کافی نبودن آمار و لزوم مراقبت از روح کار و سنجش دائمی آن
… دارم؛ گاهى یکىشان میگوید که من رفتم فلان جا و فلان کمک به من شده؛ واقعاً تمام وجود انسان احساس لذّت میکند از اینکه یک خانوادهاى خوشحال باشند، یک خانوادهى شهیدى راضى باشند. همین که اعلام رضایت میکند، مثل اینکه انسان وارد بهشت شده؛ اصلاً هدف را پیدا میکند. غرض، هر آمار شما و هر رقم شما که یک ذرّه بالا و پایین برود، این تأثیرگذارنده است، منتها میخواهم شما[6] به عنوان برادر مسئول توجّه بکنید که این آمارها همهى کار نیست؛ اینها جسم است؛ اینها یک روح دارد، مواظب روح آن باشید. روح آن این است که شما در دانشگاه شاهد یا در مدرسهى شاهد، حرکتتان و برخوردتان جورى باشد که آن [جامعهی] هدف شما ــ که عبارت است از جامعهى کودک شهیدزاده ــ از لحاظ تصوّرات، افکار، آرزوها، عواطف، احساسات، در آن جهتى حرکت کند که شما میخواهید؛ یعنى یک ترازو …
سنجش واقعبینانه و سختگیرانهٔ واکنش کارها بهجای حجم آمار
شما براى جهت روانشناسى که ما گفتیم، یک واحد روانشناسى تشکیل دادهاید؛ بسیار خوب، کار خوبى است، اگر خوب کار بکنند کار موفّقى است امّا ــ این را باید به آقاى رحیمیان عرض بکنیم، به خود آقاى کرّوبى باید عرض بکنیم ــ بروید سراغ اینکه در آمارگیرىهاى حقیقى و بدبینانهى به خود و سختگیرانهى نسبت به خود، واکنش کارهاى خودتان را ببینید. توجّه میکنید؟ [مثلاً] شما آقاى میرمحمّدصادقى![7] اگر چنانچه در این مؤسّسهى اقتصادى،[8] همینطور یک مشت کار و رقم ارائه بدهید امّا در نتیجه، در دخلتان که نگاه میکنید، آخر سر ببینید چیزى نیست، چه احساسى خواهید داشت؟ خوشحالید از این کثرت حجم کارها؟ یا نه، …