برجستهترین پاراگرافهای هر رهبر دربارهٔ این نمایه، هر کدام از یک متن.
تهیهشده با هوش مصنوعیمعنای انسان بودن، فضایل انسانی و نگاه انسانی به همهٔ انسانها.
امام خمینی
روح انسان، و نه جسم او، ملاک انسانیت
من از شما آقایان که نماینده جامعه معلولین هستید تشکر میکنم. خداوند ان شاء الله شماها را سلامت بدارد. خداوند شفای عاجل به شما عنایت فرماید. باید بدانند جامعه معلولین که انسان دارای روحی است و جسمی. آنکه انسان به او انسان است، روح انسان است نه جسم انسان. دعا کنید که آنهایی که روحشان معلول است، آنها شفا پیدا کنند. و دعا کنید که شما جامعه معلولین جسمی، معلولین روحی نباشید. اگر روح شما سالم باشد و روح شما آزاد و قوی باشد، چه باک که دست یا پای انسان معلول باشد. دست و پای انسان مناط انسانیت نیست. این قشر[1] است؛ …
لزوم پیشرفت در انسانیت پیش از هر پیشرفت دیگر
… «نمیشود با قدرتهای بزرگ طرف شد» را از گوشهایتان بیرون کنید. شما بخواهید، میتوانید؛ زیرا پشتیبان شما خداست. این زمزمههایی را که ابرقدرتها به وسیله ایادیشان کردهاند که تا متکی به یکی از دو قدرت نشوید نمیتوانید به زندگی خود ادامه دهید، صد در صد غلط است. به روی پای خودتان بایستید و محکم و استوار با خدا باشید و سعی کنید تا قبل از هر پیشرفتی در انسانیت پیشرفت کنید. در این صورت، خداوند ما را یاری خواهد کرد تا بتوانیم استقلال و آزادی و اسلاممان را حفظ کنیم. ان شاء الله، موفق باشید.
انسانیت راه مستقیم و دوری علم بیتربیت از آن
… است، از اینها انسان بیرون بیاید؛ نه چهارپایی و بر دوشش کتابی چند، این طور نباشد که تعلم باشد، شما در طرف علوم طبیعی و این طایفه هم در طرف علوم فقهی و الهی، دقایق علوم را بررسی کنید، لکن از آن جهالاتی که در نفس است و از آن سرکشیهایی که در نفس است غفلت بکنید. اگر غفلت بکنید، هر قدمی که در علم بردارید از انسانیت دور شدهاید؛ هی دورتر. انسانیت یک راه مستقیمی است، یک راه مستقیم که اگر از این ور کسی برود مُعْوَج است و بر خلاف انسانیت است؛ اگر از آن ور هم برود بر خلاف است و آن کسی که اعوجاج پیدا کرد و راه مستقیم نرفت، هر چه پیش برود دور میشود از راه انسانیت. مثل این میماند که یک خط مستقیم بکشید، دو خط این طور، هر چه این خط جلوتر برود، از خط مستقیم دور میشود.
امام شهید سید علی خامنهای
انسان نبودن کسی که با ظاهر انسانی کار درندگان میکند و از خونریزی لذت میبرد
آنهایی که با ظاهر انسانی کار گرگ را میکنند، آنهایی که با چهرۀ زیبای آراستۀ انسانی به ظاهر، کار دَدها،[5] سگها، و وحشیها و غولها را میکنند، آنها را نمیشود گفت انسانند. آن انسانی که برایش خونریزی لذتبخش است، آن انسانی که برایش از بین بردن جان انسانهای دیگر یک وسیلۀ تفریح است، آن انسانی که برایش تماشای محنتهای دیگران محنتآور نیست، آن انسانی که غم دیگران را میبیند و غمش نیست، این انسان، انسان نیست، ظاهرش هر چه میخواهد باشد؛ خیلی دانشمند است؟ خیلی ثروتمند است؟ خیلی قدرتمند است؟ خیلی به ظاهر تَروتمیز و اتوکشیده است؟ همۀ اینها باشد، هیچکدامِ اینها انسانیّت نیست؛ اتوکشیدگیست، دانشمند بودن است، قدرتمند بودن است، انسان بودن چیز دیگری است.
لزوم نگاه انسانی فراگیر به همهٔ انسانها در جهان
… هم بتوانید حرکت کنید، چه برسد به اینکه امیدِ به قله رسیدن باشد؛ همت بلند. در روایات ما به مؤمن هم توصیه شده است که همتْ بلند داشته باشد. بزرگان به سالک هم میگویند: همتت عالی باشد. این قدمهای اول و فتوحات ابتدای کار، کسی را دلخوش نکند؛ همتهای بلند باید داشت. نگاه هم بایستی انسانی باشد. انسان یعنی آنچه که در همهی جهان گسترده است؛ «إمّا اخ لک فی الدّین او نظیر لک فی الخلق»؛ یا با شما دینش یکی است یا اگر دینش هم یکی نیست، در خلقت و آفرینش مثل شماست؛ انسانیت. نگاه بایستی متوجه یک چنین گسترهی وسیعی باشد.