تأخیر بیعت با امیرالمؤمنین (ع) تا آرام گرفتن اوضاع
نفر بعدی اُسامةبنزید بود. همان اُسامۀ معروفی که پسر زید، پسرخواندۀ پیغمبر بود. و همان جوان نوزدهسالهای که پیغمبر او را در لحظۀ وفاتشان گماشتند که لشکریان را ببرد بیرون و یک عدهای تخلف کردند از جِیش اُسامه. این همان اُسامه است. فرمودند تو چرا بیعت نمیکنی اسامه؟ گفت یا علی من خانهزاد شماها هستم، من کسی نیستم که از بیعت تو سربپیچم، حالا منتظرم که اوضاع آرام بگیرد، بعد بیعت خواهم کرد. فرمودند خب، تو هم برو.
فرماندهی سپاه در هجدهسالگی با حضور اصحاب سابقهدار
… امکان ندارد - چون کار بسیار بزرگ و دشواری بود؛ لازم بود نیرویی برای این کار برگزیده شود که هیچ مانعی نتواند جلوِ آن را بگیرد - این مسؤولیت را به یک جوان هجده ساله داد. پیامبر میتوانست یک نفر از اصحاب پنجاه ساله، شصت ساله و دارای سابقه جنگ و جبهه را بگذارد؛ اما یک جوان هجده ساله را گذاشت و او «اسامةبنزید» بود. پیامبر از ایمان و از سابقه فرزند شهید بودنِ او هم استفاده کرد. آن نقطهای که اسامه را فرستاد، همان نقطهای بود که پدر اسامةبنزید - یعنی زیدبنحارثه - در دو سال قبل از آن در آن نقطه به شهادت رسیده بود. پیامبر فرماندهىِ سپاهی بزرگ و گران را به آن جوان هجده ساله داد که همه اصحاب بزرگ و پیرمرد و سرداران سابقهدار پیامبر در آن سپاه عضو بودند. پیامبر به او گفت تا آن محلی که پدرت در آنجا شهید شد، میروی - یعنی در «موته» که محلی در امپراتوری رومِ آن روز و در کشور شامِ امروز بود - و آنجا را اردوگاه میکنی. بعد دستورات جنگی را به او داد. از نظر پیامبر، نیروی جوان اینقدر حائز اهمیت است.