البتّه نمیخواهیم غفلت از دشمنیِ دشمن بشود که: «دشمن نتوان حقیر و بیچاره شمرد»؛[25] امّا نتوان هم دشمن را آن چنان پُرهیبت و پُرعظمت شمرد که طرف در مقابلِ او احساس کند که نمیتواند کاری بکند؛ نخیر، دشمن، دشمنِ آنچنان قویای نیست؛ دشمن، دشمنِ مشکلداری است، سیاستهایش هم غلط است. این سیاستهایی که این چند سال این رئیسجمهور به کار برده، تقریباً عموماً به ضررشان تمام شده از لحاظ سیاسی ـ امنیّتی؛ سیاستهای در منطقهی ما که این جوری است، سیاستهای اروپاییشان این جوری است، در مواجههی با بعضی از قدرتهای آسیایی [هم] سیاستهایشان به ضررشان …
نهی از بزرگ و خطرناک جلوه دادن دشمن گرفتار
… در روزنامهها میخوانید که در فلان مدرسه، در فلان باشگاه، در فلان ایستگاه مترو تیراندازی شده. اینها وضعِ اجتماعیِ اینها است؛ گرفتارند؛ دل آدم هم میسوزد برای مردم آنها. آن وقت چه کسی میآید میشود رئیسجمهورشان! آدمهایی که این همه دور از حقیقت و واقعیّتند. بنابراین، دشمن را بعضیها خیلی بزرگ و خطرناک نکنند؛ دشمن، دشمنی است که گرفتار است.