روحیه و آرمان انقلابى بدین معنى است که میل به زندگى راحت و مرفّه، جامعه و مسئولان را به سازشکارى و تسلیم در برابر زورگویى قدرتهاى جهانى و غفلت از توطئهی استکبار و بیاعتنائى به پیام جهانى انقلاب نکشاند. آن روزى که خداى نخواسته جمهورى اسلامى رفاه و آبادى را هدف عمدهی خویش قرار داده و در این راه حاضر به چشمپوشى از آرمانهاى انقلابى و جهانى و فراموشى از پیام جهانى انقلاب شود، روز انحطاط و زوال همهی امیدها خواهد بود و خدا چنین روزى را انشاءالله هرگز نخواهد آورد. بیشک ملّت ایران براى دفاع از اسلام عزیز و استقلال ملّى آماده است که همهچیز خود را فدا کند.انقلابیگری
نامهای دیگر: انقلابی ماندن، انقلابی مثبت، انقلابی منفی، انقلابیون پشیمان
توضیحتهیهشده با هوش مصنوعی
پایبندی به اصول و آرمانهای انقلاب در رفتار و موضعگیری فردی و جمعی.
نخستین کاربرد در متنهای این سایت:بیانات در دیدار جمعى از دانشجویان و دانشگاهیان— ۱۳۶۸/۰۳/۲۳
سیر زمانی
از ۱۳۶۸ تا ۱۴۰۴۱۳۶۸۱۴۰۴
روی هر سال بزنید تا فقط شاهدهای همان سال نمایش داده شود.
تعریف در کلام رهبر
دوّم اینکه این میداندارى سیاسى و موضعگیریهاى وزارت خارجه در طول این چند سال، راه صحیح دیپلماسى انقلابى و اسلامى را ترسیم کرده؛ همین که همواره مورد تأیید امام هم قرار میگرفت و مورد تأیید مسئولین قرار میگرفت. یعنى اگر ما براى جامعهی انقلابى و اسلامى قائل به یک دیپلماسى انقلابى و اسلامى هستیم، به همین شکل است که جهتگیریهاى اسلامى در درجهی اوّل قرار بگیرد؛ نسبت به دشمن بههیچوجه از موضع ضعف و رعب برخورد نشود؛ عقل و منطق بر کلّ تصمیمگیریها حاکم باشد؛ در عین اینکه عاقلانه و منطقى حرکت میشود، در مقابل تهدیدهاى قدرتهاى بزرگ، برخوردها کاملاً شجاعانه و گستاخانه باشد؛ این خطّ درست دیپلماسى است.براى خیلیها قابل جمع نیست که چطور یک تشکیلاتى، هم میخواهد با منطق و با حساب و دقّت عمل بکند، هم انقلابى باشد؛ گویى بعضى بین انقلابیگرى و برخورد منطقى یک منافاتى قائل هستند؛ نه، ما مشاهده میکنیم که اینها میتواند با هم جمع بشود. انقلابیگرى به این نیست که ما آنجایى که نباید پرخاش کنیم، بیخودى پرخاش کنیم؛ انقلابیگرى به آن است که ما مواضع اسلامى و انقلابى را قاطعانه، بدون رودربایستى، بدون مرعوب شدن، بدون خام شدن در مقابل برخى از چهرههاى امیدبخش کاذب، حفظ کنیم. وقتى ما توانستیم مواضع انقلابى و اسلامى را -آن خطّ روشن را- دقیقاً حفظ بکنیم و مرعوب قدرتها نشویم و رودربایستى با کسى نداشته باشیم و فریب نخوریم، این همان ممشاى[2] انقلابى و اسلامى است؛ و همین درست است. این خوشبختانه در طول این هشت سال بِمرور رو به سمت تکامل بوده و محفوظ مانده. و لذا امام بزرگوارمان (رضوان الله تعالى علیه)، آن شخصیّت حکیمِ والاى دوراندیشِ نافذالبصیره -که واقعاً بصیرت نافذ و دقیقى داشتند- با رضایت از وزارت خارجه و خطّ کلّى دیپلماسىِ ما از ما جدا شدند و دنیا را ترک کردند؛ راضى بودند، اظهار رضایت میکردند. بارها ما این را از ایشان شنیده بودیم و احساس میکردیم.یک نکته در باب کسبه در نظام اسلامى و کشور اسلامى این است که از دورانهاى گذشته تا امروز، کسبه و اصناف و تجّار و کسانى که در کار دادوستد بودهاند، اهل عمل به دین و عقیدهى دینى و اعتقاد به علماى دین و حضور در کنار آنها بودند؛ این را کسى نمیتواند انکار کند. کسبه از دوران قدیم تا دوران حاضر، جزو قشرهاى متدیّن در کشور ما بودهاند و هستند. همین تدیّن و اُنس با علما موجب شده است که در هر میدانى که علماى دین حضور داشتند، حضور اصناف و کسبه و اهل بازار و دادوستد در آنجا قطعى باشد؛ در مبارزات، در موضعگیرىهاى گوناگون سیاسى و یا دینى. وقتى علماى اعلام در دوران مبارزات ــ چه مبارزات نهضت اخیر و سالهاى دههى ۴۰ و ۵۰، و چه قبل از آن ــ میخواستند یک حضور مردمىِ قاطع را نشان بدهند، دستور میدادند که بازارها تعطیل بشود؛ و بازارىها و کسبه تعطیل میکردند یعنى پشت سر علما مىایستادند و این تأثیر زیادى هم داشت. رژیمهاى جبّار هم این را فهمیده بودند، لذا به انواع طرق درصدد بودند این لشکر مردمى را از روحانیّون جدا کنند؛ یا با فشار و ارعاب و تهدید، یا با بستن مالیاتهاى سنگین استثنائى در دوران ستمشاهى و یا با تبلیغات؛ غالباً هم اثرى نمیکرد. از اوّل انقلاب هم کسبهى ما و اصناف شهرى ما در میدانهاى انقلاب حضور خوبى داشتند؛ در راهپیمایىها بودند، در جبهه بودند، در کمکهاى مالى بودند. پس این قشر را ما یک قشر اسلامى و انقلابى میشماریم. معناى انقلابى هم همین است که در مواضع انقلاب حضور داشته باشند. هر جا انقلاب از آنها متوقّع است، آنها باشند. این در بسیارى از دورانهاى گذشته و در بخش مهمّى از دوران بعد از پیروزى انقلاب نسبت به جمع کثیرى از اصناف کشور وجود داشته است؛ این نکته را نباید کسى مورد مناقشه قرار بدهد.شاهدها (۱۲۲ پاراگراف)
احساسات انقلابی از شعب معنویت؛ ناسازگاری تدین با ضدیت با انقلاب
… با افکار و انگیزهها و احساسات غلط خودشان؛ چون غلط است، مایهى بدبختى ملّت است، مایهى سلطهى بیگانگان است، مایهى ناقص ماندن زندگى یک ملّت است. دانشگاه باید یک محیط دینى باشد. متدیّنین در دانشگاه باید احساس کنند که فضاى عمومى دانشگاه به آنها کمک میکند؛ البتّه تدیّن، دین، معنویّت، اخلاق که از جملهى شعب این معنویّت، امروز همین احساسات انقلابى است؛ امروز کسى نمیتواند بگوید من متدیّنم امّا ضدّ با انقلابى باشد که بر اساس دین است. نه سلایق خاص؛ سلایق خاص را نمیگویم؛ بایستى همهى سلیقهها، همهى مذاقها بتوانند ــ وقتى که اهل دین و معنویّتند ــ در این محیط زندگى کنند. نبایستى یک کسى بر کس دیگرى فشار بیاورد که آقا شما بیا حتماً اینجور که من فکر میکنم فکر کن؛ نه. لذا تشکّلهاى دانشجویى، …مشکلآفرین بودن فکر انقلابی بدون عمل انقلابی
… و ایادى آنها در داخل ــ که پایبندىهاى انقلابى مشکلآفرین است! نه، این دروغ است و افترا است؛ پایبندى انقلابى براى ملّت و دولت گرهگشا است، راهگشا است، مشکلبرطرفکن است. آنچه مشکلساز است، انحراف از اصول اسلام و اصول انقلاب است؛ چه در عمل ما، چه در فکر ما؛ گاهى ممکن است فکر هم انقلابى باشد،[امّا] عمل انقلابى نباشد؛ این هم مشکلآفرین است. شما یک نگاه بکنید به صحنهى جنگ تحمیلى هشتساله، آنجا این قضیّه به روشنى و وضوح خودش را نشان میدهد؛ در سیاست خارجى نگاه کنید، آنجا بوضوح این قضیّه خودش را آشکار میکند؛ و در همهى مسائل دیگر هم همینگونه است. در برنامهریزى بایستى این را رعایت کنیم.