فضایل مورد اعتراف موافق و مخالف و شهادت در بیستوهشتسالگی
این روزها متعلق به امام عسگری (سلاماللّه علیه) است، که میتواند الگوی همهی مؤمنان، بخصوص جوانان باشد. این امامی که موافقان، شیعیان، مخالفان، غیر معتقدان، همه، شهادت دادند و اعتراف کردند به فضل او، به علم او، به تقوای او، به طهارت او، به عصمت او، به شجاعت او در مقابل دشمنان، به صبر و استقامت او در برابر سختیها، این انسان بزرگ، این شخصیت باشکوه، وقتی به شهادت رسید، فقط بیست و هشت سال داشت. در تاریخ پرافتخار شیعه، این نمونهها را کم نداریم. پدر امام زمان عزیز ما با آن همه فضیلت، با آن همه مقامات، با آن همه کرامات، وقتی با سم و جنایت دشمنان از دنیا رفت، فقط بیست و هشت سال داشت؛ این میشود الگو؛ جوان احساس میکند یک نمونهی عالی در مقابل چشم دارد. آن امام بزرگوار، جوادالائمه (علیهالسّلام) است که در بیست و پنج سالگی شهید شده است؛ این امام عسگری (علیه الصّلاة و السّلام) است که در بیست و هشت سالگی به شهادت رسیده است؛ و این همه فضیلت، این …
ساماندهی ارتباط با سراسر جهان اسلام از سامرا
… داده]. «سُرَّ مَن رأىٰ» یک شهر بزرگ آنچنانى نبود [بلکه] شهرى بود، پایتختى بود که تازه درست کرده بودند و سران و اعیان و رجالِ حکومت و به قدرى از مردم عادى که حوائج روزمرّه را رفع کنند [حضور داشتند]. سُرّ مَن رأىٰ یا سامرا بعد از بغداد یک شهر نوبنیاد بود. در این شهر سامرا با آن همه شدّت عمل، این دو بزرگوار یعنى حضرت هادى و حضرت عسکرى توانستند این همه ارتباطات را با سرتاسر دنیاى اسلام تنظیم کنند. اینها خیلى مهم است؛ یعنى ما این ابعاد زندگى ائمّه را وقتى نگاه کنیم میفهمیم اینها چه کار داشتند میکردند. آن وقت فقط هم این نبود که مسئلهى نماز و روزه جواب بدهند یا طهارت و نجاست جواب بدهند. در موضع «امام» با همان معناى اسلامى خودش قرار میگرفتند و در موضع …
نوشتن خط برای احمد بن اسحاق تا نامههای بیامضای امام شناخته شود
… بهدست کسانی که بر قم تسلط دارند ـ حکام عباسی زمان ـ اگر احمدبناسحاق را زیر فشار قرار دادند که این نامه از کجاست و چگونه است، بگوید نمیدانم و ارتباط خود را با نامه انکار کند؛ و ازطرف دیگر از روی خط تشخیص بدهد که نامه ازطرف امام است و احتیاج به امضا نباشد. حضرت در جواب میفرماید: عیب ندارد، و خط را مینویسند؛ احمدبناسحاق خط را نگاه میکند و آشنا میشود؛ منتها بعد، امام به او توضیح میدهند، میگویند: «گاهی با قلم ریز خواهم نوشت و گاهی با قلم درشت، اشتباه نکنی»، یعنی درست دقت کن و مراقبت کن.
نامه به شیعیان قم و آوه برای اطمینان دادن به ادامهٔ راه با وجود فشار حکومت
… نامهنگاری ائمه علیهمالسلام را به دوستان و اصحابشان و نحوۀ ارتباطات مراسلاتی را بدانیم، این نامهای که میخوانم، هم مضمون نامه، مضمون جالبی است و مؤید حرفهایی است که در بخشهای گذشته عرض کردیم، و هم کیفیت نامهنگاری ائمه علیهالسلام اجمالاً بهدست میآید. نامهای است از امام عسکری علیهالسلام به اهل قم و آوج[6] ـ که تعبیر عربیاش «آبَه» است ـ انسان از مضمون نامه و قراین اینطور استنباط میکند که گویا این آقایان از اینکه امام عسکری علیهالسلام مورد فشار دستگاه است و مورد محاصرۀ حکومت است، ملول شده بودند و فکر میکردند که امام عسکری علیهالسلام از راه پدرانش منصرف شده. امام نامهای مینویسند که آنها را به رهبریهای خود دلگرم کند، به آنها اطمینان بدهد که ما در راهی که گام برمیداشتیم، هنوز هم همچنان گام برمیداریم و این فشار و این تضییقات[7]، ما را از نیّت خودمان و از هدف و مقصدی که داشتهایم باز نداشته. دنبال راهمان را گرفتهایم و داریم میرویم.
اعلام استحکام عزم امام و اطمینان خاطر به شیعیان قم و آوه در نامه
این را هم از «مناقب» نقل میکنم. در این نامه امام عسکری علیهالسلام میفرمایند: «فَلَم تَزَل نِیَّتُنا مُستَحکَمَةً»[8] نیّت ما و مقصد و هدفی که داشتیم، و آن عزم ما، همچنان مستحکم و راسخ است. «وَ نُفوسُنا اِلَی طیبِ آرائِکُم ساکِنَةً» ما دلمان به خوشنیّتی شما و خوشرأیی و خوشفکری شما آرام است؛ یعنی خاطرمان از شما جمع است، معتقدیم که شما دوستان خوب، با ما هستید و شما هم مثل ما از راهتان و از عقیدهتان برنگشتهاید. ببینید این چقدر نیروبخش است برای شیعیان امام عسکری علیهالسلام در قم و آوج، و این نیروبخشی برای چیست اصلاً؟ اگر موضوع مسئلهگفتن یا نظردادن و راهنماییهای خصوصی کردن باشد که این حرفها را ندارد. خب در آن زمان، در عالَم اسلام چندین نفر کسانی بودند، بزرگانی …
فرستادن نامههای پنهان در چوبی به شکل پاشنهٔ در به دست خدمتکار
… معمولی یا وابستهای بود، هرچه بود ـ یک چوبی داد، یک چوب سادهای؛ در روایت دارد این چوب مثل پاشنۀ در بود. این درهای قدیمی که چفت و لولا نداشت، در آن انتهای در یک قسمت درازی بود که میرفت در سوراخی که در چهارچوب تعبیه کرده بودند و در دور همین پاشنه میگشت. چوبی بهشکل پاشنۀ در، یک چوبِ درازِ معمولی داد و گفت: «این را ببر بده به فلانی». غلام این چوب را برداشت آمد، در راه اتفاقاً این چوب از دست غلام محکم خورد زمین، تا خورد زمین، یکمرتبه غلام دید این چوب باز شد و یکمُشت کاغذ از این چوب ریخت بیرون! ناراحت شد و کاغذها را جمع کرد و آمد پیش امام و گفت که یابنرسولالله این چوب شکست و کاغذها ریخت. امام بنا کردند به او تَشرزدن که چرا چوب را انداختی؟ چرا کاغذها را ریختی؟ و چرا چنینوچنان.[11] بنده سؤال میکنم؛ در این کاغذها چه بوده؟ اولاً کاغذنوشتن به آدمی که …
اعتراف همگان به فضل و شجاعت او و شهادتش در ۲۸ سالگی
… میرسد و دستگاه جبار زمان این ذریۀ پیغمبر را بیش از آن تحمل نمیکند؟! پاسخ به این سخن را زندگی و شخصیت امام جواد به ما میدهد. او مظهر مبارزۀ با باطل بود، او کوششگر برای [برقراری] حکومت الله بود. او برای خدا و قرآن مبارزه میکرد، او از قدرتها نمیترسید. (62/6/17) [یا امام حسن عسکری] امامی که موافقان، شیعیان، مخالفان، غیر معتقدان، همه شهادت دادند و اعتراف کردند به فضل او، به علم او، به تقوای او، به طهارت او، به عصمت او، به شجاعت او درمقابل دشمنان، به صبر و استقامت او در برابر سختیها؛ این انسان بزرگ، این شخصیت باشکوه، وقتی به شهادت رسید، فقط بیستوهشت سال داشت، پدر امامِ زمانِ عزیز ما، با آنهمه فضیلت، با آنهمه مقامات، با آنهمه کرامات، وقتی با سَم و جنایت دشمنان از دنیا رفت، فقط بیستوهشت سال داشت (90/12/10) و در طول این مدت بیستوهشت سال هم دائماً یا در زندان بودند یا در تبعید...ائمۀ ما اینطور بودند. (51/11/24)
شهادت در ۲۸ سالگی
این بُعد به نظر من در کنار این ابعاد قابل توجّه است و لذاست که شما میبینید حضرت هادى را که از مدینه میآورند سامرا و در آن سنین جوانى -مثلاً ۴۲ سالگى- حضرت به شهادت میرسند؛ حضرت عسکرى در ۲۸ سالگى به شهادت میرسند. اینها همه نشاندهندهى حرکت عظیم ائمّه (علیهم السّلام) و شیعیان و اصحاب آن بزرگوارها در سرتاسر تاریخ بوده. با اینکه دستگاه حاکم، دستگاهی پلیسى بود با شدّت عمل؛ در عین حال این جور ائمّه (علیهم السّلام) موفّق شدند؛ غرض [اینکه]، در کنار غربت، این عزّت و …