من الآن که اشتغال به این مکتوب دارم، برای قم و سایر بلاد نگرانم؛ و نمیدانم با یک رژیم مبتلا به جنون عصبی[3] باید چه کرد. اخبار قم تا این ساعت موجب نگرانی است و عاقبت را نمیتوانم درست حدس بزنم؛ ولی از جهتی خطر و از جهتی امیدبخش است. از جنابعالی امید دعای خیر دارم. و السلام علیکم و رحمه الله.
امید به گشایش الهی با وجود فزونی رنجهای روحی
… خدمت با ارزش تشکر و از خداوند تعالی مسالت دارم که موجب اجر جزیل برای آن حضرت و استفاده برای دیگران شود. و کسالت و نقاهت وجود مسعود بکلی مرتفع گردد. این جانب بحمد الله سلامت هستم؛ گرچه جزئیاتی از قبیل درد سینه و کمر گاهی هست لکن له الحمد و الشکر که مهم نیست. کسالات روحی هر روز رو به تزاید است و خواهد بود. «و لعلّ الله یُحْدِث بَعْدَ ذلک امراً وَ الی الله الْمُشْتکی».[1] از حضرت عالی امیدوار دعای خیر برای حسن عاقبت هستم. و السلام علیکم و رحمه الله.
امیدواری در آخر عمر به محبت موالیان و حسن ظن آنان
… که حاکی از محبت و علاقه نسبت به این جانب بود موجب تشکر گردید. سلامت و توفیق جنابعالی را از خداوند تعالی خواستار است. زبان من عاجز است از شکر در درگاه خالق متعال و مقلب القلوب که با رحمت واسعه خود این قلوب پاک بیآلایش را به این حقیر بیبضاعت متوجه فرموده. امیدواری من در این آخر عمر به این محبتها و الطاف خاصه موالیان است. امیدوارم خداوند تعالی با من به حُسن ظنّ شماها رفتار کند. ما در درگاه خدای متعال چیزی نیستیم و چیزی نداریم که تقدیم کنیم به مقام دوست؛ هر چه هست از اوست. نِعَمُهُ ابتِداءٌ و الحمد منه و إلیه.