تقدم حفظ دین بر رعایت آداب نماز در میدان جنگ
… دست از جنگ بکِشند بروند نمازشان را بخوانند، دشمن غلبه پیدا خواهد کرد، آنجا تکلیفشان این است که همانجا در میدان جنگ نمازشان را بخوانند، اگر فرصت همین را هم ندارند؛ در حال شمشیرزدن و در حال مبارزه نماز بخوانند، یک تکبیر بگویند، اللهاکبر، این میشود نماز. اولویتها را ببینید در اسلام چطوری است. نماز با این عظمت، با این اهمیت، آنوقتیکه پای حفظ دین در میان است، اگر اینجا ما رفتیم مشغول نماز شدیم ـ با آداب و خصوصیات و وضو و چه و چه، روبهقبله و لباس نجس تنت نباشد، خونی نباشد، اگر بخواهیم اینها را مراعات کنیم ـ دشمن پیروز خواهد شد. اینجا میفرماید نه؛ نماز بههرحال ترک نمیشود، «اَلصَّلاةُ لاتُترَکُ بِحالٍ»[21] اهمیت این واجب اینطوری است، اما نماز در میدان جنگ، غیر از نماز در حال آسایش و راحتی و امنیت است که خطری انسان را تهدید نمیکند، آنجا یک اللهاکبر است.