جانشینی شایستهٔ پدر خود در علم و عمل
ایشان در علم و عمل بحق خلف بزرگوار مرحوم آیت الله عظمی، استاد معظم، حضرت آقای حاج شیخ عبد الکریم- رضوان الله تعالی علیه- بودند. «و کَفَی بِهِ شَرَفاً و سَعَاده».[1]نامهای دیگر: آیتالله مرتضی حائری، مرتضی حائری یزدی، مرتضی حایری یزدی
فقیه حوزهٔ علمیهٔ قم و فرزند شیخ عبدالکریم حائری یزدی.
نخستین کاربرد در متنهای این سایت:نامه به آقای سید احمد خمینی و سفارش ساختن منزل برای طلبهها— ۱۳۵۲/۱۲/۱۱
فقط سال ۱۳۶۴همهٔ سالها
ایشان در علم و عمل بحق خلف بزرگوار مرحوم آیت الله عظمی، استاد معظم، حضرت آقای حاج شیخ عبد الکریم- رضوان الله تعالی علیه- بودند. «و کَفَی بِهِ شَرَفاً و سَعَاده».[1]این جانب از اوایل تاسیس حوزه علمیه پر برکت قم، که به دست مبارک پدر بزرگوارشان تاسیس شد و موجب آن همه برکات شد، آشنایی با ایشان داشته؛ و پس از مدتی از نزدیک معاشر و دوست صمیمی بودیم؛ و در تمام مدت طولانی معاشرت جز خیر و سعی در انجام وظایف علمیه و دینیه از ایشان مشاهده ننمودم.این بزرگوار علاوه بر مقام فقاهت و عدالت، از صفای باطن به طور شایسته برخوردار بودند؛ و از اوایل نهضت اسلامی ایران، از اشخاص پیشقدم در این نهضت مقدس بودند.رحلت اسفانگیز حضرت آیت الله آقای حاج آقا مرتضی حائری- رحمه الله علیه- موجب کمال تاثر و تاسف گردید.ما در هر امری نباید دخالت کنیم. فاتحه مانع ندارد.