) لازم و مقدمهی حتمی سرکوبگری آنان میشمردند. با این نگرش، هر پژوهشی در معرفی عقاید و معارف شیعه، کمکی به استقرار وحدت و برادری میان مسلمین نیز هست، چرا که دشمنان اسلام، برای تفرقه افکنی میان مسلمانان، همواره به بد نمایاندن معارف اعتقادی و فقهی مذاهب آنان برای یکدیگر، دست زدهاند.
هزینهٔ دشمنان برای اختلافافکنی و لزوم مقابلهٔ هوشیارانهٔ رهبران مسلمان
اسلام عامل همبستگی، تفاهم، همکاری و زندگی مشترک میان ملّتهای مسلمان با فرهنگ، تاریخ، سنن و آداب متفاوت است. دشمنان اسلام برای ایجاد اختلاف میان کشورهای اسلامی پول زیادی را هزینه میکنند و تفاهم میان دولتهای مسلمان را مغایر با منافع خود میدانند؛ لذا رهبران کشورهای اسلامی باید با هوشیاری با تحریکات دشمنان مقابله کنند و مانع از بُروز مشکلات ناشی از اختلافات فرقهای میان مسلمانان شوند.