نامهای دیگر: انقلابهای معاصر، انقلابهای قرن بیستم، انقلابهای بزرگ جهان، انقلابهای بزرگ، انقلابهای دیگر جهان، انقلابهای چپ، انقلابهای چپگرا، انقلاب اجتماعی
شکست انقلابها با مزاحمت، فرسایش و ضربهٔ نهایی دشمن
… یک تشکیلاتى به وجود آورد، یک نظامى را واژگون کرد. با یکایک آنها همین کار را کردهاند؛ یعنى اگر توانستهاند، همان اوّل کار رفتند سراغشان، تلاش کردند، [کار آن انقلابها] تمام شده است. بعضیها بودند که همان اوّل کار نتوانستند خودشان را نگه دارند و مغلوب شدند. آنهایى که مشکل داشتند، ضمن اینکه مزاحمتها را رها نکردند؛ مدام مزاحمشان شدند، اذیّتشان کردند، تبلیغات کردند، محاصره کردند، خستهشان کردند، خودشان هم کمین گرفتند یک کنارى تا در لحظهاى که احساس کردند اینها خسته شدند، ناگهان ضربهى نهایى را وارد کنند؛ وارد هم کردند و عموماً هم موفّق شده است. همان جریانهاى ضدّ انقلابى که یک روز منزوى و مغلوب بودند، بعد توانستند بیایند کارها را برعهده بگیرند و زمام را در دست بگیرند و مسلّط بشوند.
به طمع افتادن و موفقیت دشمن با تغییر جهت انقلابها
… عوض شده بود، آن آقا به حساب تغییر تاکتیک میگذاشت؛ میگفت من مانور میکنم، من تاکتیک به خرج میدهم و عمل میکنم! این چه جور تاکتیکى است که انسان دشمن را بر خودش مسلّط کند؟ این اسمش تاکتیک است که حرفهاى خودش را پس بگیرد؟ جهتش را بکلّى عوض کند، اسم این تاکتیک است؟ از اینجور چیزها در زندگى آن انقلابها دیده میشد، دشمن را به طمع مىانداخت، دشمن هم امیدوار میشد، کمین میکرد، موفّق هم میشد؛ کمااینکه تقریباً در همهجا موفّق شدند.
از دست دادن مواضع اصولی زیر فشار دشمنان مسلط
همین قضیه، به شکل بسیار خطرناکتر، در زمینه مسائل اعتقادی و مواضع اصولی مطرح میشود. در اواسط این قرن، بسیاری از کسانی که با اتّکا به موج چپ، در آفریقا و آسیا، انقلابها و نظامهایی به وجود آوردند، بعد از گذشت پنج سال، ده سال، پانزده سال، زیر فشار دشمنان مسلّط و دارندگان زر و زور و بوقهای تبلیغاتی، همه مواضع اصولی خودشان را از دست دادند و بتدریج به آنها نزدیک شدند! فقط اسمهایشان با هم فرق داشت؛ اما باطنشان یکی بود.