رحلت تأسّفبار مرحوم آیتاللهالعظمىٰ آقاى حاج سیّدمحمّدرضا گلپایگانى (طاب ثراه) که از مراجع بزرگ اسلام و از مفاخر فقاهت اهلبیت (علیهم السّلام) و از نمونههاى برجستهى تقوا و صیانت نفْس بودند، موجب تأسّف و اندوه عمیق گردید.
اعلام درگذشت و دعا برای علو مقام ایشان
با تأسّف و اندوه فراوان خبر مصیبتبار فقدانى بزرگ و جبرانناپذیر را دریافت کردم. عالِم بزرگ، فقیه نامآور، مرجع تقلید عظیمالشّأن، عبد صالح و تقىّ نقىّ زکىّ، آیتاللهالعظمىٰ آقاى حاج سیّدمحمّدرضا گلپایگانى (قدّس الله نفسه و اعلى الله مقامه) دار فانى را وداع کردند و پس از عمرى مشحون از حسنات، با نامهى عملى سرشار از خیرات و مبرّات دعوت معبود را لبّیک گفته، به پیشگاه محاسبهى الهى شتافتند. اینجانب با قلبى متألّم و با تضرّع و ابتهال از حضرت حق (جلّت عظمته) مسئلت میکنم که این میهمان نیکوکار و مطیع را با «سَلمٌ قَولًامِن رَبٍّ رَحیمٍ»[2] استقبال و ضیافت فرموده، به مرتبهى والاى لقاءالله نائل فرماید و بهترین پاداش صالحان را به وى ارزانى دارد.
مرجعیت موفق و تأسیس نخستین مدرسهٔ دینی و مؤسسهٔ قرآنی به سبک جدید
این شخصیّت والاى علمىِ کهنسال، در میان مراجع عظام تقلید یکى از موفّقترین و سعادتمندترینها بودند. ۳۲ سال مرجع تقلید، حدود ۷۰ سال تلاش در حوزهى علمیّهى قم و حدود ۸۵ سال سرگرم فراگرفتن و آموختن فقه آل محمّد (علیهم السّلام) بودند. اوّلین مدرسهى علوم دینى به سبک جدید را ایشان در قم تأسیس کردند؛ اوّلین مؤسّسهى بزرگ قرآنى را ایشان در قم بنیان نهادند؛ اوّلین فهرست بزرگ فقهى و حدیثى با استفاده از دانش و اختراعات جدید بشرى را ایشان پدید آوردند؛ صدها مدرسه و مسجد و مؤسّسهى تبلیغ دین در سراسر کشور و در کشورهاى دیگر بنیاد کردند؛ هزاران شاگرد را از فقه پخته و عمیق خود بهرهمند ساختند، بسیارى آراء و نظرات فقهى که حاکى از روشنبینى و ذهن نوگراى ایشان بود ارائه کردند؛ و بالاتر از همه با مَنِش و رفتار …
از استوانههای انقلاب و پشتیبان صریح نظام و امام
آن بزرگوار یکى از استوانههاى انقلاب و نظام جمهورى اسلامى به شمار مىآمد. در دوران اختناق و در مقابله با حوادث سهمگین سالهاى تبعید امام خمینى (قدّس سرّه) مواردى پیش آمد که صداى این مرد بزرگ، تنها صداى تهدیدکنندهاى بود که از حوزهى علمیّهى قم برخاست و به نهضت، شور و توان بخشید. پس از پیروزى انقلاب همواره در فضاهاى عمومىِ کشور حضورى بارز و پشتیبانىاى صریح از نظام جمهورى اسلامى و از مقام منیع رهبرى و شخص شخیص امام راحل (قدّس الله نفسه الزّکیّه) داشت و مورد تکریم و احترام بلیغ آن حضرت بود.
دارا بودن خصوصیات مرجع شایسته و جوشش مردم در رحلت او
… دین را آنچنان که خدا خواسته است، باید به مردم ارائه بدهند. این احتیاج دارد به تحقیق، به نوآورى، به روشنفکرى، به آگاهى از دنیا، به خالى بودن از هواها و هوسهاى دنیایى؛ اگر نه در همه، لااقل در بخش عظیمى و حدّاقل در آن کسانى که دستاندرکار و مسئول هستند. لذا مىبینید شما دربارهى مرجع تقلید چه سختگیرىهایى در اسلام هست: صائِناً لِنَفسِهِ حافِظاً لِدینِهِ مُخالِفاً لِهَواهُ مُطیعاً لِاَمرِ مَولاه.[5] و دیدیم هم که مرجع تقلید، مرحوم آیتاللهالعظمىٰ گلپایگانى (رحمة الله علیه) حقّاً و انصافاً همین خصوصیّات را داشت بر طبق شناخت و تشخیص من. وقتى از دنیا رفت، شما دیدید که ناگهان یک جوش و خروش عظیمى در دلهاى مردم به وجود آمد؛ این خیلى خوب است. این نشان داد که احساسات مردم و ایمان مردم ایران چیست و ضمناً نشان داد خنثى بودن و خنثى شدن تبلیغات و تلاشهاى دشمنان را. حوزه باید طورى باشد که از این قبیل انسان شایسته، زیاد پرورش بدهد. همه به سنین بالا نمیرسند، همه به مرجعیّت نمیرسند امّا …
فقدان ایشان ضایعه و خسارتی برای عالم تشیع
معظّمٌله از جملهى فقهاى عالىمقامى بودند که ثُلمهى[2] فقدان ایشان براى عالم تشیّع موجب ضایعه و خسارت فراوان گردید. اینجانب این مصیبت بزرگ را به جنابعالى تسلیت میگویم و سلامت و طول عمر بابرکت شما را از درگاه خداوند متعال مسئلت مینمایم.
فقدان ایشان ضایعهای جبرانناپذیر و تسلیت به مراجع و شیعیان
فقدان این بقیّةالسّلفِ اعاظم و این ملجأ و مرجع مؤمنان ثُلمهاى[3] بزرگ و ضایعهاى جبرانناپذیر است. اینجانب مصیبت این فقدان تأسّفبار را به پیشگاه حضرت بقیّةاللهالاعظم (ارواحنا فداه) و به علماى عظام و مراجع تقلید و حوزههاى علمیّه و به عموم شیعیان و علاقهمندان و مقلّدان ایشان و بخصوص به بیت شریف و منیع و آقازادگان محترم ایشان تسلیت میگویم و در این شب جمعه و شب رحمت، لطف و تفضّل و غفران الهى را براى ایشان مسئلت مىنمایم.
ادای حق این مرجع درگذشته از سوی مردم با تشییع و عزاداری
مرجع تقلید بزرگى[13] از میان مردم رفت؛ خب، مردم حقّ مطلب را اداء کردند؛ آن تشییع جنازه، آن عزادارىها، آن تلگرافها، آن تسلیتها، آن وفادارىها. یک عدّهاى افتادند بین مردم که آقا، مرجعیّت رفت، مرجع بزرگى بود و رفت، دیگر نیست، دیگر نداریم، بعد از این چه میکنیم، که یک عدّه متدیّنین را مضطرب کنند. خداى متعال به فضل و لطف خودش یکى از ذخایر خودش را در حوزهى علمیّهى قم در معرض تقلید مردم قرار داد. این …