برجستهترین پاراگرافهای هر رهبر دربارهٔ این نمایه، هر کدام از یک متن.
تهیهشده با هوش مصنوعیسرای پس از مرگ و جایگاه آن در نگاه انسان به زندگی.
امام خمینی
زندگی آخرت حیات حقیقی و زندگی دنیا مردگی
… اینکه همه تا حالا کشفش کردهاند؛ اینها همه در لسان قرآنْ آسمان «پایین» است. این آسمانهای بالا را باز کشف نکردهاند که چه خبر است- در عین حال به حسب روایت: ما نَظَرَ إلَیْهِ نَظَرَ لُطْفٍ مُنْذُ خَلْقِهِ؛ و به حَسَب قرآن هم که «متاع» اسمش باشد حیات دنیا. حیات آخرتْ حیات است، زنده است. اینجا زندگی نیست، مردگی است اینجا. حیات آخرتْ حیات است- دارِ آخرتْ. لَهِیَ الْحَیَوان[9] ما اطلاع نداریم در آن
امام شهید سید علی خامنهای
آخرت بهمعنای جهان پس از مرگ و هدف درست هر کار
… رفته مثلاً، به خود میآید. پاهای لاغر و ضعیفش، بدن بیماهیچۀ استخوانیاش را میبینید؛ این را میگویند طولالامل. در تمام امور، این طولالامل مثل یک سَم مهلک است، هرچه هم میدان بدهی، کش بدهی، کش میآید! خاصیتش هم این است که «فَیُنْسِی الآخِرَةَ». آخرت چیست؟ آخرت همان جهان پس از مرگ است، همان عاقبت است، همان مرحلۀ بعد از این زندگیِ محسوس و ملموس است. و در تمام امور، یک آخرتی متصور است، یک هدف درستِ منطقیِ الهیِ معقولی، در همۀ کارهای انسان متصور است. اینجا که وارد شُدید، آن از یاد میرود، آن منطقی است، آن متین است، آن عملی است، اما وهمانگیز نیست، شیرین نیست؛ حرکت میخواهد، تلاش میخواهد، ذهن انسان بیشتر بهجای اینکه به آن حرکت منطقیِ متینِ اخرویِ آخرتی متوجه بشود، چون عمل و تلاش و مجاهدت و خود زحمتدادن …
آغاز زندگی حقیقی با مرگ و هدف بودن آبادی آن
… فرض بفرمائید چند صباحی به یک کرسیای تکیه بزنیم، چهار نفر جلوی ما خم و راست بشوند یا اطاعت کنند. اینها که برای بشر کوچک است. هدف، فلاح است؛ نجاح است - «قد افلح المؤمنون»[2] - باید آن را هدف گرفت. باید به فکر زندگی حقیقی بود، که این زندگی حقیقی شروع خواهد شد؛ حالا دیر یا زود، برای همهی ماها، چند روز دیگر، چند ساعت دیگر، چند سال دیگر؛ بالاخره آن زندگی حقیقی با مرگ مادی و جسمانی آغاز خواهد شد. هدف این است که آنجا را آباد کنیم؛ همهی اینها مقدمات است.
ترجیح رستگاری اخروی بر سود دنیوی در صورت تعارض
سوم، ترجیح فلاح و رستگاری اُخروی بر سود دنیوی، اگر با هم تعارض پیدا کردند. این هم یکی از وظایف عملی هر انسانی است که معتقد به آن جهانبینی است. یعنی اگر در موردی پیش آمد که یک سود دنیوی در جهت هدفهای اُخروی قرار نگرفت، تا آنجایی که ممکن است، انسان باید سعی کند این سود دنیوی را در جهت هدفهای اُخروی قرار دهد. اگر یک جا با هم سازگار نبود، انسان یا بایستی از یک سود چشم بپوشد - چه سود مالی، چه سود قدرت و …
معنای آخرت: مرحلهٔ پس از دنیا
و بالآخره «هم یوقنون»: و آنان به آخرت یقین میورزند. یقین به آخرت نشانهی ششم است و آخرت هم، آن نشأه و مرحلهی بعد از دنیاست که چون متأخر از دنیاست به آن میگویند آخرت و دنیا چون مرحلهی نزدیکتر به ماست و الان ما در ان زندگی میکنیم به آن میگویند دنیا، پس یکی از نشانههای باتقوا یا متقی، یقین به آخرت است، و بارها گفتیم: از ارکان و از اصول و از مایههای اصلی تدین و تقوا یقین به آخرت است. که یک مرحله والائی است، و لذا گمان به آخرت کافی نیست.
آخرت سرای بقا در برابر فنا و گذرا بودن دنیا
… است؛ بلا، همیشه بلای آسمانی نیست، بلایای گوناگونی وجود دارد؛ بعضی ناشی از عمل خود ما است، بعضی ناشی از امور دیگر و عوامل دیگر است؛ پس دنیا دار بلا است و از اینکه به بلیّهای دچار شدی تعجّب نکن، وحشتزده نشو؛ طبیعت دنیا این است که محفوف[5] به بلا است؛ این یک. بعد، دارُ فَناء؛ جای ماندن هم نیست؛ جای رفتن است برخلاف آخرت که «دار بقاء» است؛ در آنجا، رفتنی، زایلشدنی وجود ندارد؛ امّا اینجا نه، اینجا بالاخره به قول نظامی: