لزوم پیگیری کارهای آغازشده و پرهیز از احساس سیری با دیدن ثمرات
دوم، استمرار و پیگیری، که من حالا همین جا از خود آقای قرائتی و همکاران ایشان هم میخواهم که این کارهائی که شروع کردند، مطلقاً اینها را رها نکنند؛ این کارها پیگیری بشود، دنبالگیری بشود. اینجور نباشد که یک کاری را شروع کنیم، بمجرد اینکه برکاتی، ثمراتی از آن ظاهر شد، خرسند بشویم، خوشحال بشویم، خدا را هم شکر بکنیم، ولی احساس بینیازی، احساس سیری به ما دست بدهد؛ نه، باید کار دنبال بشود. امیدواریم انشاءاللَّه خداوند به ایشان، به همهی شما برادران، خواهران عزیز کمک کند، طول عمر بدهد، سلامتی بدهد که بتوانید این کارها را دنبال کنید؛ اینها مهم است.
پیگیری اقدامات تا رسیدن به نتیجه و پرهیز از رها کردن کار پس از شوق اولیه
یک نکته این است که این کارها را باید استمرار دهیم تا به نهایت برسد. یکی از عیوبی که در طبیعت اغلب انسانها کما بیش وجود دارد، این است که با عطش، خود را به یک حرکتی، به یک کاری میرسانند، اندکی که این عطش فرو نشست، از استمرار و تداوم کار باز میمانند. این نباید اتفاق بیفتد. فرض بفرمائید که همین مجتمع کردن پروندههای قدیمی و متراکم کردن رایانهای معلومات موجود در دستگاه قضائی، یا آنچه که امروز وجود دارد: مراجعات، حل و فصلها، قوانینی که مرجع احکام هست، خود احکام، اینها را تدوین کنند، رایانهای کنند، در دسترس قرار دهند، سهل الوصول …
لزوم تداوم انگیزهٔ آغاز کار تا رسیدن به نتیجه
… مجریّه تشکیل میشود؛ اینجا باید با فساد مبارزه کرد. این فرارهای مالیاتی، انحصارهای بیدلیل، سوءاستفاده از ارز ترجیحی، فعّالیّتهای ناسالم سوداگرانه، قاچاق و امثال اینها؛ اینها آن فسادهایی است که باید با اینها به معنای واقعی کلمه مواجه شد؛ با برنامه، با پیگیری. تجربهی ما در این سالها نشان میدهد که گاهی یک کاری را با شوق و همّت و انگیزه شروع میکنیم، منتها در قدم دوّم، آن انگیزهی قدم اوّل باقی نیست؛ این فایدهای ندارد. بایستی انگیزه و همّتی که انسان برای یک کار خرج میکند و به کار میبرد، ادامه پیدا کند تا وقتی به نتیجه برسد. مبارزهی با فساد به این شکل [لازم است].
رعایت الزامات معنوی و مدیریتی برای ادامهٔ کار با نفس عمیق
… کنید ببینید چقدر هزینه میکنید و کجا هزینه میکنید و چه جور هزینه میشود، به اینها توجّه کنید؛ یعنی این جور نباشد که یک بی حساب و کتابیای تلقّی بشود در کارهای گوناگون. به هر حال آنچه شماها به آن همّت گماشتهاید و دارید دنبال میکنید کارهای بسیار مهمّی است. و مهم این است که کار ادامه پیدا بکند، یعنی نفَستان را نفَس عمیق قرار بدهید؛ نگذارید نفَستان بین راه قطع بشود. اگر بخواهید نفَس، نفَس عمیقی باشد، الزاماتی دارد؛ هم الزامات روحی و معنوی دارد، هم الزامات مدیریّتی و تدبیری دارد. اگر چنانچه به این الزامات توجّه نشود، کار آن چنان که باید و شاید ادامه پیدا نخواهد کرد. به هر حال اینها چیزهایی است که بایستی رعایت کرد؛ حالا ممکن است من برخی از تذکّراتی را که لازم هست، بعداً هم باز به شما منتقل بکنم.
رمز موفقیت در دستیابی به هدفهای بزرگ و والا
خدا را سپاس که تلاش مبارک شما دستاندرکاران ترویج فریضهى نماز به دوّمین سالگرد رسید و کارى با چنین اهمّیّت، به اهتمامى پیگیر و خستگىناپذیر پیوست. راز موفّقیّت در دسترسى به هدفهاى بزرگ و والا، همین پیگیرى و استمرار در طلب است؛ این درس بزرگ را نیز در یکى از آثار مناجاتىِ مولاى پرهیزکاران مىآموزیم: وَ هَب لِىَ الجِدَّ فى خَشیَتِکَ وَ الدَّوامَ فِى الاِتِّصالِ بِخِدمَتِک.[2]
برتری کار اندکِ پیوسته بر کار زیادِ ناپایدار
… آپاندیس تقریباً یک عضو زاید است. یا مثلاً به کیسهی صفرا اگر یک وقت خون نرسد، انسان چندان نگران نمیشود. اما یک وقت است که خون به چشم نمیرسد. این، واقعاً غصه دارد. وقتی حجم کار زیاد شد گسترده شد، و روزبهروز هم گسترده ترش کردیم، همین مشکلات بهوجود میآید. «قلیل یدوم، خیر من کثیر یزول[6] » آن کمی که استمرار داشته باشد، بهتر از آن زیادی است که گاه هست و گاه نیست. این، در روایات هست.