حمایت خانوادههای عرب از جمهوری اسلامی در منطقهٔ جنگی
قبلاً عرض کردهایم،[3] صدّام توهّم کرد که حالا [چون] بخشی از مردم خوزستان عرب هستند، با آغوش باز از آنها استقبال خواهند کرد؛ بعکس شد؛ خانوادههای عرب، چه در داخل شهرها، چه در روستاها، [این کار را نکردند.] در یکی از این عملیّاتها، حدود ظهر رفتیم در یک روستایی که آنجا وضو بگیریم و نماز بخوانیم، دو سه خانوادهی عرب بیشتر نبودند که آنجا زندگی میکردند؛ در این بیابان، در این منطقهی خطرناک، بین نیروهای دشمن، اینها به نفع جمهوری اسلامی شعار میدادند و زنشان، مردشان، کودکشان، از ما که رفتیم وضو بگیریم و نماز بخوانیم استقبال میکردند. خوزستان اینجوری عمل کرد در این منطقه. سرداران شجاع، اُمرای باارزش ارتش، شهید جهانآرا، شهید علی هاشمی، شهید سیّدحسین علمالهدیٰ، هر کدام یک جور، با انواع و اقسام فعّالیّتها، با مقاومتشان، با ایستادگیشان در آنجا، جزو چهرههای ملّی شدند.
پیشگامی اقوام خوزستانی از عرب و لر و بختیاری در ایستادگی برابر صدام
… امید داشت. سردار شهید عزیز علی هاشمی (رضوان الله علیه) یک نمونه است. در اوایل جنگ، آوازهی او را صدّامیها شنیده بودند و چند سال دنبالش میگشتند؛ هر کس را اسیر میکردند میپرسیدند «علی هاشمی کجا است؟» دنبال علی هاشمی بودند. مادر شهید تا [این] اواخر زنده بود. اقوام خوزستانی، از عرب و غیر عرب، لُر و بختیاری و دیگران، اوّلین کسانی بودند که در مقابل صدّام ایستادند و یک صفی را تشکیل دادند؛ این افتخار بزرگی است، این منقبت بزرگی است، این چیز کمی نیست.
اختلافات قومی از نقاط بحرانساز مورد نظر آمریکا در ایران
… مأموریّت این گروه، بحرانسازی در کشورها است، از جمله در کشور ما. مأموریّت این گروه این است که بحرانسازی کنند؛ بگردند نقاطی را که به نظر آنها موجب میشود در کشور بحران به وجود بیاید، پیدا کنند و این نقاط را تحریک کنند؛ این، مأموریّت این گروه بحران آمریکا است. آنها نشستهاند فکر کردهاند، مطالعه کردهاند، به این نتیجه رسیدهاند که در ایران چند نقطهی بحرانساز وجود دارد که باید آنها را تحریک کرد، آن نقاط را فعّال کرد؛ یکیاش اختلافات قومی است، یکیاش تفاوتهای مذهبی است، یکیاش مسئلهی جنسیّت و مسئلهی زن است؛ اینها را باید در ایران تحریک کنند تا اینها بحران درست کند و از طریق بحران بتوانند به کشور عزیز ما ضربه وارد کنند؛ این برنامهی آمریکا است، و «شتر در خواب بیند پنبهدانه»!