پس از اهدای سلام و تحیت، شماره بیست مکتب مبارز و مرقوم هیات مدیره را ملاحظه نمودم. هجوم ناراحتیها و تراکم نگرانیهای ناشی از وضع رقتبار مسلمین- عموماً- و ملت عزیز ایران- خصوصاً- و عدم توجه مقامات مسئول به مصالح مسلمین و رفتار وحشیانه دستگاه ظلم با ملت ایران و خصوصْ علما و محصلین حوزههای علمیه و جوانان غیور دانشگاهی، تاب و توان را میبرد و انسان آگاه را در تحت فشار خُرد میکند، اگر نباشد امیدها و نویدهایی؛ و با خواست خداوند متعال نویدهایی در کار است که امید را به آتیه نزدیکی تقویت میکند. طبیعی ساختمان بشری است که هر چه ستمکاری و ظلم و بیعدالتی در جامعه و ملتی اوج گیرد، به همان نسبت قوه مقاومت در ملت رشد میکند. شاهد زنده، اوضاع اخیر ایران است.