شهرت به خوشحافظگی و ضبط قصاید و خطبهها
عربها معروف بودند به خوشحافظگی؛ یعنی یک نفر میآمد یک قصیدۀ هشتاد بیتی را میخواند، ده نفر، بعد از اینکه جلسه تمام میشد، مینشستند مینوشتند این را. این قصایدی که مانده، اینها غالباً اینطوری مانده. در «نوادی»، نادیها ـ یعنی در آن مراکز بهاصطلاح اجتماعی ـ خوانده میشد و ضبط میشد. این خطبهها، این حدیثها، غالباً اینطور ماندند؛ نشستند نوشتند و حفظ کردند این خطبه را تا امروز مانده. کلماتِ مفت در تاریخ نمیماند؛ هر حرفی نمیماند. اینقدر حرفها زده شده، اینقدر سخنرانی شده، اینقدر مطلب گفته شده، اینقدر شعر گفته شده، نمانده؛ کسی اعتنا …