من میخواهم این را بگویم: در این کار، انگلیسیها از بقیهی دشمنان استعماری، متبحرترند؛ در ایران، ترکیه و کشورهای عربی، و در شبهقارهی هند، اینها سالها زندگی کردهاند، و با رموز کار آشنا هستند که چگونه میشود سنی را علیه شیعه تحریک کرد و چگونه میشود شیعه را علیه سنی تحریک کرد؛ اینها خوب بلدند. و کردهاند. از بعد از پیروزی انقلاب اسلامی، این حرکت استعماری شدت گرفت؛ ما این را شاهد بودیم، از اول انقلاب نشانههایش را میدیدیم و هشدار میدادیم؛ و این روزهای اخیر، یا سالهای اخیر به خاطر اینکه جمهوری اسلامی توانست یک هدف بزرگی را به دست آورد و به یک قلهی بزرگی برسد و …
هدف حتمی بودن ایران برای انگلیس بهعنوان حائل هندوستان
… و سیاسیاند؛ یعنی یک حرکت پُرنشاط امیدوارِ مهاجمی به همهی دنیا دارند، که شما ببینید دوران استعمار در اینجا به اوج رسیده؛ یعنی همهجا، در واقع همه جای مناطق زرخیزِ عالم، تحت استعمار است و یکی از جاهایی که باید تحت استعمار قرار بگیرد، این منطقهی نفتخیز است. در آن زمان، نقش نفت تازه بهمرور داشت برای غربیها واضح میشد و شاید در آن روز مهمتر از نفت برای آنها مسئلهی ایجاد یک حائلی برای هندوستان بود؛ چون هندوستان برای انگلیسها خیلی مهم بود و مناطق ایران و عراق حائلی بودند که نگذارند روستزاری به هندوستان دست پیدا کند. بنابراین، ایران یکی از آماجها و اهداف حتمی انگلیسها بود.
مصادرهٔ حرکت عدالتخواهی مشروطه و زمینهسازی برای استبداد مطلق
در آن چهارده سال اینها چه کار کردند؟ اول، فرصتطلبی کردند و تا این حرکت عدالتخواهی مشروطیت را در ایران بهوسیلهی عواملشان از نزدیک حس کردند، خیلی ماهرانه روی این حرکت دست گذاشتند و آن را در اختیار گرفتند. جزو اولین کارهایی هم که کردند، این بود که ارکان اصلىِ جنبهی دیگرِ این حرکت را که جنبهی دینی و ملی باشد، از صحنه حذف کردند، بعد هم با استفاده از هرج و مرجی که در ایران به وجود آمد - میتوان احتمال داد که خیلی از این موارد هرج و مرج (حوادث آذربایجان، حوادث شمال غربی کشور و مسئلهی ارومیه) با تحریک خود اینها بوده، که قرائنی هم دارد. اتفاقاً «کسروی» حوادث شمال غربی کشور را خیلی خوب تشریح میکند و انسان میبیند چه اتفاقی آنجا افتاده - زمینه را برای یک حکومت استبدادی مطلق، یعنی همان چیزی که مشروطه ضد او آمده بود، فراهم کردند و بعد هم در ۱۲۹۹ این مستبد را آوردند سر کار؛ یعنی چهارده سال طول میکشد تا جامعهی استبدادیای را که بهوسیلهی نهضت ملی و اسلامی مردم داشت مضمحل میشد، با مقدماتی که خودشان انجام دادند، به یک جامعهی استبدادىِ غیر قابل اضمحلال تبدیل کنند.
نشاندن همزمان رضاخان در ایران و ملک فیصل در عراق در حرکتی حسابشده
… اولاً با پشتگرمی اینها به پیروزی در جنگ بوده، ثانیاً به دلیل تسلط بر ایران بوده است. اینها در ۱۹۲۰ توانستند عراق را قبضه کنند که «ثورةالعشرینِ» - انقلاب ۱۹۲۰ - عراقیها کاملاً سرکوب شد و اینها حکومت را به وجود آوردند. در همان سال - یعنی تقریباً در یک سال؛ حالا شاید از لحاظ ماههای میلادی یک مقداری اینور و آنور باشد - رضاخان سر کار آمده؛ در ۱۲۹۹ و در ۱۹۲۰ یا ۲۱، ملک فیصل اول در عراق سرکار آمده است و پادشاهی، کاملاً در مشت انگلیسها بود و به وسیلهی خودِ آنها در آنجا به وجود آمده؛ یعنی یک حرکت کاملاً حسابشدهی دقیقِ خوبی را انگلیسها انجام دادند.
آغاز مخالفت با مشروطه پس از آشکار شدن دخالت پنهان انگلیس
… و بقیهی دستاندازهای سیاسی در شهرها اخلال میکردند، باز روحانیون همه جا پیشقدم، حفظ کننده و مهار کننده بودند. حتّی اگر در یک قضیهی سیاسی مردم هم دو دسته میشدند، در رأس این دسته هم روحانی بود و در رأس آن دسته هم روحانی بود؛ یعنی مردم دل به روحانیت میدادند. در قضیهی مشروطیت هم آن کسانی که مخالف مشروطه بودند - البته این را بدانید که از روحانیون کسی مخالف مشروطه نبود، بلکه مخالفت از وقتی شروع شد که ظهور و حضور انگلیسها و انگشت پنهانی آنها در مشروطه واضح شد؛ و الّا از اول هیچ کس حتّی در نجف، که مدارکی وجود دارد، با مشروطه مخالفت نداشت - و در آنجایی که دو دسته شدند، باز مردم به اعتماد روحانیای که در رأس کار بود، سر کار آمدند و دنبال این فکر را گرفتند؛ در مشهد یک جور، در زنجان یک جور، در تهران یک جور، و در مناطق دیگر هم یک جور.
تخصص انگلیسیها در اختلافافکنی مذهبی و آموختن آن به آمریکاییها
… از این تحریک بکنند؛ این سیاست آمریکاییها در عراق است. امروز برادران عراقی ما بشدت به اتحادی احتیاج دارند که ناشی از درک این حقیقت باشد که دشمن میخواهد واقعیت مردم در مقابل اشغالگر را به مردم در مقابل مردم در عراق تبدیل کند. در کل منطقه هم همینطور است. این سیاست قدیمی اختلافات مذهبی و فرقهای، امروز زنده شده است، که البته متخصص آن هم انگلیسها هستند؛ این کار را به آمریکاییها هم یاد دادند؛ اختلافافکنی بین شیعه و سنّی، به هر نحوی که بتوانند. همه باید متوجه باشند.
جرئت دولت غاصب انگلیس در سپردن فلسطین به بیگانه در نبود بیداری
… آواره در کشورها شدهاند و یا در خانهی خودشان، در زیر فشار آن غاصب مدعی هستند که با پُررویی تمام آنجا نشسته و دشمنان اسلام هم از طرف او را تأیید میکنند. این غصهی بزرگ، این مصیبت بزرگ، به خاطر این به وجود آمد که مسلمانها از تواناییهای خودشان غافل بودند. اگر این بیداریای که امروز در دنیای اسلام هست، در دهههای 30 و 40 میلادی وجود داشت، قضیهی فلسطین اتفاق نمیافتاد و دولت غاصب انگلیس، آن روز جرئت نمیکرد یک کشور اسلامی را یکجا از مردمش غصب کند و به یک بیگانه بسپارد. حالا امروز باید از آنچه خسارت خوردهایم، بتدریج جبران کنیم. و این کار با برنامهریزی ممکن است؛ این کار با عقل و تدبیر ممکن است؛ این کار با عزم راسخ ممکن است؛ ولی با میل به انفعال و تسلیم، هیچ وقت دنیای اسلام به اهداف خود نخواهد رسید؛ با ترس از دشمن و …
شریک جرم بودن در فجایع لبنان با حمایت از متجاوزان
بوش و همکاران امریکایی وی به همان اندازه در فجایع لبنان گنهکارند که سران خبیث و رو سیاه رژیم صهیونیستی و سکوت سازمان ملل و بیشتر دولتهای غربی و حمایت برخی از دولتها همچون دولت بدسابقه و بدنام انگلیس آنان را نیز به اندازههای مختلف در قضاوت امروز و فردای بشریت و در مواخذه و عقوبت عظیم الهی مسئول و شریک جرم می سازد.
تسلط فرصتطلبانه بر موج عدالتخواهی و هدایت آن به سفارت انگلیس
نکتهی آخر هم اینکه معیار این عدالت، قوانین اسلامی بود؛ یعنی عدالت اسلامی میخواستند؛ در این هیچ تردیدی نیست و این را بارها و بارها گفته بودند. آنچه که مورد درخواست مردم بود این بود، که متنش هم مواد اسلامی و احکام اسلامی و قوانین اسلامی است. انگلیسها همانطور که شما فرمول واقع شدهی خارجیاش را بهروشنی میدانید، آمدند بر این موج فرصتطلبانه مسلط شدند و این را گرفتند و از شاه عبدالعظیم هدایتش کردند به سفارت انگلیس، بعد هم گفتند مشروطه! مشروطه هم از نظر الهامدهندگان معلوم بود که معنایش چیست! کسانی که تحت تأثیر اینها بودند، در درجهی اول روشنفکرهای غربزده بودند که البته قدرتطلبی هم در آنها مؤثر بود؛ یعنی اینطور نبود که ما فرض کنیم روشنفکرهای آن زمان از قبیل همین افرادی که اسم آوردید که …
سلطهٔ سیوهشتساله بر عراق با کشتار، غارت و عقب نگه داشتن کشور
… محررین لا مستعمرین!»؛ ما نیامدهایم برای استعمار شما، ما آمدهایم شما را از دست عثمانیها آزاد کنیم! همین حرفی که حالا آمریکاییها در این برههی اخیر به عراقیها میگفتند: ما آمدهایم شما را از دست صدام آزاد کنیم، نیامدهایم برای اینکه بر شما تسلط پیدا کنیم! آن وقت آنها در آنجا از ۱۹۲۰ تا ۱۹۵۸ ظاهراً یا ۵۷، سیوهشت سال عراق را آنچنان فشردند که وقتی انسان این سالهای طولانی را نگاه میکند و میخواند، گریهاش میگیرد که اینها در عراق و البته غالباً هم بهوسیلهی خودِ همین عناصر عراقی چه کردهاند: از کشتار مردم، از نهب مردم، از غارت کشور، عقب نگه داشتن کشور و ذلتهایی که بر ملت عراق تحمیل کردند.
جهاد مردم خوزستان علیه انگلیسیها و مزدورانشان
… بقدر قوّتهم فی التغلب علی دبّاباته و مدافعه و اعوانه البعثیین السفلة. هنا بالذات عشت مع قلوب طافحة بالولاء لآل بیت رسولاللَّه (صلیاللَّهعلیهوالهوسلّم) و بالوفاء للوطن الاسلامی قد صیّروا من شبابهم زبر الحدید و من رجالهم حصوناً منیعة للدفاع عن ثغور الوطن. لقد قضیت هنا ایاماً و لیالی مع مواطنین مخلصین ودودین ذوی حمیّة دینیة و شهامة حسینیة و مفاخر عظیمة سطّروها فی جهادهم ضد الانگلیز و عملائه المأجورین و علی طریق الثورة الاسلامیة و استقلال الوطن و کرامته. لقد استجدّت فی نفسی هذه الذکریات فی اهواز قبل تسع سنین حین التقیت باخوة اعزّة کرام قدموا من الحمیدیة و سوسنگرد و شادگان و هویزة و سائر مناطق خوزستان. وانعکست فی ما القاه الشعراء و الخطباء العرب من ابناء هذه المنطقة و بلغت اسماع جمیع الشعوب العربیة.
زمینهسازی حضور اشغالگران انگلیسی در بصره و عماره برای توطئه علیه ایران
… ان الشعب الایرانی - کما تعلمون - له اعداء؛ لا یریدون أن یحقق هذا البلد تقدماً یتناسب مع عظمته و هؤلاء یعمدون الی الوان المؤامرات و من تلک، الاخلال بالأمن و الاستقرار لیصدّوا عملیات الاعمار و الازدهار و یدفعوا بالحکومة الی الانشغال فی المشاکل الیومیة. انّ مجاورة المحتلّین الانگلیز فی محافظتی البصرة و العمارة فی العراق؛ الذین جاهروا بعدائهم و خبثهم خلال قرنین تجاه الشعب الایرانی یمهّد لتآمر المعتدین. لکنّ حکومة ایران و شعبها و خاصة غیاری خوزستان سیتغلّبون علی هذا التآمر، علی جمیع هذه التآمرات، و سیردّون کید الاعداء الی نحورهم باذن اللَّه تعالی.
انگلیس، طاغوت اعظم پیشین
امروز طاغوت اعظم در دنیا، رژیم ایالات متحده امریکاست؛ زیرا صهیونیسم را او به وجود آورده است و آن را تأیید میکند. امریکا جانشین طاغوت اعظم قبلی یعنی انگلیس است. امروز تجاوز رژیم ایالات متحده و همفکرانش و همکارانش، دنیای اسلام را در وضعیت دشواری قرار داده است و دنیای اسلام در پیشرفت خود، در موضعگیری خود، در ترقی مادی و معنوی خود، زیر فشار امریکا و همکاران و همفکران اوست. در همین تجاوز رژیم صهیونیستی به لبنان در این یک …
غارت ثروت شبهقارهٔ هند در قرن نوزدهم
… برکاتی در زمینش هست و موقعیتی در جایگاه جغرافیاییاش هست؛ یک ملت حق دارد از اینها استفاده کند. قدرتهای زورگوی دنیا (نه امروز، از قدیم) عادت کردهاند دست روی منافع ملتها بگذارند و بگویند این مال من. هرجا ملتها و رهبران آنها کوتاه آمدهاند، آنها جریتر شدهاند. انگلیسها شبهقارهی هند را در قرن نوزدهم گرفتند، ثروت شبهقاره را مثل خونی نوشیدند، خودشان را قوی کردند و هند را ضعیف. اینطوری است. وقتی یک ملتی در مقابل طمعورزی دشمنان قوی پنجه عقبنشینی میکند، میدان را برای آنها باز میکند. او در یک چنین وضعیتی، اینطور نیست که حالا بگوید، به اینها رحم کنیم، ملاحظه کنیم، اینها عقبنشینی کردند؛ نخیر، تا این ملت عقبنشینی کند، آن جلو میآید …