رفتن به محتوای اصلی

امیرعباس هویداشخص

نام‌های دیگر: هویدا

مقایسهٔ دیدگاه رهبران
توضیحتهیه‌شده با هوش مصنوعی

نخست‌وزیر رژیم پهلوی در سال‌های ۱۳۴۳ تا ۱۳۵۶.

نخستین کاربرد در متن‌های این سایت:نامه سرگشاده به امیر عباس هویدا (خیانتهای شاه و دولت)— ۱۳۴۶/۰۱/۲۶

سیر زمانی

از ۱۳۴۶ تا ۱۳۵۸
۱۳۴۶۱۳۵۸

فقط سال ۱۳۵۸همهٔ سال‌ها

نقد تأسف از اعدام هویدا، نخست‌وزیر مسئول کشتار مردم

… هست؛ و نمی‌دانم، آن جمعیات حقوق بشر از یک طرف هست؛ و این جمعیتهایی که خودشان درست کرده‌اند برای بازی دادن مردم آنها همه متاسفند. ما می‌دانیم که همه متاسفند. آنها باید عزا بگیرند برای اینکه می‌دانند چه از دست داده‌اند. نوکرها را از دست داده‌اند، چه نوکرهایی! در کشتن هویدا اظهار تاسف زیاد بود. باید دید که کی اظهار تاسف کرده. آنهایی که اظهار تاسف کردند با چه منطق اظهار تاسف زیاد کرده‌اند. یک کسی که سیزده سال نخست وزیر ایران بود و همه کارها با امر نخست وزیر باید بشود، و همه این کشتار با امر نخست وزیر شده است، آن وقت یک ملت مظلوم دستش به این آدم رسیده‌ و یک نفر آدم فاسد [به جبران‌] چند صد نفر، چندین هزار نفر اشخاص صحیح، کشته شده است، باز هم آنها البته باید اظهار تاسف کنند.

تأسف آمریکا از اعدام هویدا، نوکر دیرینهٔ خود

… است که همه قشرهای ظالم و مستکبر با آن مخالفند. ما هیچ توقع نداریم که دولت امریکا یا سایر دوَل ابرقدرت، آنهایی که می‌خواهند منافع ما را ببرند، حالا که ما دست آنها را کوتاه کرده‌ایم بیایند تشکر هم بکنند! البته نباید هم بکنند. خیلی هم اظهار تاسف باید بکنند. اگر از کشتن هویدا امریکا اظهار تاسف نکند خوب، این از یک نوکر پانزده سال یا بیشترِ خودش که از دستش رفته است اظهار تاسف [نکند]، این بیوفایی است به نوکر! اگر از اینکه شاه را می‌خواهیم محاکمه کنیم، می‌خواهیم محکوم کنیم یا اعدامش کنیم، اینها اظهار تاسف نکنند و اظهار تاثر نکنند، از یک نوکرشان قدردانی نکرده‌اند. قدردانی از یک نوکری که همه ذخایر ما را تقدیم امریکا کرده این است که اظهار تاسف بکنند.

تأسف از اعدام هویدا در عین بی‌اعتنایی به کشتار مردم ایران

… نمی‌تواند فکر بکند. اصلًا شرف را اینها نمی‌توانند بفهمند یعنی چه! همه شرف را به این می‌دانند که مبلشان خیلی خوب باشد! شرافت را، به این می‌دانند که چندین دستگاه مثلًا عمارت داشته باشند. عمارت چه جوری باشد. انسانیت اصلًا فکرش را نمی‌کنند؛ تو خط این نیستند. اگر اینها در خط این مسائل بودند، خوب، این همه آدم از ایران کشته شد، این همه متفکرین، روحانیین، ابریا، مظلومها، زن و بچه، کوچک و بزرگ، توی این خیابانها خونشان ریخته شد، این اهمیتی نداشت! هیچ وقت تاسفی [نبود.] تاسف ندارد اینکه! خوب، یک دسته را کشتند [که‌] اینها مانع از استفاده‌های ما بودند. اما هویدا وقتی کشته می‌شود صدایشان درمی‌آید؛ تاسف می‌خورند!

قصاص بودن اعدام هویدا و رفتار بدون آزار با او در زندان

… آنها هم غیر از همین طبیعت و غیر از همین مادیت ادراک ندارند. نمی‌توانند بفهمند. معنویات را اصلًا نمی‌توانند بفهمند. البته آنهایی که معنویات دارند در نظر آنها محکومند. آنهایی که دفاع از مملکتشان می‌کنند، آنهایی که جانیها را کشتند [...] آن هم هیچ زجر نبوده است؛ فقط یک قصاص بوده است. این هویدا در آنجا که بود روزنامه هم می‌خواند! به من اطلاع می‌دادند که خیلی حالش خوب است. اگر یکی از ماها در حبس هویدا بودیم، آن عمل را می‌کردند که با همه حبسیها می‌کردند؛ آن زجرها را می‌دادند که به همه حبسیها زجر می‌دادند، لکن وقتی مسلمان همین آدم جانی را می‌گیرد و حبس می‌کند، به دستور اسلام نباید زجرش بکند. محاکمه‌اش می‌کنند، جانی هست می‌کشندش. …

مسئولیت جنایات دوران نخست‌وزیری طولانی او

این هویدا پانزده سال، یا سیزده سال تقریباً نخست وزیر بود و تمام جنایات گردن نخست وزیر است. ما هر نخست‌وزیری که در آن عصر [منصوب‌] شده، اگر پیدا کنیم مثل شریف امامی[4]، مثل بختیار[5]- محکوم به قتلند اینها. بختیار خودش اقرار کرد که به امر من قتل واقع شد. اینها عامل قتلند به این طور که وادار کردند به قتل عام. جمعیت اینها مفسدند؛ اینها فاسدند. ما برای …

دشمنی آشکار با اسلام و مسلمین و مجازات او

… که ما امروز مبتلای به آن هستیم و آن دسته منافقینی که اظهار اسلام می‌کنند و کمر اسلام را می‌خواهند بشکنند. کار مسلمانها با اینها مشکل است. حل مسئله اینها بسیار مشکل است. این غیر از آنی است که «نصیری» است، که مطلبش معلوم است. و «هویدا» است که مطلبش معلوم است. «هویدا» معلوم بود دشمن اسلام و مسلمین است. و «نصیری» هم معلوم بود که مردم را چه کرده و تکلیف مردم با او معلوم بود. و گرفتند آنها را و به جزای خودشان رساندند. اما آن آدم مقدس مآبی که تسبیح هم دستش گرفته است و می‌گوید به اسلام هم من خدمت می‌کنم. این مقدس مآب را چه باید بکنیم ...؟ این طایفه منافقین هم که نمی‌شود با آنها کاری کرد. اسلام از صدر، از اولی که اسلام پیدا شده تا حالا، مبتلای به این جمعیت هست. و حل مساله …

صدور فرمان کشتار جوانان از سوی شاه و هویدا

… و در ظرف پنجاه سال همه را در تحت فشار قرار داده‌اند اینها جنایاتی به این ملت کردند که اگر ... دادگاهها نبود خود ملت می‌ریختند و آنها را می‌کشتند! دادگاهها کنترل کردند عواطف ملت را، ملتی که در خیابانها جوانهای خود را با امر امثال‌ اینها به خون آغشته دیده؛ با امر همین شاه و با امر همین هویدا[2] و با امر همین[3]) 48 (و امثال اینها. طاقت ندارد که اینها را زنده ببیند.