لزوم احترام و ادب قاضیان جوان در برخورد با متهمان سالخورده
… تا آمد داخل این دستگاه، مردم نگاه میکنند ببینند اینجا چیست؛ مىبینند دادگاه روحانیّت؛ [میگویند] عجب! معلوم میشود که آقا احضار شده دادگاه روحانیّت. خب این دیگر شب نمیتواند برود نماز با این وضعیّت؛ اینجورى است. یا مثلاً فرض کنید [در برخورد با پیرترها]؛ آقایان بحمدالله غالباً جوانید و چه بهتر، امّا در مقابل پیرمردها و محاسنسفیدها، جوان باید رفتار جوانانه پیش بگیرد؛ هیچ طورى هم نمیشود؛ احترامش کنید، محترمانه با او حرف بزنید، تأدّب کنید. تأدّبات خیلى تأثیر میگذارد تا او ضمن اینکه میترسد ــ که حتماً باید هم بترسد ــ از لحاظ درونى هم منفعل بشود. میبیند یک جوانى اینجور مؤدّب، اینجور صحیح و با منطق با او حرف میزند.
لزوم پاسخ به حرف خلاف بدون خروج از جادهٔ ادب
… حرف مخالف آشفته نشوند. چرا ما آشفته بشویم؟ ما منطق داریم، ما استدلال داریم، حرف ما نه فقط براى ملّت خودمان بلکه براى صدها میلیون مسلمان و غیر مسلمان در دنیا قابل قبول است. ما وقتى حرف منطقى داریم، چرا از اینکه کسى یک حرفى بزند، آشفتگى و اضطراب نشان بدهیم؟ بله، بىجواب نباید گذاشت؛ هر حرفى را اگر خلاف است باید جواب داد؛ منتها از جادّهى ادب نباید خارج شد. این به عنوان نکتهى مقدّمه.