ناچاری نگهداشتن آنان در چنین شرایطی برای بازگرداندن اسرا و پیکرهای ایرانی
… نمیشود. متأسفانه مجامع بینالمللی مثل صلیب سرخ و دیگران هم به نظر من مسؤولیت حقیقیشان را در این قضیه ایفا نمیکنند. ما گفتیم اگر شما میگویید این عزیزان ما از دنیا رفتهاند، محل دفنشان را به ما نشان بدهید، تا ما این را اقلاًّ بفهمیم؛ اما این کار را هم نکردند. در چنین شرایطی، ما چطور میتوانیم اسیر عراقی را که پیش ماست، رها کنیم برود؟ جواب مردم را چه بدهیم؟ اگر در مقابل کسانی که از ما در دست دشمن اسیر هستند، اینها را در اینجا نداشته باشیم، بعد با چه امیدی خواهیم توانست عزیزان خودمان را از آنها پس بگیریم؟ اگر فرض کنیم که بعضی از آنها از دنیا رفته باشند، اجساد مطهّر و آثار و بقایای آنها را چگونه میتوانیم به کشور برگردانیم؟ ما ناچاریم که اینها را در این جا داشته باشیم، والّا از لحاظ انسانی، ما هیچ علاقهای نداریم که آنها را در اینجا نگهداریم.
رفتار انسانی و ملایم با اسرای دشمن به دستور اسلام
اگرچه آنها دشمن ما هستند و در میدان جنگ، تا آخرین گلوله خودشان را شلیک کردهاند و بعد هم اسیر شدهاند؛ ولی رفتارمان با آنها، رفتار انسانی است. اسلام اینطور به ما دستور داده است. رفتار ما با آنها، رفتار خشن نیست؛ رفتار ملایم است. علاقهای هم نداریم که آنها اسیر بمانند؛ مایلیم آنها هم آزاد بشوند و بروند. از لحاظ ترتیب منطقی، آنها در واقع اسیر ما نیستند؛ اسیر دولت خودشان هستند. چندین سال پیش، جمعیتی از همین اسرا جمع شده بودند و من رفتم با آنها صحبت کردم. در آنجا هم به آنها گفتم که شما …
رفتار انسانی با اسیران عراقی و نقش تصویر رأفت اسلامی در ذهن آنان
… اسارت هم بسیار است؛ یک ساعت اسارت در دست دشمن غدّار جبّار بىدینِ دستشستهى از انسانیّت هم سخت است. این هم یکى از نمایشهاى اسلام بود. ما هم اسیر داشتیم، ما هم بین اسرا محکوم داشتیم که محاکمهشان کردیم، محکوم شدند مثلاً به زندان، ما هم اسیرها را نگه داشتیم. امروز اسرائى که از ایران میروند، چه بخواهند، چه نخواهند، چه رؤسایشان اجازه بدهند، چه اجازه ندهند، تصویرى که از اسلام و از رأفت اسلامى و از اخلاق اسلامى در ذهن آنها است، آن تصویرى است که ما میخواهیم، نه آنکه دشمن خواسته. اسرائى که تا گلولهى آخرشان را مصرف کرده بودند، بعد دستشان را بالا کرده بودند، از ساعت اوّل، این بچّههاى جوان ما در جبهه، آب قمقمهى خودشان را دادند به آنها. بعد آمدند اینجا، در سربازخانهها، در اردوگاهها، در خانهها؛ آن غذایشان، آن بازىشان، آن تفریحشان، آن کار یاد گرفتنشان، آن عزادارىهایشان، آن جلساتشان و آن کارهاى فراوانى که میکردند. شماها غالباً خبر ندارید؛ یک وقتى اگر این فیلمهایی را که تلویزیون مکرّر …
موافقت با پیشنهاد رئیسجمهور برای آزادی یکجانبهٔ پانصد اسیر عراقی
با تبریک متقابل عید سعید مبعث، با پیشنهاد جنابعالى[1] موافقم. امید است خداوند متعال به جنابعالى پاداش خیر عنایت فرماید.
ترحم بر اسرای دشمن و اسیر بودن آنان در واقع در دست دولت بعثی
من میدانم خانوادهای که عزیزی را مفقود دارد و از سرنوشت او بیخبر است، چه میکشد. برای مادران و پدران و همسران و فرزندان و خانوادهها، مراحل خیلی سختی است، ساعات و شب و روز دشواری است؛ اما اجر آن هم به همین اندازه بزرگ است. البته من برای اسرای دشمن هم که پیش ما هستند، احساس ترحّم میکنم. حتّی برای آنها هم دعا میکنم که خداوند وسیله آزادیشان را فراهم کند. ولی آنها در واقع اسیر ما نیستند؛ اسیر دولت بعثیاند؛ چون اگر دولت بعثی نسبت به اسرا و مفقودان ما جواب درستی میداد، ما داعیهیی نداشتیم که اینها را در اینجا نگهداریم. ما هم اینها را رها میکردیم، تا سراغ خانه و زندگیشان بروند.