دلیل دیگر این است که نگاه کنید به واقعیتهای تاریخی و علمی، ببینید آیا خردها توانستند؟ آیا عقلهایی مثل عقل ارسطو[9] و افلاطون[10] و سقراط[11] توانستند بشر را اداره بکنند؟ افلاطونِ متفکر، بعد از آنیکه مینشیند فکر میکند، مشورت میکند، مطالعه میکند، تحقیق میکند، مدینۀ فاضلهای ترسیم میکند که این مدینۀ فاضله فقط به درد ذهن و داخل صندوقخانۀ خودِ جناب افلاطون میخورد؛ به دلیل اینکه یکلحظه در عالم، این مدینۀ فاضله عملی نشد. و شما امروز مدینۀ فاضلۀ افلاطون را که نگاه کنید، با ترتیبات دنیای زمان، به نظرتان چیز غیر قابل قبول و مسخرهای میآید.
حکومت افاضل، تنها نقشی بر کاغذ
… مردم میشوند، آنهایی که سرنوشت ملتها را بدون ارادهی آنها و خواست آنها در دست میگیرند، اگر چه نه به زبان اما در عمل ثابت میکنند و اذعان میکنند که معتقدند به اینکه منشاء حاکمیت زور و اقتدار است. البته در کنار این چیزهای دیگری هم وجود دارد، این فرهنگ غالب است. افلاطون ملاک حکومت را فضل و فضیلت میداند، حکومت افاضل؛ اما فقط نقشی بر روی کاغذ است، بحثی در کنج مدرسه است. در دنیای جدید دموکراسی یعنی خواست مردم و قبول و اذعان اکثریت مردم ملاک و منشاء حکومت شمرده میشود، اما کیست که نداند که دهها وسیلهی غیر شرافتمندانه بهکار گرفته میشود تا خواست مردم آنچنان که زورمداران و قدرتطلبان میخواهند هدایت بشود؛ بنابراین میتوان در یک …