… از بیان کسى همچون من هستند. ماها کمتر از آن هستیم که در حریم معرفت این بزرگواران بتوانیم وارد بشویم؛ معترفیم به قصور و به عجز و به حقارت خودمان. همهى ائمّه اینجور هستند و این بزرگوار بیش از بقیّهى ائمّه (علیهم السّلام) شایستهى این توصیف و تجلیل است. درست است که اگر ائمّهی دیگر ما هم در آن زمان و در آن شرایط قرار میگرفتند همان کارى را میکردند که حضرت ابىعبدالله (علیه السّلام) کرد امّا واقعیّت این است که بالاخره این قرعه به نام این بزرگمرد افتاد. خدا او را برگزید براى آنچنان فداکارى عظیم که تا آنجایى که ما شناختیم، در طول تاریخ بىنظیر بود. و حسنبنعلى (علیه السّلام) و دیگر بزرگان خاندان پیغمبر فرمودهاند: لا یَومَ کَیومِکَ یا اَباعَبدِالله؛[2] هیچ روزى مثل عاشورا نبود و هیچ فداکارىای مثل فداکارى آن بزرگان نبود. فداکارى، تاج کرامتى شد بر سر این بزرگمرد و یارانش؛ و آن مجموعه درّةالتّاجى[3] …
محبت مردم به امام حسین ضامن حیات و بقای اسلام
… در زلال محبّت داشته؛ دینِ تولّا و تبرّا است؛ آئینِ دوست داشتن و دشمن داشتن است؛ عاطفه در آن با فکر هماهنگ و همدوش است. خیلى چیزهاى مهمّى است؛ خیلى اصل سحرآمیز عجیبى است. اگر محبّت در تشیّع نبود، این دشمنىهاى عجیبى که با شیعه شده، باید آن را از بین میبرد. همین محبّت شما و محبّت این مردم به حسینبنعلى (علیه السّلام) ضامن حیات و بقاى اسلام است. معنای اینکه امام میفرمودند عاشورا اسلام را نگه داشت، همین است؛[6] فاطمیّه هم همینجور است، ولادت پیغمبر هم همینجور است، ولادت ائمّه (علیهم السّلام) هم همینطور است، وفیاتشان هم همینطور است. این محبّت را باید با استفادهى از این هنر در میان مردم، هم عمق …
پیروزی باطنی امام حسین (ع) و بیمه شدن اسلام با خون او
… عزیز شهدا عرض میکنم که خدا را شکر که خون شهداى شما هدر نرفت؛ خدا را شکر که اگر جسم شهداى عزیز شما به خاک و خون غلتید، امّا روحشان شاد است. آنها براى این جنگیدند و کشته شدند که اسلام عزیز بشود و اسلام عزیز شد، همچنان که خون حسینبنعلى به هدر نرفت؛ آن بزرگوار را با آن وضع فجیع به شهادت رساندند و علىالظّاهر دشمن توانست آن عزیزان را به شهادت برساند و ظاهر مطلب این بود که یزید پیروز شد، امّا در باطن حسینبنعلى پیروز شد. حسینبنعلى براى باقى ماندن اسلام، خون خود را نثار کرد و در این راه توفیق پیدا کرد و اسلام را توانست بیمه کند. عزیزان شما هم اسلام را و جمهورى اسلامى را بیمه کردند.
فلسفهٔ فداکاری: نجات مردم از جهالت و گمراهی
خوب است که این درس را ما از حسینبنعلى (علیه السّلام) بگیریم؛ مخصوصاً این ایّام که ایّام آخر ماه صفر است و این دو ماهى که ماجراى عاشورا در آن تکرار میشود، رو به پایان است. در یک زیارتى از زیارتهاى امام حسین (علیه السّلام) که در روز اربعین خوانده میشود جملهاى بسیار پُرمعنا هست و آن جمله این است که: وَ بَذَلَ مُهجَتَهُ فیکَ لِیَستَنقِذَ عِبادَکَ مِنَ الجَهالَة؛ فلسفهى فداکارى حسینبنعلى (علیه السّلام) در این جمله گنجانده [شده] است. زائر، به خداى متعال عرض میکند که این بندهى تو، این حسین تو، خون خود را نثار کرد تا مردم را از جهالت نجات بدهد؛ وَ حَیرَةِ الضَّلالَة؛[2] مردم را از سرگردانى و حیرتى که در گمراهى هست، نجات بدهد. ببینید چقدر این جمله پُرمغز و داراى چه مفهوم مترقّى و پیشرفتهاى است.
شراکت امام حسین (ع) در صلح و دفاع از آن
… پُرشورتر از همه کیست؟ شهادتآمیزترین زندگى را چه کسى داشته است؟ غیرتمندترین آنها در مقابل دشمن براى حفظ دین چه کسى بوده؟ حسینبنعلى (علیه السّلام) بوده دیگر؛ حسینبنعلى (علیه السّلام) با امام حسن در این صلح شریک بودند. تنها امام حسن که صلح نکرد؛ امام حسن و امام حسین [صلح] کردند؛ منتها امام حسن جلو بود، امام حسین پشت سر او بود؛ و امام حسین (علیه السّلام) جزو مدافعین ایدهى صلح امام حسن بود. وقتى که در یک مجلس خصوصى یکى از یاران نزدیک، از این پُرشورها و پُرحماسهها، یک اعتراضى به امام مجتبىٰ (علیه الصّلاة و السّلام) کرد، امام حسین با او برخورد کردند؛ فَغَمَزَ الحُسَینُ فى وَجهِ حُجر.[3] یعنى هیچ کس نمیتواند بگوید که اگر امام حسین به جاى امام …