من در آن کتاب هند[26] این را نوشتم (البتّه الان عبارت آن درست یادم نیست) که اوایلى که انگلیسها وارد هند شده بودند و میخواستند بعد از دوران کمپانى هند شرقى، حکومت هند را به دست بگیرند، یکى از نایبالسّلطنههاى هند -قبل از استقلال هند، یعنى قبل از سال ۱۹۴۷، نایبالسّلطنهها بر هند حکومت میکردند- گفته بود که مسئلهی ما در هند مسلمانهایند؛ بزرگترین هدف ما بایست قلعوقمع و سرکوب مسلمانها باشد. این را آنوقت آن نایبالسّلطنه گفته بود. و شنیدهاید از گلادستون و معروف است که گفته این قرآن را باید برداشت و مانند اینها. از قدیم هم از اسلام این را احساس میکردند؛ که آن هم باز ناشى بود از چیزهایى که از اسلام دیده بودند؛ مثلاً فرض کنید قضیّهی تنباکو و …
رقابت با روسیهٔ تزاری بر سر نفوذ در ایران و تحکیم حاکمیت خود با روی کار آمدن پهلوی
… و اوج نهضت اسلامى، دویست سال شد که ملّت ایران در مقابل تحقیر ظالمانهی دشمنان مسلّط خارجى هم دائماً تحقیر شد و زیر فشار قرار گرفت. از روزى که پاى خارجیها -بهعنوان قدرتهاى مسلّطِ آن روزِ عالم- به این کشور باز شد، دخالت سیاستهاى خارجى در کشور ما شروع شد. اوّل انگلیسها آمدند؛ بعد به رقابت آنها، روسهاى تزارى دخالت کردند. بین این دو، سالهاى متمادى در کشور ما بر سر اِعمال نفوذِ بیشتر رقابت بود تا اینکه با روى کار آمدن سلسلهی منحوس پهلوى، حاکمیّت انگلیسها بهطور کامل در ایران تحکیم شد و بعد هم با گذشت دو سه دهه، آمریکاییها وارد میدان شدند و قدرت شیطانى و اهریمنى و عیّارانه و دزدانه و خباثتآمیز خودشان را سالها بر کشور ما و ملّت ما ادامه دادند. در طول این دویست سال، ملّت ایران از خود رأیى نداشت، بر ثروت خود تسلّطى نداشت، از پیشرفت علم و صنعت در دنیا بهرهاى نداشت، امید درستى به آینده نداشت. اگر در گذشته -قبل از دوران استعمار و دخالت خارجیها در کشور ما- حکّام ایرانى و داخلى بر مردم جفا و ستم …
ضربهخوردن دستگاههای اطلاعاتی انگلیس از تنازع با یکدیگر
… اینها میکنند؛ خب، این از لحاظ روحیهشان؛ از لحاظ دستگاههایشان هم که میدانید آنها چقدر پیش رفتهاند؛ چهل سال پیش دستگاههایى داشتند که من گمان نمیکنم دستگاههاى اطّلاعاتى ما هنوز آنها را داشته باشند، آن دستگاههایى که از فرکانسهاى چهجورى استفاده میکردند؛ من گمان نمیکنم الان هم ما از آن امکانات بهرهمند باشیم، یا شماها دارید و به ما نمیگویید؛[6] علیایحال خیلى جلو هستند از ما، باوجود این همه پیشرفتها و امکانات، وقتیکه بین امآیشش[7] و امآیپنج[8] که دو دستگاه آنجا است تنازع پیش میآید سرِ فلان [مسئله]، شما ببینید چه فضاحتهایى به بار میآید! که در آن کتاب یک مقدارى از آن منعکس است؛ نمیشود هم بگوییم این کتاب دروغ نوشته، نه؛ بنده یک قدرى دقّت کردم ببینم ممکن است یک چیزهایى از آن مثلاً دروغ و یکذرّه چاخان و این چیزها هم باشد، امّا عمدهی مطالبش درست بود و مطالب صحیحى بود. خب، وقتى آنها با آن همه امکانات، آنجور ضربه میخورند از تعارض …