رفتن به محتوای اصلی
توضیحتهیه‌شده با هوش مصنوعی

مرکز خوزستان و حضور در آن و گلوله‌باران شهر در دوران جنگ تحمیلی.

نخستین کاربرد در متن‌های این سایت:مصاحبه با تهیه‌کنندگان مجموعه روایت فتح— ۱۳۷۲/۰۶/۱۱

سیر زمانی

از ۱۳۷۲ تا ۱۳۷۵
۱۳۷۲۱۳۷۵

روی هر سال بزنید تا فقط شاهدهای همان سال نمایش داده شود.

شور و علاقهٔ انقلابی مردم اهواز در سال ۵۸

… لطف و مهربانی و صفا را مثل همیشه در چهره شما مردم عزیز اهواز و شما مرد و زن عزیزی که از شهرها و روستاهای مختلف آمدید و این استقبال گرم و پرشور را به‌عمل آوردید و این اجتماع بزرگ را در این جاتشکیل دادید، مشاهده کردم. شما خاطره‌های متعدّدی را در من احیا کردید. این، همان اهواز سال ۵۸ است. در آن موقع که من به این شهر آمدم، وقتی بود که مردم اهواز با کمال غیرت و استقامت نسبت به انقلاب میجوشیدند و انقلاب را مثل جان خودشان دوست میداشتند. عدّه‌ای تحریک شده به وسیله قدرتهای بیگانه و با استفاده از شعارهای فریبنده، در میان مردم افتاده بودند، شاید بتوانند قومیتها را دامن بزنند و اختلاف ایجاد کنند. بعضی به اسم عرب و بعضی به اسم غیرعرب، ایجاد اختلاف میکردند. مردم، عجم و عرب ندارند. مردم در دوران …

محل استقرار در دوران حضور در منطقهٔ جنگی

محل استقرار ما در این هشت، نه ماهی که در منطقه‌ی عملیات بودم، «اهواز» بود، نه «آبادان». یعنی اواسط مهر ماه به منطقه رفتم (مهرماه ۵۹ تا اواخر اردیبهشت یا اوایل خرداد ۶۰). یک ماه بعدش حادثه‌ی مجروح شدن من پیش آمد که دیگر نتوانستم بروم. یعنی حدود هشت، نه ماه، بودن من در منطقه‌ی جنگی، طول کشید. حدود پانزده روز بعد از شروعِ عملیات بود که ما به منطقه رفتیم. اوّل میخواستم بروم «دزفول». یعنی از این‌جا نیّت داشتم. بعد روشن شد که اهواز، از جهتی، بیشتر احتیاج دارد. لذا رفتم خدمت امام و برای رفتن به اهواز اجازه گرفتم، که آن هم برای خودش داستانی دارد.

نزدیکی تانک‌های دشمن تا دب حردان و رسیدن خمپاره‌ها به شهر

… به عملیات. شاید دو، سه ساعت طول کشید و این در حالی بود که من جنگیدن بلد نبودم. فقط بلد بودم تیراندازی کنم. عملیات جنگی اصلاً بلد نبودم. غرض؛ این، یک کار ما بود که در اهواز بود و عبارت بود از تشکیل گروههایی که به اصطلاحِ آن روزها، برای شکار تانک میرفتند. تانکهای دشمن تا «دبّ حردان» آمده بودند و حدود هفده، هیجده یا پانزده، شانزده کیلومتر تا اهواز فاصله داشتند و خمپاره‌هایشان تا اهواز میآمد. خمپاره‌ی ۱۲۰ یا کمتر از ۱۲۰ هم تا اهواز میآمد.

گلوله‌باران خیابان‌های شهر در دوران جنگ

من روزی را در این شهر دیدم که در هر ساعتی، صدها گلوله خمپاره، از لوله‌های خمپاره‌انداز دشمن - که در نزدیکی اهواز موضع گرفته بود - بر سر این خیابانها فرو میریخت. آن روز، فقط رژیم بعثی نبود که به ما حمله کرده بود. پشت سرِ رژیم بعثی، مجموعه‌ای متشکّل از امریکا و دولتهای استکباری و ارتجاعی منطقه و دست‌نشاندگان استعمار و همپیمانان پنهانی صهیونیستها بودند که همّتشان هم این بود که پرچم اسلام را در این کشور فرو بخوابانند و …