لزوم احساس درد برای درمان و بیخبری جامعهٔ سابق از بیماری خود
ما هر مطلبی را، [ببینیم، همین طور است.] اگر یک شخصی مریض باشد، تا احساس مرض نکند به طبیب رجوع نمیکند. وقتی احساس مرض کرد، آن وقت میرود پیش طبیب. طبیب هم تا مرض را نشناسد، نمیتواند معالجه بکند. جامعه وقتی که مریض باشد همین طور است. تا جامعه احساس نکند که مریض است، احساس نکند که در حال احتضار است، تا این را احساس نکند، به فکر طبیب نمیافتد، به فکر معالج نمیافتد. جامعه آن وقت خودش احساس مرض نمیکرد؛ خیال میکرد که نه، ما خودمان سالمیم، جامعهمان سالم است. سایه اعلیحضرت به سر ماست! ارتش ما هم ما را حفظ میکند و امثال اینها. در اثر اینکه احساس درد نمیکرد و اگر احساس درد هم میکرد، طبیبی نبود که این مرض را علاج کند، بلکه آنهایی که دستاندرکار بودند، آنها طبیب معالج نبودند، آنها جنایتکارانی بودند که به عوض دارو، …