ارادت به او با وجود تفاوت مواضع سیاسی و ستایش تدین و عزمش
بنده از بچگی به آقای گلپایگانی ارادت داشتم. قبل از اینکه به قم بیایم، ایشان را یک بار در مشهد دیده بودم و از ایشان خوشم آمده بود. من اصلاً به درس ایشان نرفتم و هیچ ارتباطی هم وجود نداشت؛ ولی به ایشان علاقهمند شده بودم. حتّی مواضع سیاسیمان در دوران انقلاب خیلی متفاوت بود؛ اما درعینحال به ایشان به عنوان یک ملای خوب و متدین واقعاً علاقه داشتم. انصافاً هم صاحب عزم و اراده بود. در مواقعی ایشان حرفهایی میزدند که هیچکس در قم جرأت نمیکرد حرفی بزند. در قضیهی تغییر تاریخ، هیچکس غیر از آقای گلپایگانی در قم حرف نزد.
اعلام تأیید و حمایت از رهبری و ترجیح تذکر خصوصی بر علنی
به هرحال من قلباً به ایشان ارادت داشتم. خود ایشان هم شاید نمیدانست ما که مثلاً در جبههی داغها هستیم، به ایشان اینطور علاقه و ارادت داریم. آقای محمدی گلپایگانی به قم رفتند تا سلام و اظهار اخلاص ما را به ایشان برسانند. ایشان گفته بودند فلانی بداند من او را تأیید و حمایت خواهم کرد. اگر یک وقت چیزی به نظرم برسد، علنی نمیگویم، به خود ایشان میگویم؛ اگر گوش کرد، فبها؛ اگر گوش نکرد، دیگر نمیگویم.