برادران عزیز! آنچه ما لازم داریم، استفاده از همین خصوصیات امام است. ما که از امام تجلیل میکنیم، برخلاف نظر خیلی از آدمهای سطحینگر و احیاناً مغرض، صرفاً این نیست که بخواهیم پیکری را که روح ندارد، به زور سرِ پا نگه داریم. بعضی از بزرگداشتها اینگونه است؛ کسی که روی زمین افتاده، میخواهند با بزرگداشت، زیر بغلش چیزی بدهند و او را سرپا نگه دارند! نه؛ امام زنده و سرِ پا هستند و هنوز هم مثل اوایل انقلاب، این انقلاب و عوامل دستاندرکار آن میتوانند با کمک امام بسیاری از کارهای خود را انجام دهند. امام احتیاج ندارند که ما ایشان را احیاء کنیم؛ ایشان حقیقتاً زندهاند.
بازخوانی سیرهٔ مجسم امام هدف بزرگداشتها
… از رحلت امام، وزیر ما به بعضی از کشورها میرفت و میرود. آن جاییکه دولتها مانع میشوند، نمیشود شور و شعف را دید؛ اما آن جاییکه میگذارند، آنچنان نسبت به امام اظهار ارادت و اخلاص و شور و شعف میکنند که بیسابقه است. این بهخاطر آن است که امام زنده هستند. بزرگداشتهایی که ما برگزار میکنیم، برای این است که این سیرهی مجسّم را - که به فضل پروردگار در بین ما تحقّق داشت - بازخوانی کنیم و خود را به یاد آوریم.