البتّه نمیخواهیم غفلت از دشمنیِ دشمن بشود که: «دشمن نتوان حقیر و بیچاره شمرد»؛[25] امّا نتوان هم دشمن را آن چنان پُرهیبت و پُرعظمت شمرد که طرف در مقابلِ او احساس کند که نمیتواند کاری بکند؛ نخیر، دشمن، دشمنِ آنچنان قویای نیست؛ دشمن، دشمنِ مشکلداری است، سیاستهایش هم غلط است. این سیاستهایی که این چند سال این رئیسجمهور به کار برده، تقریباً عموماً به ضررشان تمام شده از لحاظ سیاسی ـ امنیّتی؛ سیاستهای در منطقهی ما که این جوری است، سیاستهای اروپاییشان این جوری است، در مواجههی با بعضی از قدرتهای آسیایی [هم] سیاستهایشان به ضررشان …
مغالطهٔ ترساندن حقطلبان از اصطکاک با قدرت دشمن
برخی دیگر، قدرت دشمن را به رخ میکشند و حقطلبان را از اصطکاک با آن بیم میدهند. در این سخن، مغالطهی خطرناکی نهفته است.
مبالغه در قدرت دشمن، ترفندی برای ترساندن دولتهای بیپشتوانه
ثانیاً، مبالغه در قدرت دشمن، خود یکی از ترفندهای اوست. پول و زور سیاسی و نظامی، و جنگافزار مدرن و انبوه، دولتهایی را میترساند که از پشتوانهی ملت خود محرومند. غلبهی نظامی بر رژیمی مانند رژیم صدام که نه خود از پشتیبانی ملتش برخوردار بود و نه ارتشش بویی از ایمان و جهاد برده بودند، دلیل قدرت نیست. امریکا نتوانسته بر ملت عراق پیروز شود. عراق به همان اندازه که توانست داعیهی دمکراسیخواهىِ امریکا را به محک بکشد و رسوا …
نهی از بزرگ و خطرناک جلوه دادن دشمن گرفتار
… در روزنامهها میخوانید که در فلان مدرسه، در فلان باشگاه، در فلان ایستگاه مترو تیراندازی شده. اینها وضعِ اجتماعیِ اینها است؛ گرفتارند؛ دل آدم هم میسوزد برای مردم آنها. آن وقت چه کسی میآید میشود رئیسجمهورشان! آدمهایی که این همه دور از حقیقت و واقعیّتند. بنابراین، دشمن را بعضیها خیلی بزرگ و خطرناک نکنند؛ دشمن، دشمنی است که گرفتار است.
نقد کوچک جلوه دادن نیروی عظیم انقلاب
… و افکار دارای رشد بیشتر شد و همه چیز صددرصد در جهت خلاف میل و اراده دشمن پیش رفت. این یک عبرت و تجربه است. چه دلیلی دارید که اگر در یک برهه دیگر از زمان باز هم همان امریکا و اروپا و ناتو و همان مرتجعان، دست به دست هم بدهند، نتیجهای غیر از این به دست نیاید؟ چرا بعضی کسان دائماً سعی میکنند دشمن را بزرگ کنند و نیروهای عظیمِ جوشان و خروشان انقلاب را کوچک جلوه دهند!؟