اهدای کتاب به فرزند به امید بهرهمندی و راهیابی به معراج حقیقی
کتاب «آداب الصلاه» را که خود از آن بهرهای نبردم جز تاسف بر قصور و تقصیر بر ایام گذشته که توانایی بر خودسازی داشتم، و حسرت و ندامت در روزگار پیری که دستم تهی و بارم سنگین و راهم بس دراز و پایم لنگ و آوای رحیل در گوش است، هدیه کردم به فرزند عزیزم «احمد» که از قدرت جوانی کامیاب است؛ شاید او- ان شاء الله تعالی- از محتویات آن که از کتاب کریم و سنّت شریف و افادات بزرگان فراهم شده است، بهرهمند شود و به معراج حقیقی از رهنمایی اهل معرفت راه یابد، و دل از این ظلمتکده برکَند، و به مقصد اصلی انسانیت که انبیای عظام و اولیای کرام- علیهم صلوات الله و سلامه- و اهل الله بر آن راه یافتند و دیگران را دعوت فرمودند، توفیق یابد.
اعطای کتاب به فاطمه طباطبایی و حجت دانستن آن بر نویسنده
کتاب «آداب الصلاه» را که به دختر عزیزم فاطی- که خدایش از مُصلِّین قرار دهد- اعطا مینمایم، از تاریخ اتمام آن بیش از چهل سال میگذرد.[2] و قبل از آن- به چند سال- کتاب «سرّ الصلاه» را تمام نمودم. و از آن سالها تا کنون بیش از چهل سال میگذرد[3] و من نه اسرار صلاه را دریافتم، و نه به آداب آن پرداختم، که یافتن غیر از بافتن است و ساختن جدا از پرداختن. و این کتابها حجّتی است از مولا بر این عبد بیمایه. و به خدای تعالی پناه میبرم از آن که مشمول آیه شریفه کمرشکن لِمَ تَقُولُونَ ما لا تَفْعَلُونَ. کَبُرَ مَقْتاً عِنْدَ اللهِ انْ تَقْولُوا ما لا تَفْعَلُونَ[4] باشم، و پناهی جز رحمت واسعهاش ندارم.