ایمان عاریتی که با شک و حوادث کاسته و بهآسانی گرفته میشود
… ایماناً﴾. این ایمان مانند بذری در دل او، در روح او رُشد میکند، بزرگ میشود، مانند گیاهی بالا میآید، مانند درختی ساقه و ریشهاش ستبر[11] میشود، آنچنانیکه امکان ریشهکن کردن آن از میان میرود. ایمان بهصورت یک آب راکد، در وجود یک مؤمن، معنی ندارد. آنکسانیکه یک کلمهای را در کودکی فراگرفتهاند، بر اثر شکِ دوران بلوغ، آن یک کلمه از آن صلابت و از آن عظمت در روح اینها افتاد، کوچک شد، ناقص شد، ناچیز شد، یک نیمهایمانی، یک نیمهحقیقتی در روحشان باقی ماند، آنهم بر اثر پیش آمدنِ جریانات و حوادث گوناگون، مدام کاسته شد و کاسته شد؛ یکچنین ایمانی یک روزی هم از انسان بهآسانی گرفته میشود. ایمان مُستودَع، ایمان عاریت، مؤمن اینجوری نیست. مؤمن راستین، آن مؤمنی است که اگر یک کلمه از حقایق و معارف دینی و الهی در دل اوست، آن یک کلمه را با تدبر، با دقتنظر، با اندیشیدن، با هرچه نسبت به آن یک کلمه مساعد،[12] ایمان خود را زیادتر کردن، این ایمان را از زایل شدن نجات بدهد. مؤمن واقعی این است.