رفتن به محتوای اصلی

امام حسین (ع)شخص

مقایسهٔ دیدگاه رهبران
توضیحتهیه‌شده با هوش مصنوعی

سومین امام شیعیان و قیام عاشورای او.

نخستین کاربرد در متن‌های این سایت:گزیده‌ای از بیانات در مسجد امام حسن مجتبی (علیه‌السلام)— ۱۳۵۲/۱۲/۲۴

سیر زمانی

از ۱۳۵۲ تا ۱۴۰۴
۱۳۵۲۱۴۰۴

روی هر سال بزنید تا فقط شاهدهای همان سال نمایش داده شود.

شاهدها (۳۲۰ پاراگراف)

سرور آزادگان و الگوی زندگی هر مسلمان آزاده

امیدوارم ان‌شاءالله‌ روح مقدّس سیّدالشّهدا (سلام الله‌ علیه) که سیّد آزادگان و سیّد مجاهدان و سیّد شهیدان و سرمشق و الگوى زندگى هر مسلمان آزاده است [از شما خشنود باشد] و ادعیه‌ى زاکیه‌ى ولىّ‌عصر (ارواحنا لمقدمه الفداء) شامل حال شماها باشد و ان‌شاءالله‌ با کارهاى شما عزیزان، قلب مقدّس امام از شما راضى بشود و چه برادران روحانى، چه برادران پاسدار در مجموعه‌ى سپاه پاسداران، مشترکاً آن راهى را طى کنید و ادامه بدهید که همان را شروع کردید و مطمئن باشید که ان‌شاءالله‌ فضل و برکات الهى هم با شما است.

برجسته‌تر شدن روزافزون اثر خون شهیدان از زمان شهادت سیدالشهدا

… مکرّم شهیدان عزیز، عطر شهادت و روح فداکارى و مجاهدت براى صاحبان بینش، متصاعد و محسوس است. اگر ده‌ها سال دیگر هم بگذرد، آنچه باید به عنوان بالاترین ارزشها محسوب بشود، همین ارزش شهادت و فداکارىِ شهیدان عزیز ما است. زمان همه‌‌چیز را کهنه میکند مگر خون شهید را. ببینید از زمان شهادت سیّدالشّهدا (علیه الصّلاة و السّلام) قرنها گذشته است امّا اثر یاد شهیدان و خون شهیدان روزبه‌روز برجسته‌تر شده است.

پیروی جوانان شهید از امام حسین در روسفید کردن اسلام

عزیزان من، زنان و مردان مسلمان و فداکار این خطّه‌ى شهیدپرور! بدانید خون جوانان شما بحمدالله هدر نرفت. جوانان شما با جان خودشان مثل مولا و آقایشان حسین‌بن‌على (علیه ‌السّلام) توانستند اسلام را روسفید کنند و مسلمین را سربلند کنند. امروز مسلمانها در دنیا قوى شده‌اند، جوانان در نقاط مختلف دنیاى اسلام به شوق اسلام به ‌پا خاسته‌اند. این را چه ‌کسى کرد؟ این عزّت و شکوه و عظمت را چه‌ کسى به اسلام داد؟ این حیثیّت را براى امّت عظیم اسلامى چه ‌کسى امروز به وجود آورد؟ همین جوان شما، همین عزیز …

شناخت امام حسین از سوی ملت به‌ویژه جوانان و رزمندگان

… دهه‌‌ى عاشورا و بعد از عاشورا- هر وقت بر حسین‌‌بن‌‌على دل سوزاندید و گریه کردید، یادتان باشد که چرا بر حسین گریه میکنید، یادتان باشد که پیام این اشک و این عزادارى چیست؛ جورى نباشد که ما هم غافل بمانیم تا مجبور بشویم بر خودمان عزادارى کنیم و حسین را نشناسیم؛ البتّه ملّت ما بحمدالله‌ حسین را شناخته، مخصوصاً جوانهایمان و رزمندگانمان. این درباره‌ی محرّم.

تأخیر وقت حکومت الهی از سال ۷۰ پس از شهادت امام حسین

اما آن مطلبی که میخواستم از زندگی امام باقر عرض بکنم این است که اوّلاً در یک روایت از امام باقر (علیه السّلام) تعیینِ وقت شده برای خروج[37] و این چیز عجیبی است؛ حدیث در کافی است؛ عَن اَبی حَمزَةَ الثُّمالیِّ بِسَنَدٍ عالٍ، قالَ سَمِعتُ اَبا جَعفَرٍ عَلَیهِ السَّلامُ یَقولُ یا ثابِتُ اِنَّ اللهَ تَبارَکَ وَ تَعالیٰ قَد کانَ وَقَّتَ هَذا الأَمرَ فِی السَّبعین‌؛ سال هفتاد قرار بوده حکومت الهی تشکیل بشود؛ فَلَمّا اَن قُتِلَ الحُسَینُ صَلَواتُ اللهِ عَلَیهِ اشتَدَّ غَضَبُ اللهِ تَعالَی عَلیٰ اَهلِ الاَرضِ فَاَخَّرَهُ اِلیٰ اَربَعینَ وَ مِائَةٍ فَحَدَّثناکُم فَاَذَعتُمُ الحَدیثَ فَکَشَفتُم قِناعَ السَّترِ وَ لَم یَجعَلِ اللهُ لَهُ بَعدَ ذٰلِکَ وَقتاً عِندَنا وَ یَمحُوا اللهُ ما یَشاءُ وَ یُثبِتُ وَ عِندَهُ اُمُّ الکِتاب؛ ابوحمزه میگوید: فَحَدَّثتُ بِذٰلِکَ اَبا عَبدِ‌اللهِ عَلَیهِ السَّلامُ فَقالَ قَد کانَ کَذٰلِک».[38]‌ سال ۱۴۰ دوران زندگی امام صادق است؛ این همان چیزی است که بنده قبل از آنکه این حدیث را هم ببینم، از روال زندگی ائمّه به نظرم میرسید که [تشکیل] حکومتی که امام …

شباهت مصیبت امام خمینی (ره) به او

خداوند حکیم دشوارترین محن و بلیاتی را که بر اولیای خود مقدر فرموده است، بر آن قلب واسع نازل فرمود. این نیز یک شباهت دیگر به حسین بن علی علیه‌السلام. اینجانب تأثّرات خود را، با یاد حلم و صبر و توکل آن روح بزرگ، تسلّا می‌بخشم و پایداری آن وجود برکت‌خیز را مسئلت می‌کنم.

مرقد امام حسین (ع)، منشأ شور مبارزه در شیعیان

… کردند؛ گفتند در این موعدِ معیّن، در آن کنگره هرکس بتواند شرکت کند. آن موعد، روز اربعین است؛ و جاى شرکت، سرزمین کربلا است؛ چون روح شیعه روح کربلائى است، روح عاشورائى است؛ در کالبد شیعه تپش روز عاشورا مشهود است؛ شیعه هرجا که هست دنباله‌روِ عاشوراى حسین است. این است که مى‌بینیم همه جا این تپش‌هایى که در شیعه مکشوف شده، از آن مرقد پاک ناشى است؛ اینها شعله‌هایى بوده که از آن روح مقدّس و پاک و از آن تربت عالى‌مقدار سرکشیده؛ به جانها و روحها زده؛ انسانها را به گلوله‌هاى داغى تبدیل کرده و آنها را به قلب دشمن فرو برده.

پاسخ به نگرانی زینب با تسلیم به خواست الهی

حالا در یکی از منازل بین راه احساس کرد که خطرناک است، رفت به امام حسین عرض کرد، برادر احساس خطر می‌کنم من، وضع را خطرناک می‌بینم. می‌داند مسئله، مسئلۀ شهادت و اسارت است، اما درعین‌حال آن‌چنان هیجانِ حوادث او را زیر فشار می‌گذارد که به امام حسین مراجعه می‌کند. اینجا امام حسین چیز زیادی به او نگفتند، فرمودند چیزی نیست، هرچه خدا بخواهد همان پیش خواهد آمد و قریب به این مضمون که هرچه خدا بخواهد آن خواهد شد.[4] دیگر ما از زینب کبری سلام‌الله‌علیها چیزی نمی‌بینیم که به امام حسین گفته باشد یا سؤال کرده باشد یا یک فشاری را در روح خودش احساس کرده باشد و به امام حسین منتقل کرده باشد، مگر در شب عاشورا.

ادامهٔ شیوهٔ امام حسن (ع) تا مرگ معاویه

پس از آن نوبت به امام حسین (ع) رسید؛ آن بزرگوار نیز همان شیوه را در مدینه و مکه و جاهای دیگر دنبال کردند، تا اینکه معاویه از دنیا رفت و حادثۀ کربلا پیش آمد. گرچه حادثۀ کربلا قیامی بسیار مفید و بارور‌کننده برای آیندۀ اسلام بود، اما به‌هرحال آن هدفی که امام حسن و امام حسین دنبال می‌کردند به تأخیر انداخت، برای اینکه مردم را مرعوب کرده، یاران نزدیک امام حسن و امام حسین را به دَم تیر برده و دشمن را مسلط نمود، و این …

تفاوت اوضاع زمان قیام او با زمان امام حسن (ع)

… که آری، نوۀ پیغمبر متأسفانه تحت تأثیر القائات یک عده‌ای از دوروبَری‌های داغ خودش قرار گرفت، جان خودش را هم به خطر انداخت، جان یک عده‌ای را هم به خطر انداخت، خب، خدا او را رحمت کند، خدا بیامرزد؛ اگر او را از دست دادیم، اقلاً خالُ‌المؤمنین، معاویه را داریم! اسلام می‌شد اسلام معاویه...درست است که بیست سال بعد امام حسین همین کار را کرد، با هفتاد نفر رفت زد به قلب دشمن، اما زمان امام حسین اوضاع خیلی فرق کرده بود. (65/3/4) اگر امام مجتبی به میدان جنگ می‌رفت و در آن روز جنگ نمایانی می‌کرد و خود و یارانش کشته می‌شدند و خون آنها می‌ریخت، ممکن بود که ده نفر، بیست نفر، صد نفر، هزار نفر ناظرِ قضیه را به اعجاب و تحسین وادارد، اما این کاری بود که مساوی بود با اِنعِدام[3] مکتب …

پیش‌آمدن شرایط قیام در دوران او و خبر پیشین پیامبر (ص) از آن

… وظیفه و تکلیف الهی و اسلامی و قرآنی خود عمل کرده‌اند؛ و هرکدام دیگر جای این عامل می‌بودند، عیناً مثل او عمل می‌کردند. عقیدۀ ما این است که اگر امام حسین به‌جای امام حسن بود، حتماً صلح می‌کرد؛ اگر امام حسن در دوران امام حسین بود، حتماً شهید حادثۀ کربلا بود. (52/11/12) [منتها] این شرایط در دوران امام حسین پیش آمد و این را خدای متعال به پیغمبرش هم قبلاً خبر داده بود، پیغمبر اسلام هم گفته بود. (63/7/20)

فرمان بازگشت به ام‌وهب و منع او از جنگیدن

… خواست همسر خودش را به‌طرف خیمه‌های زن‌ها برگرداند. با اصرار، زنش را می‌کشید به‌طرف خیمه‌های حرم؛ زن فریاد زد، گفت من را نفرست به خِیام حرم، بگذار من هم مجاهدت کنم و با تو به شهادت برسم. مرد کوشش می‌کرد زنِ خودش را به یک محل امنی برساند و زن مقاومت می‌کرد. امام حسین علیه‌السلام از آن عقب فریاد زدند و زن را خواستند، گفتند برگرد بیا، تو نجنگ. این خانم برای اطاعت امر سیدالشهدا علیه‌السلام برگشت به‌طرف خیمه‌های حرم. اما چند لحظه‌ای نگذشته بود که یک صدایی نظرش را جلب کرد، نگاه کرد دید که شوهر محبوب و عزیزش ضربت شدیدی خورده و روی خاک‌های گرم کربلا افتاده؛ زن بی‌تاب شد، دیگر نتوانست خودش را نگه دارد، …

وعدهٔ سیراب شدن علی‌اکبر به دست جدش پیامبر

… ای ابن‌سعد! خدا رَحِم تو را قطع کند، همان‌طورکه رَحِم مرا قطع کردی.] نقل می‌کند مرحوم ابن‌طاووس که این جوان رفت به میدان جنگ «فَتَقَدَّمَ نَحْوَ القَومِ» و چطور جنگید و بعد برگشت پیش پدرش و گفت: پدر جان! تشنگی دارد من را می‌کُشد، اگر آبی داری به من بده. حضرت در جواب به او فرمود که برو بجنگ، طولی نخواهد کشید که به دست جَدت سیراب خواهی شد. «فَرَجَعَ اِلَى مَوقِفِ النُّزّالِ» علی‌اکبر برگشت به جای جنگ، به صحنۀ جنگیدن «وَ قاتَلَ اَعظَمَ القِتالِ» ـ این ابن‌طاووس است، آدم ثقه‌ای است؛ این‌طور نیست که حالا برای گریه‌گرفتن، به‌صورت مثلاً گرم‌کردن مجلس بخواهد حرفی بزند، نه، عباراتش عبارات متقنی است ـ …

بزرگ کردن و تربیت قاسم‌بن‌الحسن از کودکی

… در این میدان؟ امام حسین خواستند این نوجوان را آزمایش کنند، گفتند: عزیزم! ـ به تعبیر ما ـ کشته‌شدن در ذائقۀ تو چگونه است؟ گفت: «اَحلَى مِنَ العَسَلِ» از عسل شیرین‌تر است. ببینید! این، آن جهت‌گیری ارزشی است در خاندان پیغمبر؛ تربیت‌شده‌های اهل‌بیت این‌طورند. این نوجوان از کودکی در آغوش امام حسین بزرگ شده است؛ یعنی سه‌ساله بوده است تقریباً، سه چهارساله بوده که پدرش از دنیا رفته است و امام حسین این نوجوان را بزرگ کرده؛ مُربّیٰ به تربیتِ امام حسین است.

بوسه زدن پیامبر اکرم (ص) بر لب و دندان او در کودکی

… این‌کسی‌که اینجا ایستاده و شما دارید درمقابل او می‌جنگید، ای لشکریان! نبادا او را نشناسید، نبادا ندانید به روی چه کسی دارید شمشیر می‌کشید! بشناسید، این حسین است که این‌چنین درمقابل شما ایستاده است، جگرگوشۀ پیغمبر است. در عالم اسلام کیست که حسین را نشناسد! کیست که نداند پیغمبر اکرم بر لب و دندان اباعبدالله در کودکی بوسه می‌زده است! لذا نقشش را ایفا می‌کند، حسین‌بن‌علی را معرفی می‌کند، هدفش را بیان می‌کند و می‌رود به‌سوی مرگ و شهادت. 1352/1

برکات حکومت امام حسین (ع) در صورت پیشگیری از واقعهٔ کربلا

… نگرفته بود، آنها می‌ریختند هانی را نجات می‌دادند؛ با نجات هانی، قدرت پیدا می‌کردند، روحیه پیدا می‌کردند، می‌آمدند اطراف دارالاماره، عبیدالله را می‌گرفتند یا می‌کشتند، یا می‌فرستادند می‌رفت؛ کوفه می‌شد برای امام حسین، دیگر واقعۀ کربلا اصلاً اتفاق نمی‌افتاد. اگر واقعۀ کربلا اتفاق نمی‌افتاد، یعنی امام حسین به حکومت می‌رسید. این حکومت اگر شش ماه هم طول می‌کشید، برای تاریخ برکات زیادی داشت. بیشتر هم ممکن بود طول بکشد. یک حرکت بجا، یک‌وقت تاریخ را نجات می‌دهد، یک حرکت نابجا که ناشی از ترس و ضعف و دنیاطلبی و حرص به زنده‌ماندن است، گاهی تاریخ را در ورطۀ گمراهی می‌غلتاند. این نقش خواص است، خواصِ ترجیح‌دهندۀ دنیا بر دین.

ناخشنودی امام از خرافی جلوه‌دادن جامعهٔ محب اهل‌بیت (ع)

..نباید کاری کنیم که آحاد جامعۀ اسلامیِ برتر، یعنی جامعۀ محبِّ اهل‌بیت علیهم‌السلام که به نام مقدس ولیِّ عصر ارواحنافداه به نام حسین‌بن‌علی علیه‌السلام و به نام امیرالمؤمنین علیه‌الصلاة‌والسلام مفتخرند، در نظر مسلمانان و غیر مسلمانان عالَم، به‌عنوان یک گروه آدم‌های خرافیِ بی‌منطق معرفی شوند...امام حسین علیه‌السلام به این معنا راضی نیست.

یادآوری شهادت آن حضرت با لب تشنه به‌دست امام سجاد (ع)

نقل شده که امام سجاد علیه‌السلام به‌صورت غیر مستقیمی، مسئلۀ عاشورا را زنده می‌کردند در بین مردم؛ هروقت خدمت حضرت آب می‌آوردند که آن حضرت آب بنوشند، حضرت تا چشمشان به آب می‌افتاد، بنا می‌کردند گریه‌کردن، و به یاد می‌آوردند و بر زبان جاری می‌کردند که پدر بزرگوارشان را با لب تشنه در کربلا شهید کردند.[1] هروقتی از کوچه‌های مدینه عبور می‌کردند و می‌دیدند یک حیوانی، گوسفندی، چیزی را، کسی می‌خواهد ذبح کند، می‌ایستادند، خب شخصیت حضرت، شخصیت بسیار والا و ارجمندی بود، رو می‌کردند به این قصاب ـ مردم هم متوجه می‌شدند که امام چه می‌خواهد بگوید ـ سؤال می‌کردند که آیا به این گوسفند آب دادی یا نه؟ بعد از آنکه آن شخص جواب می‌داد که دادم یا نه، بعد می‌گفت: بله! من فراموش نمی‌کنم که پدرم حسین را، در کربلا، با لب تشنه شهید کردند.[2] این حادثۀ عطش امام حسین علیه‌الصلاة‌والسلام و آن چیزهایی که آن بزرگوار به چشم خودش در کربلا دیده بود، دست‌مایه و ابزار واقعی مبارزۀ امام سجاد بود. (67/6/4)

فزونی خشم الهی بر اهل زمین پس از شهادت او

من این حدیثِ چندین‌بارتکرارشده را گفته‌ام،[15] حالا هم بد نیست آن را بگویم؛ امام صادق صلوات‌الله‌علیه فرمود که قرار بود حکومت اسلامی در قضاءالله، در سال 70 هجری تشکیل بشود، بعد که حادثۀ عاشورا پیش آمد، به تأخیر افتاد، که در روایت به این صورت آمده: «فَلَمّا قُتِلَ الحُسَیۡنُ»[16] ـ در سال 61 که امام حسین شهید شدند ـ «اِشتَدَّ غَضَبُ اللهِ عَلَى اَهلِ الاَرضِ» غضب خدا، خشم خدا بر مردم زمین فزونی گرفت. و تأخیر افتاد به سال 140. که هشت سال قبل از وفات امام صادق است. پس خیلی طبیعی است که امام باقر مبارزه می‌کنند، حرکت سیاسی می‌کنند؛ دارند جامعه را، زمینه را، مردم را، حزب تشیّع را آماده می‌کنند برای کِی؟ برای سال 140؛ یعنی مقدر شده است که در سال 140، حکومت …

نام نبردن از فدک در ماجرای کربلا پس از کهنه شدن آن شعار

… گرفته‌اند و بر مَسند قدرت نشسته‌اند، گفت فدک مرا غصب کرده‌اید. یعنی چه؟ یعنی شما مردم غاصبی هستید، ظالمید، ظالم که نمی‌تواند خلیفۀ پیغمبر باشد؛ خلیفه باید مظهر عدل باشد، حاکم اسلامی باشد. این یک شعار بود و این شعار تا مدتی بود، اما این شعار کهنه شد، تمام شد؛ فدک در روزی شعار بود که غصب‌کنندگان فدک بر سر کار بودند، بعد از آنکه غصب‌کنندۀ فدک رفته، آن کسی هم که فدک از او غصب شده، رفته، دیگر فدک نمی‌تواند شعار باشد؛ لذا می‌بینیم که حسین‌بن‌علی علیه‌السلام در ماجرای کربلا، از فدک نامی نمی‌برد. آخر، مگر معاویه فدک را غصب کرده که با نام فدک علیه معاویه بشورند! اما چند نفر از خلفا در طول زمان، به فکر مَردِرِندی[7] افتادند و گفتند برای اینکه ما بنی‌هاشم را، فرزندان علی علیه‌السلام را آرام کنیم، فدک را به اینها برگردانیم؛ یکی عمربن‌عبدالعزیز است. این را …