انتظار، یکى از پُربرکتترین حالات انسان است؛ «منتظر بودن»؛ منتظرِ چه؟ منتظر یک دنیاى روشن از نور عدل و داد؛ یَملَاُ الله بِهِ الاَرضَ قِسطاً وَ عَدلا.[5] خداى متعال سرزمین بشرى را و همهی روى زمین را به دست او از عدالت و دادگسترى پُر خواهد کرد. انتظار چنین روزى را باید داشت. نباید اجازه داد که تصرّف شیطانها و ظلم و عدوان[6] طواغیت عالم، شعلهی امید را در دل خاموش کند. باید انتظار کشید. انتظار، یک چیز عجیبى است؛ یک امر داراى ابعاد گوناگونى است. یکى از ابعاد انتظار، همین است: اعتماد به آینده داشتن، نسبت به آینده امیدوار بودن و مأیوس نبودن. همین روح انتظار است که به انسان تعلیم میدهد که در راه خیر و صلاح مبارزه کند. اگر انتظار و امید نباشد، مبارزه معنى ندارد؛ اگر اطمینان به آینده هم نباشد، انتظار معنا ندارد. انتظار واقعى ملازم است با اطمینان، با اعتماد. کسى را که شما میدانید خواهد آمد، انتظار میکشید؛ آن کسى را که [به آمدنش] اعتماد ندارید و اطمینان ندارید، انتظار [براى] او یک انتظار حقیقى نیست. اعتماد لازمهی انتظار است، و این هر دو ملازم با امید است، و امروز این امید براى همهی ملّتها و همهی مردم دنیا لازم است.انتظار فرج
نامهای دیگر: انتظار منجی
توضیحتهیهشده با هوش مصنوعی
انتظار ظهور امام مهدی (عج) و معنا و آثار آن در زندگی فرد و جامعه.
نخستین کاربرد در متنهای این سایت:بیانات در خطبههای نماز جمعه تهران به مناسبت نیمه شعبان— ۱۳۵۹/۰۴/۰۶
سیر زمانی
از ۱۳۵۹ تا ۱۴۰۲۱۳۵۹۱۴۰۲
فقط سال ۱۳۶۹همهٔ سالها
تعریف در کلام رهبر
امّا معناى صحیح انتظار داراى ابعادى است که توجّه به این ابعاد، براى کسى که میداند چقدر در فرهنگ اسلام و شیعه به انتظار اهمّیّت داده شده است، بسیار جالب است. یک بُعد، این است که انتظار به معناى قانع نشدن به وضع موجود است. «انتظار داریم» یعنى هر چه خیر و عمل خوب انجام دادهایم و به وجود آمده است، کم و غیر کافى است؛ منتظریم تا ظرفیّت نیکىِ عالم پُر بشود. یک بُعد دیگر از ابعاد انتظار، دلگرمى نسبت به آینده براى مؤمنین است؛ انتظار مؤمن یعنى اینکه تفکّر الهى ــ این اندیشهى روشنى که وحى الهى بر مردم عرضه کرده است ــ یک روزى سراسر زندگى بشر را فرا خواهد گرفت. یک بُعد انتظار این است که منتظر، با شوق و با امید حرکت میکند؛ انتظار یعنى امید. و انتظار، ابعاد گوناگون دیگرى هم دارد؛ ما ملّت منتظر، ملّتى که به امید پیشرفت و به امید موفّقیّت اقدام کرد، تلاش کرد، انقلاب کرد و موفّق شد، براى انتظار، باید امروز یک باب بخصوصى در زندگى خودمان باز کنیم.چند مطلب را در مدّت کوتاهى لازم میدانم عرض کنم که اینها مطالب اساسىِ فکرى و سیاسى ما است و به هم مرتبط هم هست. یک مطلب دربارهى این بخش عظیم اعتقادى ما است که عبارت است از انتظار ظهور ولىّعصر و مهدى موعود و منجى بشریّت. همهى مسلمانان، حقیقت مهدى موعود را از طریق روایات خدشهناپذیرى که از نبىّ اکرم (صلّى الله علیه و آله و سلّم) و اولیاى دین رسیده است قبول دارند امّا این حقیقت در هیچ جاى جهان اسلام مثل محیط زندگى ملّت عزیز ما و شیعیان، این برجستگى را و این چهرهى درخشان را و این روح پُرتپش و پُرامید را ندارد. این از برکات آن است که ما به برکت روایات متواترهى خودمان، شخص مهدى موعود را با خصوصیّاتش مىشناسیم. مردم ما ولىّاللهالاعظم را و جانشین خدا در زمین را و بقیّهى اهلبیت پیغمبر را با نام و خصوصیّات مىشناسند؛ با او از لحاظ عاطفى و فکرى ارتباط برقرار میکنند؛ به او میگویند، به او شِکوه میبرند، از او میخواهند و در انتظار آن دوران آرمانى، دوران حاکمیّت ارزشهاى والاى الهى بر زندگى بشر را انتظار میبرند. این انتظار داراى ارزش زیادى است. این انتظار به معناى آن است که وجود ظلم و ستم در عالم، [امید را] از دلهاى منتظران نمیزداید و چشمهى امید را خاموش نمیکند. اگر این نقطهى امید در زندگى جمعیّتى نباشد، چارهاى ندارد جز اینکه به آیندهى بشریّت بدبین باشد.شاهدها (۳ پاراگراف)
انتظار به معنای قانع نشدن به وضع موجود و ناکافی دانستن خیرها
امّا معناى صحیح انتظار داراى ابعادى است که توجّه به این ابعاد، براى کسى که میداند چقدر در فرهنگ اسلام و شیعه به انتظار اهمّیّت داده شده است، بسیار جالب است. یک بُعد، این است که انتظار به معناى قانع نشدن به وضع موجود است. «انتظار داریم» یعنى هر چه خیر و عمل خوب انجام دادهایم و به وجود آمده است، کم و غیر کافى است؛ منتظریم تا ظرفیّت نیکىِ عالم پُر بشود. یک بُعد دیگر از ابعاد انتظار، دلگرمى نسبت به آینده براى مؤمنین است؛ انتظار مؤمن یعنى اینکه تفکّر الهى ــ این اندیشهى روشنى که وحى الهى بر مردم عرضه کرده است ــ یک روزى سراسر زندگى بشر را فرا خواهد گرفت. یک بُعد انتظار این است که منتظر، با شوق و با امید حرکت …نقد برداشت انحرافی انتظار به معنای دست کشیدن از هر اقدام و اصلاح
… انتظار عرض میکنم. اینکه در روایات ما وارد شده است که افضل اعمال امّت، انتظار یا انتظار فرج است،[5] یعنى چه؟ چرا؟ مگر انتظار چیست؟ انتظار ظهور حضرت ولىّاللهالاعظم (ارواحنا فداه) مگر چه مضمونى و چه معنایى را در بطن خود دارد که این قدر داراى فضیلت است؟ یک معناى انحرافى در باب انتظار بود که خوشبختانه امروز از آن فهم و برداشت غلط، اثر چندانى نیست. کسانى که یا مغرض یا نادان بودند، اینجور به مردم یاد داده بودند که انتظار یعنى اینکه شما دست از هر عمل مثبت، از هر اقدام، از هر مجاهدت، از هر اصلاحى بکشید و منتظر بمانید تا صاحب عصر و زمان، خودش بیاید و مطالب را اصلاح کند و مفاسد را برطرف کند. انقلاب، این منطق را و این معناى غلط و برداشت باطل را یا کمرنگ کرد یا از بین برد. پس این معنا امروز در ذهن جامعهى ما بحمدالله نیست.زنده کردن روح انتظار به معنای امید به جهانی عاری از ستم با مجاهدت
حقیقتاً ملّت ما باید روح انتظار را در خود به تمام معنا زنده کند. «ما منتظریم» یعنى امید این را داریم ــ من حالا روى همین بُعد امید، یک قدرى بیشتر مکث میکنم ــ که با مجاهدت، با پیگیرى، این دنیا که به وسیلهى دشمنان خدا و شیاطین پُر شده است از ظلمات جُور و طغیان، پُر شده است از ضعیفکشى، پُر شده است از نکبت حاکمیّت ستمگران و قلدران و زورگویان، در سایهى تلاش ما و در سایهى فعّالیّت بىوقفهى ما، یک روزى تبدیل بشود به جهانى که در آن، انسانیّت و ارزشهاى انسانى محترمند و ستمگر و زورگو و ظالم و قلدر و متجاوز به حقوق انسانها، در آن فرصتى و جایى براى انجام خواستهى خود و اقدام به هواوهوس خود پیدا نخواهند کرد؛ این روشنایى در دیدگاه و در آینده [است]. ما ملّت ایران باید به این معنا، بر روى انتظار، بیش از گذشته تکیه کنیم. چرا بیش از گذشته؟ چون دنیاى بشرى به انتظارى که ما داریم محتاج است. امروز ملّتهاى ضعیف و مظلومِ دنیا به این امیدى که در دل ملّت ایران وجود داشت و در …