ایران هم عیناً همینجور بود. از حرمسراهاى پادشاهان ساسانى شنیدهاید دیگر. خب حرمسرادارى یعنى چه؟ حرمسرادارى یعنى همان اهانت به زن. یک مردى چون قدرت دارد، به خودش حق میدهد که هزار زن در حرمسراى خودش نگه دارد. خب اگر همهى ملّتِ آن پادشاه هم همانجور قدرت داشتند، هر کدام به قدر خودشان هزار نفر، پانصد نفر، چهارصد نفر، دویست نفر [را نگه میداشتند]. این بود دیگر. پس ببینید این حاکى از چه …
اختلاف طبقاتی، ظلم، تبعیض و خرافه در ایران پیش از اسلام
… ادّعا میکردند که دموکراسى دارند و مجلس دارند و سنا دارند و از این حرفها، یک استبدادهایى، یک فسادهایى بر مردم حاکم بود که شما وقتى کتاب آن را بخوانید، همینقدر بخوانید، پیش خودتان خجالت میکشید، و انسان شرم میکند که بشر در روزگارى دچار یک چنین انحطاطى بوده! ایران باستانى ما هم بهتر از روم نبود از این جهت؛ اینها هم قدرت و شمشیر و نیزه و جنگاورى و سلحشورى و از این چیزها داشتند امّا اختلاف طبقاتى و ظلم و تبعیض و فساد و زورگویى و جهل و خرافه هم بى حد و اندازه داشتند. در یک چنین شرایطى، این مولود مبارک، این پیامآور الهى براى نجات بشریّت، پا به عرصهى وجود گذاشت.
افتخار به کیانیان و هخامنشیان، تصوری واهی و غیرافتخارآفرین
یکی، عزّت ملّی است؛ این یکی از آرمانهای انقلاب است؛ این خیلی مهم است! عزّت ملّی یعنی احساس افتخار ملّی که این احساسِ افتخار، ناشی از واقعیّات باشد، ناشی از یک واقعیّاتی در متن جامعه و بر روی زمین، و نه متّکی بر توهّمات و تصوّرات؛ وَالّا گاهی اوقات احساس افتخار به حکومت کیان و هخامنشیان و مانند اینها هم بود؛ اینها تصوّرات واهی و توهّم است، افتخارآفرین نیست. عزّت ملّی یعنی احساس افتخار، متّکی به واقعیّت؛ این خیلی مهم است. این عزّت ملّی از جملهی چیزهایی است که اگر چنانچه در یک کشوری از بین رفت و نابود شد، هویّت آن ملّت نابود میشود؛ دیگر هیچچیز گیر آن ملّت نخواهد آمد.