برجستهترین پاراگرافهای هر رهبر دربارهٔ این نمایه، هر کدام از یک متن.
تهیهشده با هوش مصنوعیامامان دوازدهگانهٔ شیعه و جایگاه و زندگی آنان.
امام خمینی
اصرار ائمه بر مجالس گریه و ندبه برای حفظ کیان مذهب
… داده. ما این را باید حفظش کنیم. این نمیشود این طور باشد. شما خیال بکنید که گریه است، خیر گریه نیست. یک مساله سیاسی، روانی، اجتماعی است. اگر قضیه گریه است تباکیش[7] دیگر چیست؟ تباکی میخواهد؟ تباکی هم یک چیزی شد؟ اصلًا حضرت سید الشهدا چه احتیاج به گریه دارد؟ ائمه این قدر اصرار کردند، به اینکه مجمع داشته باشید. گریه بکنید. [ندبه] بکنید. برای اینکه این حفظ میکند کیان مذهب ما را. این دستجاتی که در ایام عاشورا راه میافتند خیال نکنند که ما این را تبدیل کنیم به راهپیمایی. راهپیمایی است خودش. اما راهپیمایی با یک محتوای سیاسی. همان طوری که سابق بود بلکه بالاتر. همان سینه زنی، همان نوحهخوانی، همانها رمز پیروزی ماست. در سرتاسر کشور مجلس …
امام شهید سید علی خامنهای
حساسیت ائمه (ع) به مدح عبدالملک و حساسیت دوستانشان بر لقب امامالهدی
این نمونه روشن میکند که ائمه نسبت به اینکه عبدالملک مدح بشود، حساس بودند؛ اما دوستانی مثل کثیّر، حساسیتشان روی «امامالهدی» بود، میگفتند ما به او امامالهدی نگفتیم. و این نمونه، خود، علاقۀ شدید خلیفه را به اینکه به او امامالهدی بگویند، نشان میدهد.
زمینهسازی سه امام آخر برای اعتقاد پایدار شیعه به لزوم حکومت علوی و قرآنی
دنیاى اسلام آن روز بخش عظیمى متوجه به امام جواد بودند و هدف امام جواد علیهالصلاةوالسلام و ائمۀ بعد از حضرت رضا تا حضرت ولىّعصر ـ سه امام ـ این بود که زمینه را آماده کنند براى شکلگرفتن یک اعتقاد تمامنشدنىِ شیعى به لزوم ایجاد حکومت علوى و قرآنى، یک تشکیلاتى درست کنند، یک طرز فکرى را در میان این تشکیلات رایج کنند، آنچنان این تشکیلات را محکم کنند، بههم پیوند بزنند که با غیبت امام عصر علیهالصلاةوالسلام این تشکیلات متلاشى نشود؛ و این کارى بود که خلفاى آن زمان بهشدت از این کار بیمناک بودند. (64/5/26)
نگاه همهٔ ائمه به امیرالمؤمنین چون خورشید آسمان امامت
… رسید. این، قابل پیشبینی بوده از اولِ اسلام. آن کسی که سرچشمه را باید به او سپرد تا طول تاریخ اسلام از این سرچشمه سیراب شود، او باید کسی باشد در تراز امیرالمؤمنین علی بن ابی طالب (علیهالسّلام)؛ او نمیتواند یک انسانی معمولی باشد. سرچشمه در اختیار اوست؛ لذاست همهی ائمهی ما (علیهمالسّلام) که خودشان هم صاحب همین منصب بودند - اگر چه فرصت حکومت به آنها داده نشد - همه به امیرالمؤمنین با چشم عظمت نگاه میکردند. ائمه (علیهمالسّلام) همه، علی بن ابی طالب را مثل یک خورشیدی در آسمان امامت میدیدند که بقیهی ائمه مثل ستارگان آن آسمانند. امیرالمؤمنین افضل از آنها بود، کما اینکه دربارهی امام حسن و امام حسین (علیهماالسّلام) با آن مقاماتی که آن دو بزرگوار دارند، پیغمبر میفرماید: «و ابوهما افضل منهما»؛ پدرشان از امام حسن و امام حسین بالاتر است، بافضیلتتر است. این است مقام امیرالمؤمنین.
لزوم معرفی ائمه (ع) با چهرهٔ مجاهد و پیکارجو برخلاف ذهنیت رایج
… را میگویید: «اَشهَدُ اَنَّکَ جاهَدتَ فِی اللهِ حَقَّ جِهادِهِ» شهادت میدهم که بهتحقیق و بیشک تو در راه خدا آنچنانکه شایسته است، جهاد و مبارزه کردی[1]. پس اگر ما بخواهیم مطلب را تعبداً هم قبول کنیم، این جهادی که در این زیارت هست، باید مورد پذیرش باشد. و ائمۀ ما باید چهرههای مجاهد و فداکار و پرتلاش و پیکارجو و ستیزهگر در نظر ما معرفی شوند؛ یعنی عکس آنچه ما تا الان در ذهن داریم. و اگر بخواهیم به منابع و مدارک تاریخی اشارۀ تفصیلی نکنیم و بهطور اجمال رد شویم، باز همینطور باید این مطلب را فوراً قبول کنیم.
تعیین دوازده امام با نام و نشان در روایات
به تعبیر دیگر، امام دارای دو بال است: یک بال، بال فکری؛ یک بال، بال سیاسی. امام با یک دست مکتب را تبیین میکند، با دست دیگر زمام جامعۀ اسلامی را در دست میگیرد و بهسوی هدف پیش میبرد. پیغمبر فرموده اینکسانیکه امام هستند و این دو وظیفه به آنها محوّل شده، دوازده نفرند. در بعضی از روایات ـ و روایات بسیاری از طریق شیعه ـ اسم و رسم و خصوصیات و نام و نشان اینها معیّن شده، و البته درست هم هست؛ بهحسب فکر دقیق و تحقیقی، اشکالی هم ندارد.