رفتن به محتوای اصلی

امام صادق (ع)شخص

مقایسهٔ دیدگاه رهبران
توضیحتهیه‌شده با هوش مصنوعی

ششمین امام شیعیان، زندگی، مکتب علمی و مبارزهٔ او.

نخستین کاربرد در متن‌های این سایت:بیانات در نشست سه‌جانبه با شهید مطهری و دکتر شریعتی— ۱۳۵۵/۱۰/۱۰

سیر زمانی

از ۱۳۵۵ تا ۱۴۰۴
۱۳۵۵۱۴۰۴

فقط سال ۱۳۷۲همهٔ سال‌ها

روایت تأخیر امر ولایت الهی از سال ۷۰ به ۱۶۰ پس از شهادت امام حسین (ع)

… حادثه‌ى عاشورا (علیهم سلام الله‌)، بر طبق آنچه انسان از مجموع حالات اینها به دست مى‌آورد، این بوده است که یک نظام اسلامى را به ‌وجود بیاورند؛ حالا بعضى بالمباشره،[11] یا بعضى بالتّسبیب[12] و براى دورانهاى نزدیک به زمان خودشان، که روایاتى در این زمینه داریم. روایتى از امام صادق (علیه الصّلاة و السّلام) است که خداى متعال این امر را ــ یعنى امر خلافت ‌الهى و ولایت الهى را ــ براى سال ۷۰ معیّن کرده بود؛ «فَلَمّا قُتِلَ الحُسَینُ اِشتَدَّ غَضَبُ اللهِ عَلى اَهلِ الاَرض»[13] ــ این عبارت حدیث است ــ بعد خدا آن را تأخیر انداخت تا سال ۱۶۰؛ و ما گفتیم به شما، و شما آن را افشا کردید، خداى متعال آن را تأخیر انداخت. اگر بر همین روالى که عمر مبارک ائمّه (علیهم‌ السّلام) طى شده باشد، طى بشود، سال ۱۶۰ میشود دوران امام موسى‌بن‌جعفر (علیه الصّلاة و السّلام) ــ امام صادق (علیه‌ السّلام) سال ۱۴۸ رحلت فرمودند ــ این‌جور کار میکردند، براى این کار میکردند. حرکت، براى تشکیل یک …

تعهد به نفقهٔ خانوادهٔ مبارزان با حکام فاسد

… (علیهم ‌السّلام).[6] امّا همه‌ى آنها هم میدانستند که پشت سر آنها یک امامى وجود دارد مثل امام صادق، مثل موسى‌بن‌جعفر(علیه الصّلاة و السّلام)، مثل امام هشتم؛ رهبر او است، آقا او است، ناظر و حاضر او است، هواى آنها را دارد، اهل‌ و عیال آنها را رسیدگى میکند. امام صادق طبق روایت فرمود بروند بجنگند، بروند مبارزه کنند با این حکّام فاسد، وَ عَلَىَّ نَفَقَةُ عَیالِه؛[7] من عهده‌دار نفقه‌ى عیال آنها میشوم. جامعه‌ى بزرگ شیعه بود، تحسینشان میکردند، تمجیدشان میکردند، بالاخره یک دلگرمى‌اى به بیرون میدان جنگ داشتند.

حدیث او در رد تشبیه به روایت شیخ مفید

مفید در پاسخ پس از آن‌که درباره‌ی سابقه و ریشه‌ی این تهمت قدری سخن میگوید و روایات وارده از اهل‌بیت(ع) در رد تشبیه را بیش از حد احصاء قلمداد میکند حدیثی در این‌باره از حضرت ابیعبدالله (ع) نقل میکند، آنگاه میگوید: «این سخن ابیعبدالله (علیه‌السّلام) است، حالا چطور ممکن است که ما این را از معتزله گرفته باشیم؟! مگر این‌که گوینده‌ی این حرف در دینداری ضعیف باشد. (الحکایات ص ۷۹ - ۸۱)